مهین شهابی بازیگر پیشكسوت تلویزیون و سینما كه بهار امسال به دلیل تومور مغزی در بیمارستان پارس تهران بستری شده بود و پس از آن مدت‌ها به كما رفته بود، دارفانی را وداع گفت.مهین شهابی متولد سال 1315 در شهر تهران است و دوره بازیگری را سال 1339 در هنركده آناهیتا سپری كرده است.او فعالیت خود در رادیو را از سال 1337 آغاز كرد و شروع فعالیتش در تلویزیون نیز در سال 1339است.شروع فعالیت سینمایی او در فیلم «ماجرای جنگل» به عنوان بازیگر در سال 1339 بود و حضور در فیلم «گاو» نیز از جمله فعالیت‌های سینمایی او است.مجموعه تلویزیونی «آینه» یكی از محبوب‌ترین سریال‌های دهه 60 سیما است كه با حضور مهین شهابی ساخته شد.«ترانه مادری» از آخرین كارهای مهین شهابی است.شهابی قبل از بستری شدن در بیمارستان، مشغول بازی در مجموعه تلویزیونی «وضعیت سفید» به تهیه‌كنندگی محمدرضا شفیعی و كارگردانی حمید نعمت‌الله بود اما به دلیل ضایعه مغزی از این نقش كناره‌گیری كرد.

……

نمایش “همه فرزندان خانوماغا” نوشته و کارگردانی “حسین کیانی”با بازی رویا تیموریان، رویا میرعلمی، حمیدرضا آذرنگ، شهرام حقیقت‌دوست، امیر دلاوری، آذر خوارزمی و محمود جعفری در تالار چهارسو مجوعه تئاتر شهر.خانوماغا نامی ترکی است که برای زنان سید به کار گرفته می‌شود.

……

نمایش “گل” نوشته و کار یاسر خاسب با بازی یاسر خاسب و علی اصغر قاجاری در مجموعه تئاتر شهر

کار تمام شد

باطری دوربین چشمک می زد

سخنرانان گرد هم آمده می خندیدند

خسته بودم

فحش می دادم

در  دلم

وای به این کار

وای

…

به دستانم نگاه کردم، آرزوهایم نبود

من ناراحتم؟!!

مرتضی الان چه می کند، امیر کجاست و سعید به چه راضی شده

حسین وای حسین…

من ناراحت نیستم

خود خواسته مرده ام

بعضی  خودکشی ها غرور آفرین نیست

حتی ثبتش هم نمی کنند

اثر دست هایی بر دیوار

قرمز،

به دوستان بگویید بیایند

بوی خون ،

نه ،

تو هیچ چیز نیستی

مردم بر مسند غم دور هم می آیند،

تا به پاسداشت مرگ خود

جشن  بگیرند

ما نمی مانیم ،

بر دیوار نیز هیچ نخواهد ماند

……

نمایش “کالیگولا” نوشته و کار “همایون غنی‌زاده”  نمایشی اقتباسی از نمایشنامه کالیگولا اثر “آلبرکامو” است و در آن بازیگرانی چون رامبد جوان، هنگامه قاضیانی، صابر ابر، رضا بهبودی، جواد نمکی، سعید چنگیزیان، علی سرابی و حمیدرضا نعیمی به ایفای نقش می‌پردازند.

....

نمایش ” منهای دو ” نوشته “ساموئل بنشتریت ” با ترجمه “شهلا حائری” و کارگردانی “داوود رشیدی” با بازی سیامک صفری، محمدحسن معجونی، علی سرابی، پگاه آهنگرانی، باران کوثری، لیلی رشیدی، هوشنگ قوانلو و عزیز نقدی ایفای نقش دارند. بیژن میرباقری مشاور کارگردان، شهنام شهباززاده مدیر تولید، امیر اثباتی طراح صحنه و لباس، پگاه ترکی دستیار صحنه و لباس، عبداله اسکندری طراح چهره پردازی، رضا معطریان عکاس، ماهور احمدی آهنگساز، علیرضا عدالت دستیار آهنگساز، محمدرضا اصلی دستیار یک و برنامه ریز سینا یوسفی دستیار کارگردان نمایش اند.

....

نمایش ” نورا ” با کارگردانی علیرضا کوشک جلالی با بازی پانته آ بهرام، پیام دهکردی، احمد ساعتچیان، رضا مولایی، افسون دلخواه و بهناز جعفری در تالار قشقایی مجموعه تئاترشهر .

مرثیه ای است قفس

پرنده را،

شاید.

پرواز را

به میله میتوان محصور کرد،

چشم را به دیوار،

انسان را به مرگ،

تو اما نخواهی مرد

آزادی.

……

نمایش “خداحافظی نکردی با نجمه، سورچی” نوشته و کارگردانی حمیدرضا آذرنگ  با بازی شهرام حقیقت‌دوست،  رویا میرعلمی، آذر خوارزمی و حمیدرضا آذرنگ در سالن چهارسوی مجموعه تئاتر شهر.

……

نمایش «كا» به كارگردانی رحمت امینی با بازی رضا صمدپور، شبنم قلی خانی و وحید نفر در كارگاه نمایش مجموعه تئاتر شهر.

....

نمایش «شبی که راشل از خانه رفت»به کارگردانی پریسا مقتدی با بازی آشا محرابی، حمیدرضا نعیمی، ایوب آقاخانی، مهرخ افضلی، بهمن عباس‌پور، بهرام سروری‌نژاد، روح‌الله كمانی و خیام وقاركاشانی در سالن اصلی تالار مولوی.

……

نمایش «پری خوانی عشق و سنگ» با كارگردانی چیستا یثربی و بازی سیما تیرانداز در تالار قشقایی مجموعه تئاترشهر.ادامه عکس های من در سایت لوح

……

اجرای نمایش “پرفسور بوبوس” نوشته  آلکس فایکو به کارگردانی  آتیلا پسیانی با بازی رضا کیانیان، آتیلا پسیانی، هانیه توسلی، فاطمه نقوی، بابک حمیدیان، ستاره پسیانی، خسرو پسیانی، مهدی صدر، ناز شادمان، مهدی بجستانی و لیلی رشیدی در سالن اصلی مجموعه تئاتر شهر.عکس های دیگر من در لوح

……

اجرای نمایش “11:11″ با كارگردانی مشترك ركسانا بهرام وحسن برزگر و بازی عباس آبست، تورج ثمینی‌پور، پانته‌آمرزبانیان، فرخ رزمگاه، سهیل ساعی و بهار كاتوزی در كارگاه نمایش مجموعه تئاتر شهر.

به بهانه مسابقه عکاسی تئاتر “مکاشفه در باب یک مهمانی خاموش”

.

عکاسی تئاتر، با تمام جذابیتی که برای عکاسان به لحاظ ثبت نورپردازی ها و حالات خاص بازیگران آن دارد، گاه موجب فراموشی دغدغه های اصلی عکاسان در این حوزه می شود، مانند عکاسانی که در حوزه اجتماعی کار می کنند ولی به تصویرسازی هایی اقدام می کنند که اگرچه زیبا دیگر در این حیطه نمی گنجد و آن را باید در ژانر دیگری بررسی کرد.(مرادم از حوزه اجتماعی ،عکاسی مستند اجتماعی است) عکاسی تئاتر نوعی عکاسی ملزم به سوژه است که هرچند می تواند با خلاقیت عکاس به صحنه هایی بدیع برسد ولی در فراق از موضوع اصلی تئاتر ارزش خود را در این ژانر از دست خواهد داد، یعنی می توان از تکنیکی استفاده کرد تا به طنز در انتظار گودو افزود که نوعی مبالغه در محتوای اجرا است، ولی شاید تکنیک عکاسی با سرعت پائین ارتباطی با این نمایش تداشته باشد حال آنکه همین تکنیک عکاسی با سرعت پائین می تواند به مفهوم یک اجرای پرفورمنس بسیار نزدیک باشد. یا جائیکه رنگ در اجرا دارای مفهوم است، عکاسی سیاه و سفید هرچند حاصل کار فرمی زیبا داشته باشد نمی تواند حامل معنای آن اجرا باشد. تمام این ها را گفتم تا بگویم عکاسی تئاتر هرچند ساده می نماید در سطح عالی آن و خارج از مباحث گیشه ای تئاتر نه تنها بسیار عکاسی مشکلی است، بلکه به تنهایی و بدون شناخت کافی از درام راه به هیچ جا نمی برد. به طور خاص عکاسی می تواند در این شاخه از موفقیت شایانی برخوردار شود که علاوه بر تکنیک های عکاسی و نورسنجی به مباحث مردم شناسی، جامعه شناسی، هنرهای وابسته تئاتر و به خصوص درام و نمایشنامه نویسی آشنا باشد. نکته ای که باید به آن توجه کرد این است که ؛ تئاتر را می توان فرمی دید و عکاسی کرد ولی هر عکس حاصل از تئاتر لزوما عکس تئاتر نیست.

دوستان ما در اقدامی ستودنی فارغ از نتایج آن هرچه باشد، مسابقه عکاسی تئاتری را فراهم کردند که درآن بیش از صد و پنجاه عکاس حضور یافتند. جدا از تمام حواشی برنامه حرکت ارزشمندی بود به چند دلیل، اول آنکه جماعت زیادی از دوربین به دستان، علاقه مند به عکاسی در حوزه تئاترند، و خوب می دانیم که در اجرای عموم حضور یک عکاس برای کسب تجربه چقدر می تواند به اجرا ضربه وارد کند، پس تکرار چند باره چنین مسابقاتی می تواند محملی برای تجربه آموزی این دست از عکاسان باشد. دوم اینکه سالیانی چند این شاخه از عکاسی حیاط خلوت معدود نفراتی بود که فارغ از رقابت صنفی به یکه تازی می پرداختند کما اینکه هنوز هستند که این گونه می اندیشند، پر بیراه نیست اگر بگوییم چنین جماعتی می تواند نوید رقابتی جدی تر را در این حوزه بدهد، اتفاقی که در عکاسی سینما هم باید بیافتد. کار گروهی کار موفق است، اصولا می توان در تاریخ ریشه یابی کرد و دید تا وقتی نحله های خصوصی که حاصل چنین گده هایی است شکل نگیرد هنر به مرز تعالی خود در زمانه نزدیک نمی شود، اساسا پاتوق در هنر لزه است به شهادت تاریخی. این مسابقه را می توان تکامل یافته مسابقه ای دانست که سال گذشته به همت ابراهیم حسینی در حوزه هنری برگزار شد، باید تشکر کرد و قدر دانست زحمات ابراهیم حسینی، مسعود پاکدل و رضا موسوی را که هر سه بی منت به خدمت عکاسی تئاتر ایستاده اند.

……

اجرای نمایش “مکاشفه در باب یک مهمانی خاموش” به کارگردانی رضا حداد بر اساس نوشته آتیلا پسیانی با بازی ستاره پسیانی، پانتا پناهی، لیلی رشیدی، شبنم فرهادجو، روناک یونسی، سیامک انصاری، برزو ارجمند، خسرو پسیانی در تماشاخانه شماره دو ایرانشهر.

مک کوری متولد 1950 در فیلادلقیا است و تحصیلات خود را در رشته فیلمبرداری و تاریخ در دانشگاه پنسیلوانیا به پایان برده است. او پس از دو سال کار در روزنامه  به هند رفته و در آن جا به عنوان عکاس مستقل مشغول به کار شد.این توضیحی است که در ابتدای بیوگرافی مک کوری در سایت مگنوم آماده است و در ادامه آن از تلاش او برای عکاسی در افغانستان و گذشتن از مرز با لباس محلی و دوختن نگاتیو ها در پیراهنش تا گرفتن جایزه رابرت کاپا و دیگر جایزه های او سخن گفته شده است. اطلاعاتی که در جاهای متفاوت با جزئیات متفاوت می توان خواند و شنید. برای من اما جذابیت مک کوری نه از شجاعت او نشات می گیرد نه به شهرت او باز می گردد، به آن  تک چهره زیبای شربت گل در سال 1984 پیشاور پاکستان. مک کوری نموه بارزی از انتخاب صحیح زندگی عکاسانه است، محلی را که به آن علاقه دارد انتخاب کرده و نزدیک به سی سال است که تارخ آن را ثبت می کند، در مهمترین رویدادهایان شرکت کرده و به آداب و سنن آن ها تا آن جا نزدیک شده است که می تواند به راحتی بر جنبه های احساسی عکاسی خود رنگ و بوی فرم دهد و ساختار منسجمی را بر روی فضا های اغلب مملو از رنگ به وجود آورد. مک کوری به طرز شگفتی بر انسان منفرد تکیه دارد، پرتره های بیشمار او گواه این مدعا است هرچند در تمامی عکس های شاخص او حتی اگر اجتماعی انسانی شکل گرفته است چنان که در عکس های 14 و 18 پائین نشان داده شده است علیرغم آن که گرد هم اند گویی بهانه چیز دیگری است و تاکید بر استقلال فرمی فیگورها در آغاز این ساختار معنایی خود نمایی می کند، این نوع نگاه مک کوری را می توان در عکس های متعدد او از ایستگاه های قطار و یا عکس های او از ژاپن هم دید.مک کوری به رنگ همانقدر اهمیت می دهد که به سوژه عکس در واقع اهمیت ارائه عکس برای او چیزی کمتر از موضوع ندارد، هرچند می توان موارد نقض آن را در عکس های قدیمی تر یافت، از جمله در عکسی از لبنان که کودکان مشغول بازی با یک لوله توپ جنگی هستند نوع متفاوتی از آن شاخصه های کلی عکاسی مک کوری دیده می شود و یا عکس هایی که از مجاهدین افغانی در ابتدای دهه 80 گرفته است.کتابی که از او به دستم رسید بسیار به احترامی که نسبت به استیو مک کوری داشتم افزود، چاپ زیبای کتاب و توضیحات مختصر ولی به غایت مفید نویسنده آن برآن داشتم تا به بهانه این کتاب درباره مک کوری بنویسم.در پائین هشت عکس را که می توان ویژگی های  کلی عکس های مک کوری را در آن دید به انتخاب خود اوردم.

....

Steve McCurry by Anthony Bannon, Phaidon Press, USA 2005

For Steve McCurry, photograpghs are not so much about art as about creating a record, or telling a story, or holding on to a memory about the way things used to be. For him, creating photographs is a straightforward matter.Yes, a good bit of patience is involved, and keen looking, and careful planning. “But it is simple,”McCurry insists.”Really.”

هشت عکس انتخاب شده از پنجاه و پنج عکس این کتاب  Eight selected photos from fifty five photos of the book

.... .... ..

سایت شخصی Steve McCurry و بیوگرافی Steve McCurry در magnumphotos و لینک کتاب در سایت Phaidon

“پرسه در حوالی زندگی”؛ روایت : مصطفی مستور، انتخاب عکس: کیارنگ علایی، برگردان به انگلیسی: محمد فیض الله، نشر چشمه و نشر رسش”پرسه در حوالی زندگی ” مجوعه متن وعکسی است که هرکدام راوی مستقلی است از ما وقعی که گاه در تخیل راه خود را طی میکند و گاه شاهد از عکس می آورد. در این تعامل هنرمندانه عکس و ادبیات است که در می یابیم چرا هنرهای بصری ارزش و اعتبارشان روز افزون است؛ در کنار این مجانست است که هرگاه گوشه ای از نوشته های مصطفی مستور به یادمان بیاید بی درنگ صحنه های درخشانی که به انتخاب کیارنگ علایی در کنارشان چاپ شده، در ذهنمان خواهد درخشید. انتخاب سلیقه است اما پس از آن می توان تاثیرش را سنجید و ارزیابی کرد.

در ابتدای کتاب کیارنگ علایی در نوشته ای که عنوان “چراغانی یم باغ متروک” به آن داده است؛ می کوشد توضیح دهد چگونه این مجوعه گردآوری شده است. در بخشی از این متن آمده است ” عکس با یک لحظه قطعی مواجه است اما ادبیات می تواند این لحظه را ادامه دهد، می تواند به چیزهایی بیندیشد که در قاب غایب است” با تمام احترامی که برای آقای علایی قائلم باید بگویم البته این ارزش عکاسی است، لحظه قطعی در واقع لحظه ایست که باید در ذهن جریان پیدا کند و اگر حتمیت متن را به ان اضافه کنیم تنها یک گونه آن را گسترش داده ایم، در واقع لحظه قطعی در عکاسی چیزی متفاوت از انجماد است، Decisive Moment آن لحظه ثبت شده در جریان واقعه پایان نیافته است، لحظه ای که می تواند به قبل و بعد آن گواه باشد و ارزشش به ان است که روایت ساخته شده در ذهن هیچ دو بیننده ای یک سان نخواهد بود.

در ادامه متن  آمده است ” روایت ها و عکس ها اگرچه در این اثر با هم درآمیخته اند اما هر دو هویتی مستقل دارند”  که به نظر این حقیر این گونه نیست یا لا اقل در بیستر صفحات این گونه نیست. عکس ها می توانند بر هویت مستقل خود تاکید کنند، اما متن های آقای مستور بی اندازه محتاج به توضیح این عکس ها هستند، و به قدری از لذت شان کاسته خواهد شد در یک ارائه مستقل که می توان آن را درک کرد، حال در مورد عکس ها درست بلعکس است، یعنی ارزش ارائه منفرد عکس ها به مراتب بیشتر خواهد بود. با این همه از این مجموعه  دفاع می کنم به علت کمی نشر عکس و نه به علت کیفیت بالای آن، صفحات درخشانی نیز در کتاب هست از جمله صفحه 34-35 و همچنین 42-43 که از ارائه شان معذور شدم  به علت تذکر ناشر در اول کتاب ” هرگونه استفاده از عکس ها بدون اجازه عکاسان به کلی ممنوع است”. ولی عکس کیارنگ علایی را که بر روی جلد هم کار شده به اضافه متن حاشیه آن یعنی صفحات 82-83 را بدون کسب اجازه می آورم.

در پیچ های تند کوچه ها

و صعود های مکرر و ناهموار

و لبه های تیز سنگ های وحشی

و از نفس افتادن های مداوم بعدازظهر

و فرسایش و خستگی

و پلکان

و پلکان

و پلکان های بی حاسل و ...

و رازهای بزرگ خانه های کوچک آدم های معمولی پناه گرفته است زندگی.

اگر...

اگر هنوز زنده مانده باشد


.
.
.
عکس از کیارنگ علایی photo by Kiarang Alaei

متن : مصطفی مستور

]]> http://mosa.ir/Weblog/?feed=rss2&p=1563 0 http://mosa.ir/Weblog/?p=1577 http://mosa.ir/Weblog/?p=1577#comments Tue, 20 Apr 2010 05:41:39 +0000 admin http://mosa.ir/Weblog/?p=1577

خدا بیامرزدش، همیشه از دیدن حمیده خیرآبادی(نادره) یاد دوتا فیلم می افتادم یکی “اجاره نشین ها” ساخته ی داریوش مهرجویی و دیگری ” رضا موتوری” اثر مسعود کیمیایی

……

اجرای نمایش”شهر بدون آسمان” (The Skyless City) به کارگردانی کیومرث مرادی بر اساس نوشته پوریا آذر بایجانی با بازی فاطمه نقوی و ستاره پسیانی ( مهمان از گروه تئاتر بازی)، پانته آ پناهی ها (مهمان از گروه سایه) و نازگل نادریان ( مهمان از گروه آنو) در سالن چهارسو مجموعه تئاتر شهر

کلاغ ها همیشه تنهایند، حتی وقتی در کنار هم غذا می خورند و جست خیز؛ آنقدر راحت از هم جدا می شوند که انگار اصلا با هم نبوده اند، دیشب وقتی مرجان صدایم کرد تا در ساعت 3 صبح کلاغی را ببینم که زیر بارش باران آرام بر سر آنتن نشسته، تنها به یاد تنهایی افتادم، لحظه زیبایی بود و عجیب. از ثبت آن لذت بردم، صدای شر شر باران، صدای خش خش جارو زدن رفتگر و پاسبانی که در تاریکی ذهن من سوت می کشید برای همیشه برایم ماند.

به جرات می توان گفت انتشار مجموعه عکس در ایران بسیار کم رخ میدهد، در قیاس با تعداد شاغلان در این رشته و مدعیان آن، افرادی که خود را به اصطلاح قدیمی این شاخه هنری می دانند تا بحث از مجموعه کار و گردآوری این تجربیات به میان می آید در پشت ژست تواضع و فروتنی خود را کنار می کشند، حال آنکه اگر چیزی باشد صد البته که بی ارائه به هیچ می ماند، انتشار چند مجموعه با ارزش درچند سال اخیر بسیار می توان امید وار بود به ادامه این جریان از سوی ناشران ایرانی. علاوه بر مجموعه 100 پیمان هوشمند زاده که باب بحث حاضر است توسط نشر ماه ریز، انتشار کتاب عکس های اکبر ناظمی به نام “انقلاب” که در نمایشگاهی با عنوان “زنان در انقلاب” نیز برخی از این آثار را ارائه داد توسط سوره مهر،انتشار دو کتاب “اگر تو مرا نبینی” مجموعه عکس های شهریار توکلی و ” کتاب فراموشی” مجموعه عکس های فرشید آذرنگ، از سوی موسسه فرهنگی پژوهشی چاپ و نشر نظر،انتشار چند مجموعه انتخاب عکس خارجی از انتشارات حرفه هنرمند از کتاب های شاخصی است که می توان نام برد. و امیدوارم بتوانم در چند پست آینده تمامی این کتاب ها را دقیق تر معرفی کنم.

کتاب 100 -عکس های پیمان هوشمند زاده، شامل135 عکس در چهار بخش است، بخش نخست “تیپ های قهوه خانه ای” (Teahouse Regulars) عکس های مابین آذر سال هفتاد و چهار تا مهرماه سال هفتاد و پنج را شامل می شود که در اراف میدان راه آهن به شعاعی تا میدان شاپور عکاسی شده است. عکس ها همانطور که از نامشان بر می آید نوعی تیپ نگاری جمعیتی است بر اساس مکان عکاسی، سادگی ترکیب بندی که آن را از مکان به عاریت می گیرد از مشخصه بارز این گروه از عکس های هوشمند زاده است، حال آنکه این نوع عکاسی کلا سلیقه هوشمند زاده است اما در این گروه از عکس هایش به زیبایی با مکان چفت می شود و بی پیرایگی محیط را یه خوبی به تصویر می کشاند.
بخش دوم ” اهالی کافه شوکا”(Shouka Regulars) مجموعه عکاسی هایی است که از تابستان هفتاد و شش تا سال هفتاد و هشت به نقل از عکاس به صورت جسته و گریخته صورت گرفته است، در واقع این مجموعه مجموعه ای هویت محور است که در تقابل با آنچه در قهوه خانه رخ می داد قشر متفاوتی از جامعه را هدف قرار می دهد، آنچه در قهوه خانه  سادگی و صمیمیت بود، اینجا تعمق است و بحث، دیگر چهره ها غریبه نیستند و قشر کافه رو آشنا ترند برای خواننده کتاب از کارگر و شیشه پاک کن و اوستامعمار، در عکس ها نیز به نوعی احساس می شود که گویی عکاس فاصله صمیمی تری با این قشر دارد داخل بحث های آن هاست و شاید در میان یک اظهار نظر است که این عکس را گرفته یا در میابحث شما بی هیچ ابای دوربین را به این سمت چرخانده است. در تمام عکس های مجموعه عکس شاد آفرین قدیریان بسیار برایم جذاب بود، احساس کردم یاد آور روزگاری است که در کافه ها هم حتی روزنامه فقط کیهان بود و اطلاعات ( هرچند آگاهم که در زمان عکس برداری این عکی اینچنین نبوده است) .

مجموعه سوم “بچه های گمرک” (Gomrok Boys) عکس هایی است که به توضیح عکاس شروع آن در اسفند ماه هفتاد و چهار بوده و با یک تاخیر یک ساله درفروردین هفتاد و شش ادامه پیدا کرده اس، عکس ها علی رغم آنکه بسیار از لحاظ هویت تاریخی تهران ماندگار خواهند شد به زعم من ضعیف ترین عکس های مجموعه اند و فکر می کنم بیشتر سرگرمی عکاس برای ولگردی هایش بوده است، هرچند عکاس با ذکر جمله و کلام مورد علاقه هر فرد در زیر عکس با تیزهوشی خواسته تا ما را به فضای حاکم بر عکس های این مجموعه نزدیک کند اما بدون شک تفاوت نوع عکاسی خارجی با داخلی، فاصله بیشتری با بیننده را ایجاد می کند که صد البته خصوصیت محیطی است.

مجموعه چهارم “زورخانه” (Zurkhaneh “House of  Strength”) که در دی ماه هفتاد و هفت مصادف با ماه رمضان آغاز شده است روایت گونه است از سفر به جایی که شاید به توان گفت که دیگر نیست، هوشمند زاده با ثبت آخرین سال هاب حیات بومی زورخانه های تهران فضای حاشیه ای این مکان ها را که تفاوت چندانی با پنجاه سال پیش شان ندارد به حافظه تارخ عکاسی می سپارد. اینجا دیگر عکس ها فراتر از تیپ نگاری در جستجوی دلیلی است گویی بر این گرد همایی به بهانه ورزش.
مجموعه عکس صد پیمان هوشمند زاده بسیار ارزشمند است برای آن دسته از عکاسانی که تک فریم های ارزشمندی دارند ولی در گردآوری مجموعه هیچ گاه به توفیقی نرسیده اند، بیشک ارزشهای عکاسی مستند اجتماعی را بیشتر می توان در یک مجموعه دریافت، با احترام به هویت انفرادی عکس.

پیمان هوشمندزاده Peyman Hooshmanzadehبه توضیح کتاب متولد1348 است و دانش آموخته دانشگاه آزاد اسلامی در رشته عکاسی ، او ر بیش از چهل نمایشگاه گروهی و انفرادی شرکت داشته است، عکاسی خبری در چندین روزنامه ،چندین کتاب داستان کوتاه و مقالات عکاسی در مجلات نیز در کارنامه او دیده می شود.

……

در ابتدای این ویژه نامه آمده است ” فصلنامه حرفه:هنرمند قصد دارد تا در چهارچوب سنت “انتخاب ده اثر برتر هنری” ( که به طور معمول در حوزهُ سینما، موسیقی و ادبیات نمونه های آشنا دارد) برای نخستین بار با همکاری نویسندگان و هنرمندان حوزهُ تجسمی، چنین نظر خواهی ای را ( این نوبت در زمینه عکاسی) اجرا کند. … مجموعهُ منتخب بیشک سوایِ ارزش های شخصیِ قابل جستجو، سند قابل رجوعی خواهد بود که در آینده، به طور تقریبی، سلیقهُ تصویری این سال های ما را بازتاب می دهد.(که اگر در دهه های گذشته نیز چنین نظر سنجیِ بازیگوشانه ای صورت گرفته بود، چه تصویر گویا تری در ذهنمان می داشتیم.) …شهریار توکلی – دبیر بخش عکاسی حرفه : هنرمند ” و در ادامه توضیح داده شده است ” قرار بود این نظر سنجی متنوع تر از اینی که هست باشد. شمار عکاسانی که برای شرکت در این نظر سنجی دعوت شده بودند سه تا چهار برابر تعدادی است که اکنون لطف کرده و پاسخ داده اند. امیدوار بودیم تا با گرفتن پاسخ ها ( از عکاسان رشته های مختلف و در سنین مختلف) و بررسی آمار به دست آمده گزینش ها، به جمع بندی مشخص تری برسیم. ولی نشد. به دلایلی نه چندان روشن. ( آقای حمیدیان با حدس و گمان به برخی دلایل در ابتدای مقاله شان اشاره کرده اند.)با این که تعداد پاسخ های رسیده به نشریه به تعداد و تنوع مورد انتظار نبود ولی در همین شکل فعلی نیز نکات قابل توجه بسیاری قابل ردیابی است. مثلا این که در انتخاب ده عکاس ایرانی مشترکات بسیاری دیده می شود : ] زنان در آینه ( ناصرالدین شاه)، تصاویری از سوریوگین، ستون آدم ها ( احمد عالی )، بچهُ کرد (کاوه گلستان) و روزنامه ها ( مهران مهاجر) [ . یا اینکه  در حوزه عکاسان جهان، عکاسی فتوژورنالیسم در تلخ ترین تجربیاتش (اعدام ویت کنگ، مادر مهاجر، کارگران معدن برزیل و کودکان ویتنام) از یک سو، و تصویر عاشقانهُ عکاس از همسرش (امت گاوین)، پرتره های استدیویی ( واکر اونز) و فلفل (ادوارد وستون) از سوی دیگر بیشترین انتخاب ها را به خود اختصاص داده اند. در نهایت، نتیجه گیری مفروض این نظرسنجی، همانی است که در ذهن خوانندگان مشتاق نشریه شکل خواهد گرفت.”
فارغ از روی جلد ویژه نامه 32 فصلنامه حرفه هنرمند که خود کنجکاوی را برای ورق زدن آن بسیار تحریک می کند، مقدمه کوتاه آن نیز در ایجاد شور در خواندن ان بی تاثیر نیست، ویژه نامه  حاوی اولین نظر سنجی رسمی از عده ای است تا بتوان به یک رتبه بندی ذهنی در آثار برتر عکاسی دست یافت که همین نکته بسیار ارزشمند است، یعنی سوای از آن که این انتخاب ها تا چه میزان می تواند با سلیقه ذهنی ما مطابقت داشته باشد یا آن را ارتقا دهد به صرف آشنایی با سلیقه حاکم بر گروهی منتخب  که می توانند همان اعضای هیات انتخاب یک جشنواره و یا یک جمع دوستانه بی رودربایستی باشند و یا مهمتر از آن سوق دهنده ذهن شاگردانی برای تولید محتوای هنری ( در این جا عکس)؛ برای مخاطب حرفه ای ویژه نامه جذاب است. و اشاره زیبای شهریار توکلی به این نکته که اگر در دهه های گذشته نیز چنین نظرسنجی ای صورت گرفته بود…، سوالات زیادی را به ذهن متبادر می کند، سوالاتی که تا به ذهن خطور می کند بی جواب و مبهم خاموش می شود. اگر می دانستیم بهمن جلالی ده سال پیش کدام عکس ها برایش برترین ها بود؟ بیست و سی سال پیش کدام ها؟ جه قدر بیشتر می شناختیمش، اگر می دانستیم سلیقه تصویری کیارستمی در بیست سال گذشته چه تغییری کرده، کاوه ِ گلستان کدام ها را عکس می دانست؟ انتخاب های عباس عطار که آن طرف آب هاست چه قدر متفوت است؟ آیا می توان سلیقه هاکنی و نچوی را هم دانست؟ و  بیشمار پرسش بی پاسخ از گذشته و امیدوار به آینده. درست در همین پرسش ها ارزش این حرکت ارزشمند نشریه حرفه: هنرمند مشخص می شود و درست در این انتخاب گروهی است که تفاوت های یک چنین مجموعه ای با کتابی مثل “تصویر سال” که حاصل یک شو سالانه است نمایان می شود. مجموعه در کمال وقار و ارزشی که دارد به نظر از نبود بعضی از اسمها به شدت رنج می برد و آن چنان که تورج حمیدیان اشاره می کند نشریه حرفه هنرمند ” گمان دارد که عکاسانِ ایرانی به سادگی نظر خود را راجع به همکاران بیان خواهند کرد و انتظار دارد که عکاسان خوب، نویسندگان و تحلیلگران خوبی هم باشند.” اما این مفروضات نشریه در ادامه کار در سالهای آینده می تواند به ارتقای سطح هر دو موردی که آقای حمیدیان اشاره می کنند منجر شود و عکاسان را تا حدی علاقه مند به پیگیری مستمر آثار همکارانشان کند. اثر ارزشمند حرفه هنرمند بیشک از بهترین مجموعه عکس های منتشر شده در ایران است.

....

نمایش “به خاطر یك مشت روبل” برگرفته از داستان های کوتاه آنتوان چخوف به نویسندگی نیل سایمون و کارگردانی حسن معجونی و بازی سجاد افشاریان , رضا بهبودی , سعید چنگیزیان , هوتن شكیبا , پدرام شریفی , آوا شریفی , رایانا فتحی , سوگل قلاتیان، مهدی كوشكی، محسن نوری، آرش مالمیر و محمد حسن معجونی در سالن شماره یك تماشاخانه ایرانشهر. این نمایش به علت استقبال تماشاگران تا آخر اردیبهشت 89 تمدید شد. ادامه عکس ها در سایت لوح

....

نمایش “گالیله” به کارگردانی داریوش فرهنگ با نگاهی ساده انگارانه به نمایشنامه “زندگی گالیله” به نویسندگی “برتولت برشت” نمایشنامه نویس و کارگردان بزرگ آلمانی توسط سعید شاهسواری و زیر نظر داریوش فرهنگ بازنویسی شده است. . در این نمایش امین تارخ، داریوش فرهنگ، مسعود کرامتی، رحیم نوروزی ، سهیلا رضوی، نورا هاشمی، نعمت اسداللهی و کاوه خداشناس بازی می کنند.

....

نمایش “شام آخر”  به کارگردانی احمد سلیمانی بر اساس نوشته محمدرضا کوهستانی؛ در این نمایش که جدیدترین اثر گروه تئاتر “ایده” است  مجید امیری، سیدحمید لاجوردی، مهدی نیک روش، ماشاالله کوهستانی و محمدجواد پیروزی نقش آفرینی می کنند.

....

نمایش “دوازده” نوشته روژینال رز، به کارگردانی منیژه محامدی و با با زی محمد اسکندری، مهوش افشارپناه، فرزانه نشاط خواه، جواد نمکی، فروغ قجابگلی، محمد نادری، نازگل نادریان، سام کبودوند، فرناز رهنما، کاظم سیاحی، هانیه بساطینی، امین طباطبایی، محمود لاچینی، افشین رهنمون در تالار سایه مجموعه تئاترشهر.

....

در اختتامییه نهمین جایزه کتاب سال شهید غنی پور، محمد رضا بایرامی جایزه گرقت ، رضا امیرخانی خندید، محمد رضا بایرامی تقدیر شد، رضا امیر خانی جایزه گرفت.

بخوانید در وبلاگ رضا امیرخانی :

“بیوتن جایزه‌ی اول رمان جشنواره‌ی حبیب را گرفت، مسوولان به جشنواره نیامدند و روزنامه‌های دولتی پوشش ندادند“

....

هیچوقت از نوع موسیقی گروه آریان خوشم نیامده و امشب باز هم فهمیدم با وجود این که ده سال است این گروه هیچ تغییری از لحاظ تکنیک و سبک و چیزی به اسم پیشرفت به خود ندیده است، ولی سلیقه من به شدت تغییر کرده و دیگر حتی از شنیدن این نوع موسیقی سر درد هم می گیرم دیگر نمی دانم اسمش پیشرفت است و یا … . ولی امشب باز هم به این نکته رسیدم که عکاسی صحیح، می تواند حتی در مواقعی شکل بگیرد که دیالوگ  میان عکاس و سوژه نه تنها دیالوگی دوستانه نباشد  بل حتی بر عکس آن حاکم بین این رابطه باشد در واقع نوع رابطه در این میان مهم نیست بل صداقت در آن است که می تواند مهم باشد.(استنباط کاملا شخصی با عدله تجربی)عکس های بالا را به شدت دوست دارم و خاطره خوبی شدند برایم از لذت که از عکاسی بردم و نه موسیقی.

....

....

برای اولین بار بعد از چند سال از خریدن “نشریه عکس ” پشیمان نشدم، حد اقل دو مطلب قابل توجه داشت تا به ساعاتی دقت بیارزد. اول مطلبی به نام “پیکاسو به روایت دیوید داگلاس دانکن” (Pablo Picasso In David Douglas Duncan photo’s)و دوم “فیلم های ساکن: عکس و متن از سیندی شرمن” اولی را به علت دلبستگی خاصی که پیکاسو دارم به شدت دوست داشتم و برایم درس های زیادی داشت، کسانی که عکس های رابرت کاپا از پیکاسو و همسرش فرانسوا ژیلو را دیده باشند به خوبی تفاوت عکس های دانکن و نگاه متفاوت این دو عکاس برجسته را با هم درک خواهند کرد.خرید شماره جدید نشریه عکس شماره274 و همچنین مقایسه عکس های کاپا و دانکن از پیکاسو را به شدت پیشنهاد می کنم.

“دیوید در کنار عکاسی از پیکاسو، ژاکلین و دو فرزند آنها در خانه شان در جنوب فرانسه، از نقاشی های او هم عکس گرفت.پیکاسو که با کسی شوخی نداشت و اجازه نمی داد هر کسی هنگام نقاشی به استودیو اش وارد شود به دیوید اجازه داده بود آزادانه از او عکاسی کند.در سال 1958 مجله “پاری مچ” مجموعه عکسی به نام” پیکاسو در خانه” منتشر کرد که تبدیل به مدل و الگوی تهیه این نوع مقالات تصویری از زندگی هنرمندان شد.دیوید تا پیش از درگذشت پیکاسو 10 هزار نگاتیو، از او و نقاشی هایش تهیه کرد و دوست قابل اعتماد او باقي ماند. “  به نقل از وبلاگ منصور نصیری

....

عکس های “رضا موسوی”  از نمایش شکار روباه را در گالری “بومرنگ” با این هدف دیدم که بتوانم عکاسی یک اجرای کامل را از دیدگاه عکاس کار، نه در چند فریم محدود که بیشتر به وسیله گروه در زمان اجرا انتخاب و ارائه می شود بلکه با آزادی کامل عکاس و پس از گذشت یک سال از اجرا ببینم. متاسفم که بگویم با آنکه تک فریم های رضا موسوی را دوست داشتم و همیشه ستایشگر تلاش بی وقفه او در عکاسی تئاتر ،ارائه و معرفی آن بوده ام؛ درنمایشگاهش به غیر از دو فریم زیبا که باید اذعان کنم ارتباطی با شکار روباه نداشتند و می باید به عنوان فریمی در حاشیه آن دیده شوند، یکی پرتره زیبایی از دکتر علی رفیعی در حال صحبت با بازیگر است در حالیکه بازیگر پشت به دوربین دارد و تنها حرکت دست دکتر رفیعی است که گویای این دیالوگ بین آن دوست و دیگر عکسی که شاید شاخص ترین عکس این مجموعه نیز بود، صحنه ای رانشان می داد که سیامک صفری از پس پرده نایلونی بیرون می آید در حالیکه موضع قرار گیری پانته آبهرام با لباسی قرمز در سمت راست و افشین هاشمی در چپ توازنی معنی دار را برای این فریم به ارمغان آورده است. باید بگویم غیر از این دو اتفاق خاصی که بیشتر از اجرا باشد و یا حتی تک شاتی را که از نظر من وظیفه عکاس است تا بتواند با ارائه آنها غالب مضمون درام را در فریم خود ارائه دهد مانند فریمی که در بالا عرض کردم نیافتم. تک شات های عکاس تئاتر که گاه باید تا عمق چهره بازیگر نفوذ کنند و آن حالت دراماتیکی را که علی الخصوص در این کار دیده می شد را به صورت مخاطب عکس بکوبند، با نماهایی مدیوم در حالت بهت و یخ زدگی می ایستادند و نمایی که می بایست از تصادم نگاه دو بازیگر می گفت در زاویه ای صحیح به خط قرمز روی لباس پانته آ بهرام اکتفا می کرد تا فرمی جذاب را برای مخاطب عام ایجاد کرده باشد و نه دغدغه های بازیگر را در کشمکش اش با متن، برای نزدیکترها. باید تذکر بدهم که گاه عکاس فقط برای یک بار و تنها به قصد ارئه گزارش و یا بازدید توام با ثبت خاطره ای به سر صحنه یک اجرا می رود که از نظر من این نیز بدون جستجوی قبلی حداقل در متن و مضمون اشتباه است و گاه به عنوان عکاس یک نمایش می تواند بارها در حال اجرای آن نمایش و یا تمرین های آن حضور پیدا کند،  بیشک می باید سطح توقع متفاوتی میان این دو برخورد عکاسی صرفنظر از جنبه مسئولیتی آن لحاظ شود. عکاسی یک تئاتر تنها آن نیست که زیباترین لحظات و اکت های آن تئاتر ثبت شود هرچند دقت در اجرای این نکات شرط لازم و ناکافی کار است. درگیری با گوشه های اجرایی متن و نحوه بیان بدنی و شکل نورپردازی اگر وظیفه عکاس شمرده نشود، بیشک پایه ی کار او هست.

از اوایل دهه 1970 که جنبش های فیمینستی شروع به طرح پرسش هایی در باب هویت تاریخی هنرمندان زن و منزلت آثار زنان هنرمند به صورت جدی نمودند، رویکردهای متفاوتی نسبت به آثار زنان شکل گرفت، گاهی زنان را به گونه ای متفاوت از مردان در بررسی آثار مورد نقد و ارزش یابی قرار می دادند و در آثار آنان به شیوه ای خاص به دنبال تفوتی بودند تا آن را زنانگی حاکم بر اثر بنامند، و در غالب موارد این موید منفی تلقی می شد؛ گاه نیز با برجسته نشان دادن تاریخ هنر مردانه که آن را در اساس بر پایه ای متفاوت از تارخ هنر می سنجیدند رد پایی از اثر را می یافتند تا به ناخالصی موجود در اثر اصرار بورزند. اتفاق ناشی از این برخورد مقابله گرانه با جنبش های هنری فیمینیستی در اواخر دهه 1970 به رویکردهای شاخصی همچون چیدمان “مهمانی شام” (The DinnerParty) اثر “جودی شیکاگو” (Judy Chicago)و یا سلف پرتره های “سیندی شرمن” (Cindy Sherman)منجر شد. در واقع هرچند آثار شاخص هنرفیمینیستی در این دوران به نحوی قاطع از پیش داوری هایی که در مورد هنر زنان صورت می گرفت کاست و توانست در جریان چند دهه بعد با مطرح نمودن هنرمندان شاخص خود در سطح بین المللی آزادی بیشتری را برای زنان کسب کند ولی اندیشه کهنی که در اذهان نسبت به هنر زنان وجود دارد، نوعی هنر درجه دو را اللخصوص در کشورهای جهان سوم به زنان منتسب می کند که گاه موجب سرخوردگی و یا به نیمه پر لیوان موجب اپوزیسیون قرار گرفتن هنر آنان در جامعه می شود. در ابتدای امر خواستم خلوص نیت خود را نسبت به جامعه هنری زنان و در میان آنان هنرمندان بزرگی چون سیندی شرمن و جنی ساویل و در کشور خودمان هنرمندانی چون پروانه اعتمادی، معصومه مظفری، نیما ورامینی و جوانترهایی مثل راشین خیریه و نازلی تحولی دارم را بیان کنم و در میان این بزرگ ترها رد پای کوچکترهایی را متذکر شوم که اگر به آنها بها داده نشود در این زمستان نه در چند زمستان آینده تضمینی به بقایشان نیست. در دانشگاه های هنری کشور جمعیت غالب دختران نه تنها پس از دانشگاه به مسیری متفاوت کشیده میشود بل تبدیل به جمعیت بسیار اندکی در مقابل خیل مردان شاغل در سطح حرفه ای هنر کشور می شود، اگر در دو مدرسه هنری کشور درس نخوانده بودم به همان فکر کهنی رجوع می دادم که در بالا به ان اشاره کردم ولی به چشم خود دخترانی را دیده ام که با قدرت احساسشان و گاه به مدد همت، ذوقی سرشار در طراحی و شناختی عجیب در رنگ پیدا می کنند و به طرفه العینی پس از اتمام دانشگاه یا به کاری مرتبط در اداره ای بسنده می کنند که در بهترین حالت ان معلمی هنر است ( و چه بسیارند معلمان هنری که سالهاست بوی رنگ در اتاقشان نپیچیده) و یا فراموششان می شود که گویا رشته ای هنری خوانده اند کلا بوم و رنگ را بوسیده به کنجی می نهند برای سالهایی در آینده تا به زمره خاطره ای شیرین بدل شود یا به فراموشی ذهن سپرده. همه این ها را گفتم تا بگویم نمایشگاه گروهی نقاشیهای پونه اوشیدری، مونا خسروشاهی، گلرخ محتاج الفضل و وانا نبی پور درگالری آریا نوید دخترانی را می دهد مشتاق به نقاشی با استعدادی سرشار که می توانند در بسیاری از سطوح از رقبای مردانه اشان پیشی گیرند، از میان شان آثار دوتن را بیشتر نزدیک به خلوص نقاشانه شخصی یافتم.

اول پونه اوشیدری که با الگو قرار دادن تکنیک و دیدگاه نسبی حاکم بر آثار اگون شیله(Egon Schiele) نقاش اتریشی به بیانی شخصی درآثارش دست یافته، قرابت ظاهری تکنیک آثار اوشیدری در لایه ای متفاوت از دیدگاه شیله به بوم نشسته و در دو اثر شاخص تر این مجموعه اش به استقلالی در خور دست یافته بود. توانایی ستودنی او در طراحی ارزش اجرایی کار را به مراتب افزوده، حال آنکه آثار فارغ از تکنیک به مضامین بیانی خاصی نیز اشاره دارد که خود در این زمانه سترون از معنا، ارجمند است.دوم وانا نبی پور که از نظر من به حکم اجرا کارهایی در خور ارائه داده است در گوشه هایی از کار تکنیک را به کار چربانده که خود از بیان کار کاسته است. دو دیگر هنرمند حاضر در این مایشگاه به رغم توانایی های خاص تکنیکی و اجرایی که به نمایش گذاشته اند درگیر چیزی بیشر نیستند و این می تواند یاد آور هنرمندان بسی بزگتر از ایشان را تنها زنده کند هرچند بیان شخصی یا بیان اندیشه در اثر اتفاقی نیست که به سادگی یافتنی باشد.

شصت و هشتمین دیدار تیم های فوتبال پرسپولیس و استقلال در يك تصوير

ابراهیم حاتمي كيا، شیرین یزدان‌بخش، محسن طنابنده، هدايت هاشمي، نگار جواهريان و مریلا زارعي  در مراسم اختتامیه بیست و هشتمین جشنواره بین‌المللی فیلم فجر

....

رعنا آزادی ور” در بیست و هشتمین جشنواره بین المللی فیلم فجر در نشست مطبوعاتی فیلم سینمایی «طهران تهران»ساخته داريوش مهرجويي و مهدي كرم پور”

....

الناز شاكردوست در نشست مطبوعاتی  فیلم سینمایی «چراغ قرمز»ساخته علی غفاری

....

اجرای نمایش “روسمرسهلم” (Rosmersholm) در بیست و هشتمین جشنواره تئاتر فجر به نویسندگی “هنریك ایبسن” (Henrik Ibsen) و كارگردانی ” محمود رضا رحیمی” با بازی بازیگرانی چون، شهره سلطانی، میرطاهر مظلومی، مجید جعفری، فریدون محرابی و شمسی صادقی، طراح صحنه؛ رامین اعتمادی بزرگ  و حمیدرضا گودرزی و آیدا كاشف نیا دستیاران كارگردان.عكس های ديگری از اين نمايش در سايت لوح

....

باران كوثری و آزيتا حاجيان در روز پنجم جشنواره فيلم فجر

....

اجرای نمایش «آخرین پر سیمرغ» به كارگردانی اشتفان وایلند در بیست و هشتمین جشنواره بین المللی تئاتر فجر،نمایش «آخرین پر سیمرغ» پروژه مشترك تهران ـ فرایبورگ است كه توسط محمد چرم‌شیر نوشته شده و بازیگرانی چون رناته اوبرمایر، هاینسل اشپاگل، سباستین منگس، دانیلا مور، مائده طهماسبی، پرویز پورحسینی، هدایت هاشمی و نگار عابدی در آن ایفای نقش می‌كنند.عكس های ديگری از اين نمايش در سايت لوح

....

نشست مطبوعاتی فیلم سینمایی «آل» ساخته بهرام بهرامیان بعد از نمایش فیلم با حضور وی ،علی معلم تهیه كننده‌،بهرام عظیمی و امیر پوریا نویسندگان ومصطفی زمانی، آنا نعمتی، همایون ارشادی ،هنگامه حمیدزاده بازیگران ،صدابردار و طراح صحنه ولباس  برگزار شد.

....

اولين نشست مطبوعاتی بيست و هشتمين جشنواره بين المللي فيلم فجر ؛ نشست مطبوعاتی فیلم “تسویه حساب” ساخته تهمینه میلانی بعد از نمایش فیلم با حضور وی، محمد نیک بین، مهناز افشار، لادن مستوفی، بهاره افشاری، السا فیروزآذر، اسحاق خانزادی، علیرضا زرین دست و ناصر چشم آذر برگزار شد.عكس های ديگر اين نشست در سايت لوح

....

مراسم افتتاحیه بیست و هشتمین جشنواره بین المللی فیلم فجر با حضور سید محمد حسینی وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی, جواد شمقدری معاون امور سینمایی و جمعی از اهالی سینما و هنر شب گذشته در برج میلاد برگزار شد و از داريوش ارجمند و اسحاق خانزادی و اصغر شاهوردی تجليل شد.

دو پله به پائين مي خورد

ولي دنج و بود گرم

چقدر صميمي شده بودند در دو روز

عابران

حالا ديگر نيست

بايد كتابها جمع شود، كارتن شود دوباره ليست شود و تحويل داده شود

بايد تابلو را پائين آورد

بايد نوشت،

اینجا خواهم نوشت

هرچه می خواهم

دیگر نه كسی می تواند تعطیلش كند

نه می تواند نصیحتی كندم

و نه تذكر اخلاقی بدهد كه فلانجور بهتر است،

می خواستم كتاب بفروشم فقط همین

نگذاشتند كتاب بفروشم، و به بعضی حرفها فروخته شدم

ولی بازهم گفتم يا علی غمی نيست

اسم اعظم بکند کار خود ایدل خوشباش

هرگز از مرگ نهراسيده‌ام

اگرچه دستان‌اش از ابتذال شکننده‌تر بود

هراس ِ من ــ باري ــ

همه از مردن در سرزميني‌ست

که مزد ِ گورکن

از آزادي‌ ِ آدمي افزون باشد

جُستن

يافتن

و آن‌گاه به اختيار برگزيدن

و از خويشتن ِ خويش باروئي پي‌افکندن ــ

اگر مرگ را از اين همه ارزشي بيش‌تر باشد

حاشا حاشا که هرگز از مرگ هراسيده باشم

احمد شاملو دي ماه 1342

نمایشگاه نقاشی های معصومه مظفری با عنوان “میز” در گالری ماه مهر را با علی ذاكری دیدم، لذت دیدن چند برابر می شود وقتی با ذاكری هستی. پراكنده آثاری را از خانم مظفری دیده بودم و هیچ گاه آثارش را در كنار یكدیگر ندیده بودم. به جرات می توانم بگویم دیدن یك تك اثر از معصومه مظفری ، تاثیر بسیار بیشتری بر مخاطب دارد تا دیدن حجم كارهایی از ایشان در كنار یكدیگر كه همدیگر را خنثی می كنند. در میان آثار ظفری، نقاشی هایی كه شامل میزی بود كه چنگال ها و قاشق ها از آن به پائین پرتاب می شدند علاوه بر ایجاد تعلیق بصری در ذهن مخاطب به بیانی فاخر در سورئالیسم رسیده اند. فضای بك گراند این آثار بسیار مستقل و انتزاعی گویا با  جانی متفاوت از چنگالها و قاشقها به تنفسشان ادامه می دهند.

سال هشتاد و دو، در ورك شاپ نگارخانه لاله، در كنار مرحوم استاد ایرج زند ایستاده بودم و به كار كردن رضا هدایت بر روی اثری به نام زال و سیمرغ نگاه می كردیم، كار در فضایی مونوتن و بر اساس طراحی پیش می رفت و اساسا دیدن اجرای كارهای هدایت لذت خاصی دارد. شادی در چهره زند پیدا بود وقتی رضا بالهایی كه برای سیمرغ كشیده بود را با گوشه قلم مو پاك كرد، وقتی رضا شروع به كار كردن بر روی چهره سیمرغ شد ناگهان مرحوم زند به شعف آمد و با هیجان خاصی تقریبا فریاد زد “ببین عجب سیمرغ دلبری كشید”(نقل به مضمون).

رنگ های ناب و طراحی های خاص فی البداهه هدایت بیننده را مجذوب آثار او می كند، به تركیب رنگ ها و جسارت طراحی او دقیق می شوند و  با هم از ریزه كاریهای او كه عمدتا به مدد خلاقیت اجرایی به دست آمده و با تیزهوشی نگه داشته شده است صحبت می كنند. آثار او اغلب در هر مجموعه كاری از تكنیكی مشابه استفاده می كند، جزئی نگری و عناصر تزئینی با اضافه شدن به مضمونی كه برآمده از طبیعت ایرانی، كردی هدایت است فضای یكدستی  ایجاد می كند كه می توان آنرا نوعی نقاشی سمبلیك-تزئینی دانست.

آثار به نمایش درآمده در نمایشگاه كنونی رضا هدایت ادامه كارهای چند سال اخیر اوست كه با تفاوتهایی اندك به نتایجی درخشان رسیده است، اضافه شدن رنگ سیاه و جایگزینی آن به جای همان معمولا، سفیدی كه برای پوشانیدن به كار گرفته می شد  و همچنین اضافه شدن  دو المان قیچی و تفنگ در كنار همان عناصر سابق، زن و پرنده و گل و انار و درخت كه به خلق فضاهایی با بافت معنایی جدید رسیده است.نكته اینجاست كه در آثار جدید هدایت عنصر غم نیز به شادی حاكم بر كل كار اضافه شده است، ریتم كارها متفاوت است و دیگر آن بافت یكدست و موزون در كارها به چشم نمی خورد، اما فضای كلی كار از شادی شخصیت خود رضا سود می برد، نواختن نی هرچند در آثار قبلی هدایت نیز دیده می شد اما در این آثار حامل معنایی متفاوت شده، گویا دنیا را به نوایی متفاوت می خواند.

بروشور نمايشگاه رضا هدايت RezaHedayat Exebition Brochure

متاسفانه شبانه ها را دوست دارم، فارغ از هر آنچه می خواهم بنویسم؛ این كار را مشكل می كند. شاید نزدیك به یك هفته است كه مجموعه جدید شبانه های شهریار توكلی را دیده ام و چند سال است با مجموعه شبانه هایش آشناام. می خواستم گفتگویی با او انجام دهم كه  میسر نشد. دو بار به ماه مهر رفتم كه نبود. شماره اش را گرفتم ولی نشد، بعد فكر كردم بهتر كه نشد چون فاصله گرفتن از كارها مشكل تر می شد .اساسا هرچه از یك كار دورتر شوی قضاوت صحیح تری خواهی داشت اگر قضاوتی مد نظر باشد كه نیست.
شبانه های توكلی با رویكردی متفاوت از مجموعه قبلی گرفته شده بودند، رویكردی كه نقش ابزار را درآن نمی توان نادیده گرفت. نزدیكتر شدن به سوژه و راحت تر كردن عمل عكاسانه، نتیجه ای جز توجه بیشتر به سوژه و نزدیكتر شدن به سبكی كه در آثار توكلی من نام آن را “روزمرگی ها” می گزارم، ندارد.(لازم به توضیح نمی دانم كه “روزمرگی ها” را در معنایی به غیر از “روزانه” یا همان دیلی لایف به استخدام گرفته ام)
عمد شهریار توكلی در به خدمت گرفتن دوربین كانون G10 كه یك كامپكت كامل محسوب می شود را می توان از چندین وجه بررسی كرد كه من به مواردی از آن اشاره می كنم؛ اول آنكه نمی توان از نظر دور داشت كه توكلی یك مدرس عكاسی است و بر حسب وظیفه می تواند با این رویكرد در نمایشگاه اش، ذهن حداقل جمعی از شاگردان از نوع ابزار(در این مورد دوربین) به سوژه یابی یا عمل عكاسی معطوف كند و فاصله بین عكاس تا سوژه را تقلیل دهد؛ اتفاقی كه غالبا خیلی سخت برای هنرجویان عكاسی اللخصوص هنرجویان تجربی می افتد. دو دیگر این كه تغییر ابزار برای توكلی بسیار مهم بئده است؛ زیرا در نه تنها در روش عكاسی او خللی وارد نمی كرده است بل به نحوی غیر قابل انكار او را در رسیدن به آن عكاسی كه من آن را روزمرگی می نامم كمك می كرده است. نباید از حق گذشت برخلاف نظر رایج در بین عكاسان، پیشرفت تكنولوژی و عكاسی دیجیتال كمكی بوده است در آن سبك از عكاسی حامل معنا كه آن را به نام عكاسی هنری می شناسیم. ساده تر شدن ابزار عكاسی برای یك عكاس حرفه ای كه جنس سخن خود را یافته است بسیار شیرین تر است تا برای یك عكاس آماتور. عكس “فردیس” كه از نظر من  شاخص ترین فریم این مجموعه است، حامل تمامی شخصیت عكاسی توكلی است در این مجموعه.
سادگی و برخورد استادانه توكلی با مانعی كه همان ستون عقبی اتومبیل است، نشان از چیره دستی او در ثبت لحظه ای فراتر از اتفاق است. اینجا حاشیه وارد متن اصلی اتفاق می شوئ و یاد آور فاصله بین ما و موضوع، كه همان سگ ولگرد است می شود. ستون عقبی اتومبیل دیگر مانعی برای عكاس نیست و خود حامل معنا می شود اتفاقی كه برای عكس توكلی می افتد قدرت او را در انتخاب یك فریم نمایشگاهی به رخ می كشد. فریمی كه ممكن بود با یك كراپ غلط و یا از همان ابتدا مردود شمرده شود، حال با ارائه صحیح جزو آثار شاخص هنرمند قرار می گیرد. روزمرگی های دید انسانی و ثبت منظره های همیشگی روبرو درعكس های توكلی جای آن لحظه قطعی و یا اتفاق نادر را می گیرد.ارزش در عكس های شهریار توكلی به ان لحظه ای درنگ است كه در مقابل چیزی كه هست و شاید همیشگی بنماید، می كنیم. به برداشتن فاصله است تا سوژه. به سگی كه همیشه می توان در زباله ها جستجویش را دید به چراغی كه همیشه می تواند روشن باشد و درنگ مقابل آن به معنای دوباره دیدن آن است، به معنای تشخص بخشیدن عكاس است به چیزی كه اهمیت بصری عمومی ندارد بلكه ارزشش به انتخاب شدنش است.

اين مطلب در زوم نيوز

....
ای كاش هديه  تهرانی نبودم!!

در خانه هنرمندان بودم كه از نشستی  به عنوان نشست مطبوعاتی نمایشگاه عکس “ آبان گان” ، نمايشگاه عكس های هدیه تهرانی كه در خانه هنرمندان برگزار می شد به صورت كاملا اتفاقی مطلع شدم، و چون مدتی بود می خواستم درباره این نمایشگاه مطلبی منتشر كنم در آن حضور پیدا كردم. مطالبی در این جلسه گفته شد كه سمت و سوی نظر من را نسبت به این نمایشگاه تا حدود زیادی تغییر داد. نگارش مطلب زیر تنها بهانه ای برای پرداختن به این جلسه و تلنگری است به …

اول آنكه برگزاری یك نمایشگاه عكس به طور مسلم برای هركسی آزاد است، همچنانیكه یك عكاس حرفه ای نمایشگاه برگزار می كند، یك آماتور رشته عكاسی چه شغل اصلی اش مكانیك باشد چه بقال و چه بازیگر حق آن را دارد كه نمایشگاهی از آثارش برگزار كند و اگر غیر این باشد غلط است. حال در نمایشگاه خانم تهرانی وضع ارائه نمایشگاه به قدری متفاوت است كه سوالات عدیده ای را در ذهن مخاطب حرفه ای عكاسی مطرح می كند و نه مخاطبانی كه اولین حضورشان در خانه هنرمندان و یا حتی در یك گالری مرهون نمایشگاه خانم تهرانی است. سوالات به حدی زیاد است كه هرچه سعی كردن سامانی به آنها بدهم تا بشود همه را مطرح كرد، حاصل نشد و به ناچار چند سوال عمده را مطرح می كنم، نخست آنكه آیا براستی خانه هنرمندان ایران حاضر است این فضای وسیع را در اختیار هر كسی قرار دهد ؟ اگر این گونه باشد كه بعید است با تاكید بر روی عین، بنده می گویم تنبلی از امثال من بوده است كه وقت خود را صرف تعیین وقت برای یك گالری برای یك نمایشگاه گروهی می كردیم. خاطرم هست حدود دو سال پیش “مانسا یووان” عكاس جوان و با تجربه كوربیس كه نمایشگاهی در خانه هنرمندان برپا كرده بود مكانی بهتر از تالار انتظامی در طبقه فوقانی نصیب اش نشده بود. هرچند مقایسه سطح به سطح كاری غلط است ولی مقایسه من ازآن باب است كه مردم ما بهتر است با چه كارهایی به خانه هنرمندان بیایند و با چه كارهایی نیایند، سیاست كلی خانه هنرمندان باید آشتی دادن مردم با هنر باشد و كسی كه به خاطر اسم هدیه تهرانی به این مكان می آید اشكالی ندارد بیاید ولی در كنار این اسم آثاری را ببیند كه اگر اسم تهرانی در زیر آنها با پلاكی فلزی چسبانده نشده ولی ارزشی دیداری و حسی برای او ایجاد كند ورود او را به این خانه خوش آمد بگوید نه مانند پتك بر سر او بكوبد كه این یك مراقبه است و ممكن است شما چیزی از آن نفهمید، حضور یك اسم می تواند مهم باشد، حتی اگر آثاری با كیفیتی نازل را ارائه كند فرصتی مغتنم است برای هنرمندان تا مجال این را داشته باشند كه در كنار این اسم مردم را با سطح والایی از هنر یك پله بالتر ببرند، و شاید خانم تهرانی كمی موضع ترس به خود گرفته اند تا تمام اطراف از غیر خالی شود. باید توجه داشت نام هایی كه این سالها شنیده می شود در كنار اسم عكاسی است و این را باید مغتنم دانست برای چه كسی جذاب نیست كه بداند اگر بیضائی عكس بگیرد قابها را چگونه می بیند ؟ اگر عكاسی در هفتاد سال پیش هم به این سهل الوصولی بود مطمئن باشید ما با آثارعكاسی پیكاسو هم به نمایشگاه می رفتیم؟ و اگر خوب بود لذت می بردیم و اگر بد یاد نقاشیهای خوبش می افتادیم. اتفاقی كه در نمایشگاه هدیه تهرانی برای فیلمهای “اصغر فرهادی” و “افخمی” می افتد از همین نوع است، عكس های هدیه تهرانی بهانه خوبی است برای آنكه درباره كارنامه بازیگری اش بحث شود و بعد در كنار آن آثاری فاخر مثلا از” نیكول فریدنی” را دید و درست همین جاست كه سوال دوم مطرح می شود.

آیا سازمان میراث فرهنگی بهتر نیست به امثال “فریدنی” و “ازناوه” وام بدهد تا به عكاسی كه برای اولین بار آن هم از روی علاقه شخصی دست به عمل عكاسی برده است؟ و آیا در اساس سازمان میراث فرهنگی سازمانی حمایتی است یا یك سازمان مالی شبه بانكی است كه می تواند وام دهد؟ در كل مشكل اصلی آن جایی آغاز می شود كه خانم تهرانی می گوید در كل فروش این نمایشگاه برای من ارزشی ندارد فارغ از آن كه قیمت گزاری بر روی آثار مؤید این نكته هست كه حرف تهرانی نمی تواند حامل تمام معنا باشد، ولی نكته آن جاست كه تهرانی برای این نمایشگاه هزینه ای نكرده است تا برایش مهم باشد چقدر می فروشد و در واقع خانه هنرمندان و میراث فرهنگی دست به دست هم داده اند تا آثار عكاسی هدیه تهرانی را به سرعت ارائه كنند در حجمی كه نه حوصله یك نمایشگاه است و نه در سطح ارزشی یك موزه، خانم تهرانی به واقع باید از شخص شما پرسید فخر فروشی مالی به جامعه ای كه بعد از سالها سختی كشیدن و تلاش كردن در یك عرصه با فروش نمایشگاهی آثارش زندگی می كند، آن هم در قیمت هایی كه شما مطمئنا برای آن ارزشی قائل نیستید آن هم در خانه این جامعه كه شما را با هیبتی جدید در پز یك عكاس می بیند به تمسخر گرفتن آن ها نیست؟ این رفتار كه هنوز از راه نرسیده بر مسند ارائه احكام تازه در روش ارائه آثار هنری به هنرمندان هستید(مشكلات ارائه آثار در این نمایشگاه بسیار زیاد بود كه در مجال این یادداشت نمی گنجید)، این كه با تفاخر از پنج سال مراقبه خود صحبت می كنید و هنرمندانی را كه با بیش از چهل یا پنجاه سال را نادیده می گیرید است كه آنها را می آزارد. مگر نمی شود آثار نیكول فریدنی را در این ابعاد ارائه داد آن هم با وام میراث فرهنگی ؟ و چقدر دوستتان داشتم اگر می شنیدم كه هدیه تهرانی در حال برگزاری نمایشگاهی ازآثار بزرگان عكاسی است.از نظر من درج نوشته “عكاسی ممنوع” بر سردر ورودی هر سالن نشان از فاصله شما با جامعه و ذات عكاسی است و دلایلی مسخره تر از آن در علت درج این نوشته كه نشان فاصله شما با نمایشگاه های روز دنیاست. خانم تهرانی یك شبه ره صد ساله رفتن خطاست. خانم تهراني اگر شما هديه تهراني نبوديد(آنگونه كه مظلومانه در نشست مطبوعاتي آرزو كرديد) آنوقت اصلا نشستي اتفاق مي افتاد؟مشكل در ارائه آثار عكاسی توسط شما نیست همچنانیكه در اول اشاره كردم، مشكل در ان ادعایی است كه می گویید ندارید، مشكل در رفتار است.

....
نمایش فیروزه به كارگردانی و نويسندگی بهزاد فراهانی و با بازی شقایق فراهانی، فهیمه رحیمی، فرخ نعمتی، مهدی میامی، شیوا ابراهیمی، نقی سیف جمالی، امیرمهدی کیا، مهرخ افضلی، شیوا ابراهیمی، بهزاد فراهانی، بیوک میرزایی، حمید صفایی، عزیز هنرآموز، سیاوش چراغی پور، مرتضی مسجدجامعی، عبداله احسانی در سالن اصلی مجموعه تئاتر شهر.

....
تمرین نمایش «اتللو» به كارگردانی عاطفه تهرانی در پلاتو شماره 2 تئاتر شهر، برای شركت در بخش تجربه‌های نو بیست‌وهشتمین جشنواره بین‌المللی تئاترفجر

....
من حرفی ندارم …دنبالشو نگیر نوشته فرهاد نقدعلی به كارگردانی آشا محرابی . در این نمایش سینا رازانی ،الهام جعفر نژاد ،علا محسنی ،امیر جوشقانی ،نسیم ادبی وپریسا مقتدی ایفای نقش می کنند .

....

نمایش ” آرش ” نوشته و کار فهیمه میرزاحسینی در کارگاه نمایش مجموعه تئاترشهر اجرا می شود.در این نمایش، سمانه میرزاحسینی بعنوان بازیگر و عروسک گردان، سعیده میرزاحسینی و سیما میرزاحسینی طراح و سازنده عروسک و عروسک گردان حضور دارند.

....

مجموعه نقاشی‌های سهراب سپهری شاعر و نقاش نامدار ایرانی در موزه هنرهای معاصر تهران ادامه عكس های من در سايت لوح

....

نمایش جن گیر به كارگردانی کوروش نریمانی بر اساس نوشته اي از خود او در نمایش جن گیر بازیگرانی چون سیامک صفری ، ژاله صامتی ، خسرو شهراز ، فروغ قجابگلی ، فرزین محدث ، معصومه کاظمی ، هومن شکیبا ، هومن خدادوست ، بهرام افشاری ایفای نقش می کنند .

……

……

نمایش” رومولوس كبیر” نوشته ” فردریش دورنمات”، ترجمه “حمید سمندریان” به كارگردانی “نادر برهانی مرند” و با بازی سیامک صفری ، علا محسنی ، سهراب سلیمی ، فرزین محدث،‌ریما رامی نفر ، ‌افسانه ماهیان،‌رحیم نوروزی ،‌مهدی سلطانی ، کوروش نریمانی ،‌داریوش موفق ،‌داریوش فائزی وهادی عامل و سینا رازانی در تالار اصلی مجموعه تئاتر شهر.

……

“عشق لرزه” نوشته اریک امانوئل اشمیت به كارگرداني سهراب سلیمی با ترجمه شهلا حائری با بازی افسانه ماهیان، بهناز جعفری، نسیم ادبی، ناهید مسلمی و پیام دهکردی در تالار چهارسوی مجموعه تئاتر شهر.

....
نمایش ” اسب‌های پشت پنجره ” به نویسندگی” ماتئی ویسنی‌یک ” و کارگردانی ” روح‌الله جعفری ” و با بازی بازیگرانی” مرجان قمری”،” سیروس همتی”،” مجید رحمتی”،” مژگان خالقی”، “طوفان مهردادیان”، “الهام جعفرنژاد” و” فرزین صابونی” ایفای نقش می‌کنند..

در سال بیش از نمایشگاه نقاشی را می بینم كه البته تعداد قابل توجهی نیست، نسبت تعداد گالری های تهران و البته بسیار زیاد است نسبت به اینكه در همین تعدا كه غالب شان را به پیشنهاد كسی رفته ام، منظورم این است كه حداقل به اطمینان این كه یك نفر این نمایشگاه را پیشنهاد می دهد رفته ام و كارها را دیده ام. به جرات می شود گفت نمایشگاه خوب نقاشی بسیار كمتر از آن چیزی است كه بشود فكر كرد. كارهای سطحی و اغلب در حد ژوژمان های دانشجویی كه سعی می كنند با ارائه فاخر در زیر هالوژن های نمایشگاه خود را به بیننده تحمیل كنند و البته موج نقاشانی كه به جرات عمر حرفه ای ایشان به سه یا چهار سال می رسد درصدد پربار تر كردن رزومه های خود برای نمایشگاه بعدی سا فلان سفارت دارند كه بحثی است جداگانه.آن چه مسلم است اینها نه تنها در زمره رزومه یك هنرمند جایگاه ارزشی نمی توانند داشته باشند بل در دیدگاهی خاص خود ضد ارزشند، مدارك دانشگاهی و عنوان های عجیب رسمی و غیر رسمی نیز از این نوعند. “سگ های دست ودلباز” عنوان نمایشگاه نقاشیهای محمد رضا شاهرخی نژاد در گالری گلستان بود. محمد رضا را از سال هفتاد و نه می شناسم. نمایشگاه رضا را دوست داشتم، البته منكر این نیستم كه پی گیری كارهای دوست و هم دانشگاهی می تواند برای آدم جذاب باشد. حال آنكه اطلاع از نمایشگاه بعضی دوستان یا دیدن كارهای چاپ شده ایشان نیز برایم بسیار جذاب است و اغلب پس از دیدن جذابیتش را از دست می دهد. چند جمله ای به بهانه نمایشگاه محمد رضا شاهرخی نژاد:
اول؛ نمایشگاه رضا را دوست داشتم چون به بعضی از مسائلی كه در نمایشگاه ها كم كم به صورت قاعده در آمده، پایبند نبود، حال اینكه رضا به عمد این گونه عمل كرده و یا به اجبار فضای گالری و دیگر مسائل در حاشیه است. یعنی خواسته یا ناخواسته این نمایشگاه حامل اتفاقی است كه من آن را می پسندم؛ تنوع در اندازه و تكنیك آثار كه بر خلاف غالب نمایشگاه ها اتفاق می افتد به شناخت بیشتر مخاطب از نقاش كمك بسزایی می كند. اینكه نقاش در آتلیه خود مشغول كار است، یكروز روی كاغذ، فردا روی شیشه و شاید همان روز بومی را هم زیر رنگ بگزارد به این معناست كه این نقاش به كار فكر میكند و نه به سبك منظم ارائه در گالری، هرچند معتقدم شیوه منظم ارائه در برخی شیوه های اجرایی و یا اندیشه های حاشیه ای اثر می تواند موثر واقع شود، ولی نمی توانم بپذرم كه آثار نقاشی یك شخص در چهار سال فقط در چهار سایز اجرا شده باشد و جالب تر اینكه برای نمایشگاه بعدی قبل از موضوع و بهانه به ابعاد نمایشگاه بعدی فكر كند.
دوم؛برخی آثار رضا در دو سطح اجرا شده بودند، یعنی اثر با قاب تكمیل می شد به صورتیكه رنگ اجرا شده در پشت شیشه قاب در واقع سطح رویی اثر محسوب می شد. درباره این آثار پیش از اجرای شان با رضا حرف زده بودم، و دروغ نگویم دوهفته ای داشتم بهشان فكر میكردم، ایده بسیار جذابی بود با قابلیت زنده نگه داشتن اثر با تابش نورهای مختلف، یعنی به جای آنكه نقش برجسته حجمی باشد، نقش گود نقاشی می شد… .در بدو ورود به گالری دنبال این آثار گشتم ولی احساس كردم كه اجرایشان، نمی توانم بگویم بد، شاید بشود گفت درست نبود. كارهایی كه من در ایده ایشان یك اكسپرسیو خاص تهاجمی را شنیده بودم، به آثاری دكوراتیو با ارتباطی خنثی بدل گشته بودند.به دنبال علت گشتم، رضا خودش چند دلیل آورد، گفت سختی هماهنگی بین اثر و سایز قاب و شیشه و علت كند شدن اجرای نهایی و قاعدتا فرسایشی شدن آن است. ولی به نظر من قالب شیوه اجرایی اثر نیاز به متریال خاص خود دارد. پیش تولید یك اثر نقاشی گاه از خود اجرا مشكل تر است ولی در نهایت این پیش تولید كه شامل مراحلی كه رضا هم به آن اشاره كرد می تواند باشد، اثری متفاوت را ارائه خواهد داد. ساختن رنگهایی خاص برای شیشه از سوی نقاش و یا بازی با فرم های كاغذی در پشت شیشه شاید به این زودی به جواب نرسند ولی لازم اند. تجربه تكنیك جدید سخت و لذت بخش است و از همه مهمتر زمان بر تا به نتیجه رسیدن.
سوم؛ فضاهای خالی رضا بی برو برگرد خوب اند، اجراهایی كه علاوه بر سادگی در نوع برخورد به انسجامی خاص در تركیب عناصر دست پیدا كرده اند. بی شك می توان تاثیر عكاسی های رضا و همچنین عكاسی شیا گرا را در این آثار دید. عدم وجود عمق میدان طبیعی و شخصیت سازی برای عناصر تصویر از ویژگیهای به كاربسته شاهرخی نژاد در این دست آثارش است.
چهارم؛ از دیدن دو اثر محمد رضا شاهرخی نژاد به وجد آمدم، این دو اثر كه حاصل نقاشی با رنگ رقیق بر روی كاغذ كاهی بود نه تنها شخصیت خاص آرتیستیك داشتند بلكه به بیان ویژه ای دست پیدا كرده بودند. پرتره سگ كه تمام سطح كاغذ را پوشانده در حالتی خیره به روبه رو نگاهت می كند، رنگ پریده تر از آن می نماید كه هشدار دهنده باشد، تكنیك آزاد و بدون وسواس این تصویر بر روی كاغذ كاهی چروك خرده به زعم من بهترین اثر این نمایشگاه را به وجود آورده.

كتاب “طراحی به روش حسی” را چند روز پیش در دست استادم علی ذاکری دیدم، نام كیمون نیكلایدز را قبلا بارها از او شنیده بودم ولی نمی دانم از سر تنبلی یا فراموشی هیچگاه جستجویی برای یافتن كتابش انجام نداده بودم، كتابی كه می دانستم به خوش نامی در راهنمایی طراحان شهرت دارد را فردای همان روز خریدم.با خواندن مقدمه علي ذاکري و خود نیكلایدز حس خوب كتاب شروع شد تا اكنون كه چند روزیست كتاب بالینی من شده است. حس خوب همراهی یك استاد را قبلا در كتاب “كلیدهای طراحی” نوشته “برت دادسون” با ترجمه “عربعلی شروه” تجربه كرده بودم ولی متن سیال نیكلایدز و همچنین طراحی های علی ذاکری كه در كنار كارهای نیكلایدز منتشر شده برای من یاد آوری درس هایی است كه از او گرفته ام…. همیشه بر سر مسیر درست آموزش طراحی گفت و گوی بیهوده ای میان دوستان چه در زمان دانشجویی و چه اكنون در می گیرد، روشها متفاوت است و از آن مهمتر نیت های یادگیری در نزد شاگردان هم متفاوت است. كتاب حاضر كه به شهادت مترجم آن “سید برهان مقدس فاضلی”، به عنوان یك روش آكادمیك در تمام كالج های معتبر دنیا ازآن استفاده می شود روش آموزشی دقیق و در عین حال متغیر به نسبت هنرجو را ارائه می دهد.نویسنده كتاب در ابتدای دومین پاراگراف مقدمه خود به صراحت بیان می كند كه “برای یادگیری طراحی، فقط یك روش درست وجود دارد و آن هم روش طبیعی است كه هیچ ارتباطی با تكنیك و مهارت های فنی هنری ندارد”. نكته ای كه از سوی نیكلایدز بیان می شود برای سیستم آموزشی ما حتی در مقاطع عالی به نظر لقمه بزرگتر از دهن است؛ حال آنكه نیكلایدز نزدیك به هفتاد سال پیش درگذشته. كتاب در عین متن ساده و راهنمایی های بی تكلف حاشیه ای خود اصرار خاصی به تمرین مداوم دارد و باز یادآور تفاوتهای آموزش هنر در ایران است با …

مقدمه كتاب”طراحی به روش حسی” نوشته “كیمون نیكلایدز” و ترجمه “سید برهان مقدس فاضلی” به قلم علی ذاكری:
در دوره هنرستان نقاشی، تخته كار طراحی، همیشه زیر بغلم بود. از بابت كمیت در طراحی مشكلی نداشتم.به زندگی مردم، خیابان ها، بیمارستان ها، تیمارستان ها، قهوه خانه ها و خلاصه همه جای مناسب و نا مناسب سرك می كشیدم تا طراحی كنم. اما فقط در طراحی پر كار بودم. خودم حس می كردم كه كار به لحاظ كیفی پیش نمی رود. تكه پاره و پراكنده چیزهایی در باره ی طراحی می شنیدم و به كار می بستم، اما برایم راضی كننده نبود.تا این كه دوره ی دانشجویی كتاب نیكلایدز را دست سارا ایروانی دیدم. تمرین هایی كه از كتاب انجام داده بود، برایم بسیار جذاب بودند و روش جدیدی را به من نشان می دادند. جذب كتاب شدم، اما تمرینی نكردم. فكر كنم سال 65 بود كه بنا شد با احمد وكیلی و علی ندایی، هفته ای یك بار دور هم جمع شده و با هم طراحی كنیم، آن هم بر اساس تمرین های كتاب نیكلایدز و مدلمان هم آقا بهرام بود.
با اشتیاقی خستگی ناپذیر، از روی برنامه ی كتاب پیش می رفتیم و انبوه كاغذهای طراحی مان بود كه سیاه می شد. بخش اصلی كتاب را ادامه دادیم. اما تمام نكردیم. من زیاد كار می كردم، اما فضای ذهنم گنگ بود و روی هوا بودم. بیشترین مبحثی كه كار می كردیم، طراحی محیطی و طراحی حالت بود. شاید دو سال طول كشید تا درك طراحی در من شكل بگیرد و عمیقا بتوانم دیدگاه و روش های نویسنده كتاب را بفهمم.
نمی خواهم ادعا كنم كه همه خاصیت های طراحی ام را از نیكلایدز گرفتم، اما در درك من از فیگور بسیار كمك كرد. فهم حس و حالت ها در مدل و اهمیت دیدن در طراحی محیطی، نكته هایی بودند كه دریچه های جدیدی را به روی من باز كردند. در این سال ها، اساس تدریس طراحی ام را كه برداشت های آزادم از نیكلایدز بوده، دوست دارم به نكته ای اشاره كنم كه دانستن آن توان ادامه و پیگیری مباحث كتاب را آسان می كند و آن عدم وسواس در جزییات برنامه های نیكلایدز است.
در استفاده از كتاب به تصور من، هنرجو باید وسواس این كه چه اندازه درست كار می كند را كنار بگذارد و فقط كار كند و حتی بپذیرد نادرست كار می كند. چرا كه این جستجو و كار كردن و تجربه اندوختن در روح كتاب وجود دارد و اصلا نبایستی در همان زمان استفاده از كتاب طراحی، قادر باشیم همه موارد را درك كنیم.
به واسطه لایه های عمیق و اندشه ژرف نویسنده، برای درك جدی روش های كتاب، زمان لازم است. در نهایت با روش های كتاب بناست هركسی به قابلیت خودش پی ببرد و نویسنده كتاب هیچ شكل و تكنیك ویژه ای را در طراحی و نقاشی پیشنهاد نمی كند.
به نظر من، دید نیكلایدز رسیدن به ادراكی عمیق برای فهم هستی، به وسیله طراحی است. من كتاب نیكلایدز را یك كتاب مرجع برای طراحی می دانم و هنوز هم به آن مراجعه می كنم و دوباره چیزهایی می یابم كه برایم جدید و قابل تعمق هستند. در این كتاب چند طراحی از من خواهید دید. این به واسطه محدودیت چاپ تعدادی از كارهای اصلی كتاب بوده است. من تلاش خود را كرده ام كه كارهای جایگزین، تا حد ممكن، نزدیك به دیدگاه نویسنده و فضای كتاب باشد.
علي ذاكري، مهر 1387

……

لير شاه به كارگرداني آرش دادگر بر اساس اقتباس از اثر ويليام شكسپير با بازي رضا بهبودي،جواد نمكي،سعيده آجرلي، مهران امام بخش، آرش دادگر،‌خسرو شهراز،‌يعقوب صباحي، سپيده صباغ، امين طباطبايي، بهروز كاظمي، بهناز نازي و حميد رضا نعيمي در كارگاه نمايش مجموعه تئاتر شهر.عكسهاي ديگري از اين نمايش در سايت لوح

……

……

اجرای نمایش «خنكای ختم خاطره» نوشته‌ی حمیدرضا آذرنگ ،به كارگردانی نیما دهقان و با بازی هنگامه قاضیانی، علی سرابی، سعید چنگیزیان، الهام كردا، محسن بابایی و حمیدرضا آذرنگ در سالن شماره‌ی 2 تماشاخانه‌های ایرانشهر روایتی دراماتیك است از داستان تشییع یك شهید گمنام از شهری به شهر دیگر تا رسیدن به مقصد.نمي دونم چرا از ديدن اين اجرا لذت بردم، نه اينكه ندونم برام عجيبه، انگار هميشه بايد از ديدن كارهاي نيما دهقان لذت برد.عكسهاي ديگري از اين نمايش در سايت لوح

……
اجرای نمایش «مهرهفتم» به نویسندگی و كارگردانی سعید شاپوری بر اساس اقتباس از اثر برگمان است. در این اثر فرزین صابونی، شبنم مقدمی‌، رویا میر علمی ،علیرضا محمدی‌، بهنام تشكر، آذر خوارزمی، احمد لشینی والهام جعفر نژاد بازی می‌كنند.عكسهاي ديگري از اين نمايش در سايت لوح

……
اجرای نمایش «مرثیه‌ای برای یك سبك وزن» به كارگردانی ایوب آقاخانی با بازی هدایت هاشمی، نگار عابدی، افشین هاشمی و خسرو احمدی در تالار سایه مجوعه تئاتر شهر.عكسهاي ديگري از اين نمايش در سايت لوح

....

روز وصل دوستداران یاد باد… یاد باد آن روزگاران یاد باد

گرچه یاران فارغ اند از یاد من …از من ایشان را هزاران یاد باد

نمایش «باغ شكرپاره» به كارگردانی قطب الدین صادقی با بازی كاظم هژیرآزاد، اسماعیل بختیاری، مجید افشار، كرامت رودساز و ژاكلین آواره بازی می‌كنند.

……

نمایش خشكسالی و دروغ ؛نویسنده و كارگردان، محمد یعقوبی با بازی مهدی پاكدل، رؤیا دعوتی، علی سرابی و آیدا كیخایی در تالار چهار سو مجموعه تئاتر شهر.ادامه عكسهاي من در سايت لوح

……
.

به كتاب زيباي “بزرگراه” با تصويرسازي هاي نازلي تحويلي نگاه مي كردم كه متوجه شدم اين كتاب را بيشتر از پنجاه بار مرور كرده ام ولي شعر هايش را نه، خيلي كمتر خوانده ام؛ نه اينكه بخواهم افسانه شعبان ن‍ژاد شاعر اين كتاب را زير سوال ببرم نه، چند شعر زيباي كتاب را در ادامه خواهم آورد و آن ها بسيار دوست دارم، ولي مي خواهم به ارزش بصري يك كتاب، گرافيك آن؛ “تصوير سازي” (Illustrator) و “لي آت” (layout) در كنار يكديگر توجه كنيد، در واقع آن چه شما را به خريدن، ورق زدن، نگه داشتن و صميمي شدن با يك كتاب ترغيب مي كند وكتاب را از سطح يك كتاب معمولي در سطح بازار به كتابي پرفروش يا به زعم من به كتابي صميمي با مردم بدل مي كند.كتاب بزرگراه حاصل مجموع عواملي است كه ناشري تيزهوش در كنارهم گردآورده يا يافته است. هيچ اطلاعي از ميزان فروش اين كتاب كه چاپ اول آن در سال 86 به تيراژ5000جلد بوده است ندارم ولي حدس ام آن است كه يا به راحتي به فروش رفته يا به چاپ دوم رسيده است.نازلي تحويلي را از يك نمايشگاه كه خاطرم نيست سال 80 يا 79 در نگارخانه طراحان آزاد داشت با گربه هاي زيبايش به خاطر سپرده بودم غير از تك آثاري در مسابقات تصوير سازي ديگر كاري از او در خاطرم نبود تا اين كتاب كه درست يك سال و نيم پيش خريدم و هر چند ماه يك بار ورق زده ام لذت برده ام و چند جلد آن را هديه كرده ام و به تيم خالق آن حسادت. مجموعه شعر هاي خيال انگيز افسانه شعبان ن‍ژاد به ترجمه مهرداد تهرانيان راد با تصوير سازي هاي زيباي نازلي تحويلي كه صفحه آرايي شيده زوين آن را تكميل كرده است. تصوير سازي اين كتاب ارتباط خوبي با متن آن يافته است و لي آت متن آن در مواقعي زيركانه به كمك تصوير سازي آمده به عنوان مثال در صفحه 11 كتاب شعر خط فاصله به زيبايي با خطي سفيد دوپاره شده تا متن و فرم لي آت ارتباط معنايي خود را حفظ كنند.يا در صفحه 15 كتاب شعر عوارض عبور با استفده از فرم مربع در كنار ماشين هايي كه خطي كشيده شده اند كه نمونه آن در جاي ديگري از كتاب نيست به راحتي حس سكون را در مقابل فرم گرد و سبك بوته گون ياد آور مي شوند.در زير مي توانيد نمونه هايي از صفحات درخشان اين كتاب را ملاحظه كنيد

عوارض عبور ……………………………………………………………………………….. Pass tolls

.

بزرگراه بود و من ………………………………………………………………………….. There were the freeway and I

و باد و بوته اي گون ……………………….………………………………………………… and the wind and a thorn bush

گون پياده مي دويد ……………………………………………………………………………………….. The thorn was running

سبك، رها و بي صدا …………………………………………………………………………… smoothly , freely and quietly

ميان جاده مي دويد ……………………………………………………………. in the middle of the road it was running

گون نشست روي دست باد …………………………………………………………….. The thorn sat on the wind’s hand

گذشت از عوارضي …………………………………………………………………………………….. It passed the tollbooth

عوارض عبور هم نداد ……………………………………………………………………………………… did not pay pass tolls

گون پياده بود و رفت ……………………………………………………….. The thorn was on foot and walked away

و من سوار ………………………………………………………………………………………………………….. And I in the car

هنوز در صف عوارضي در انتظار ………………………………………………….. still waiting in line for pass toolls

پمپ بنزين ………………………………………………………………………… Gas station

.

توقفي دوباره در بزگراه ……………………………….. Another stop in the freeway

كنار پمپ هاي ايستاده در ميان راه ……………………………beside the upright pumps in the middle of the way

دوباره باك هاي پر شده ………………….. Again the filled tanks

خيال راحت و تبسم و عبور ………………………………… Relief and smile and passing

و من شبيه باك هاي پر شده ……………………………………… And I am like the filled tanks

پر از خيال …………………………………………… full of dreams

پر از علامت سوال ……………………………………… full of question marks

نگاه من به پمپ هاي پشت سر …………………………….. My eyes on the pumps behind my back

خيال من پر از …………………………………….. My dreams full of

ادامه سفر …………………………………………. continuation of the journey

بي حركت ايستاده ام

بي حركت ايستاده ام، نگاه مي كنم

كسي به انتظار كسي آنسوتر ايستاده حركت نمي كند

كسي خط عابر را ايستاده حركت نمي كند

و بر روي موتوري كسي دور نمي زند

ايستاده، روبرو را مي پايد

خطوط سفيد بر روي زمين

هيچ سايه اي را حمل نمي كنند

در عمقي حركت مي كنند

سبكبار و در مجاورت يكديگر سياهه اي از آسفالت را

هرچند این توضیح مختصر ناشر کتاب حرفه هنرمند، کفایت محتوی کتاب را می کند، اما چاپ حاضر این کتاب تصاویری را به نسخه اصل آن افزوده که بر بار محتوی آن چربیده و گاه خواسته یا ناخواسته از آن پیشی می گیرد. در تمام متن کتاب نویسنده سعی دارد تا برتری را به تجربه و احساس درونی شخص بدهد، به عنوان مثال می توان به گفتار نهم کتاب اشاره کرد : ” عکاس با جهان یکی می شود.تجربه است که عکاس را می سازد، نه عکس گرفتن.” حال با اضافه کردن عکسهایی از سوی ناشر و نه نویسنده کتاب این همسویه بودن دو متن یعنی متن نوشتاری و متن تصویری کتاب در ابهام قرار می گیرد.شاید مارتین لستر به عمد کتاب را بدون عکس منتشر کرده که می تواند به عنوان نظر یک نویسنده در چاپ آن محترم شمرده می شد( هرچند در ترجمه دیگری از این کتاب که توسط جواد منتظری صورت گرفته و نشر ماه ریز آن را منتشر کرده است این امر صورت گرفته است)؛ اما از حق نیز نباید گذشت که در این کنار هم نشستن عکسها و متن تجربه هایی دیگر اتفاق می افتد، صفحاتی از کتاب ارزش آن را پیدا می کنند که به عکس آن خیره ماند و گفتار آن صفحه را بارها و بارها بلند تکرار کرد به حتم و یقین کتاب حاضر نه تنها برای عکاسان و علافه مندان عکاسی مفید است بلکه برای شیوه صحیح نگاه کردن، به جریان زندگی و وقایع نیز برای هر کسی می تواند ارزشمند باشد.در زیر خالی لز فایده ندیدم که لحظاتی از کتاب را به اشتراک بگزارم.

Photo by Ray Metzker /Philadelphia,1983

41.

شخص کامل به یک نسبت از خصایص زنانه و مردانه برخوردارست.

او قادر است بگوید : ” کافی است بگذارم صفات زنانه / مردانه ام نمود پیدا کنند، تا زن/مرد شوم.”

42.

پاسخ های قلب همواره ساده اند.

این ذهن ماست که پاسخ را پیچیده می سازد.

Photo by Simen Johan /Untitled,2001

91.

خود مقتدر، تو را از پرسیدن باز می دارد.

مهراس که نادان به نظر آیی.

مهراس که از دیگران بیاموزی.

92.

در همه چیز حقیقت را می توان یافت.

“وستون”* آن را در لگن بستر بیماران یافت.

*Edward Westonعکاس آمریکایی که لگن بستر بیمار (Bed pan-1930) موضوع یکی از عکس های اوست.

روی خاطراتم فوکوس کردم

آرزوهایم پر رنگ تر شدند

نمایش عروسکی “دخترک و کوزه” نوشته نسرین اسدی به کارگردانی سمیه گلباز و داوود بختیاری با عروسک گردانی لیلی مجتهدی، مهدیه شاهمرادی، سلمیه گلباز، نسیم پور احمد و نسیم یاقوتی ؛موسیقی علی جباری، آواز داوود بختیاری، آوا لیلی ترک زبان، در سالن انتظامی خانه هنرمندان ایران.

……

نمایش “سگ سکوت” را شب گذشته برای بار دوم دیدم ، اینبار به جای حامد بهداد،بابک حمیدیان بازی می کرد،با آنکه بابک حمیدیان را دوست دارم اما انصافا بهداد در این کار بهتر بود . نمی دانم شاید نقش بر اساس بهداد نوشته شده بود یا شاید بابک حمیدیان داشت ادای بهداد را در می آورد یا تیک های هیستریك بهداد کاملا با پرسوناژ عطا هم سو بود.تئاتر ”سگ سکوت” نوشته طلا معتضدی به کارگردانی آروند دشت‌آرای با بازی زیبای پانته آ بهرام ، بابک حمیدیان جایگزین حامد بهداد، باران کوثری، سارا ریحانی، حمیدرضا فلاحی، داریوش فائزی و جواد نمکی در سالن دو؛ تماشاخانه ایرانشهر عکس های قبلی من از تئاتر سگ سکوت

……

“شهر شطرنجی” حکایت مهره های فراموش شده صفحه نمایش است؛ صحنه شطرنجی که شاه در آن به نقش پیاده ظاهر می شود و اسب ها جای خود را به قاطر داده اند،نشانی از برج و باروی رخ ها نیست و دیوارها یاد آور روزهای شکوه جلالند نه خود آن .هر از گاهی اینجا و آنجا می خوانیم قرار است به اینها رسیدگی شود ،سالن ها بازسازی شود، هنرمندانشان ارج نهاده شوند، لشکری را راه می اندازند که بیاییید ببینید چه می کنیم، چه خواهیم کرد، عکاسان بیاییند، خبرنگارن نیز ولی هرروز بیشتر به حاشیه کشیده می شوند و تنها برای پر کردن رزومه های تحقیقی و تبلیغاتی به یاد می آیند.”شهر شطرنجی” شاید روایت تمام تئاتری هایی است که بازیچه دست دلالان می شوند و یا در حسرت سینما و شهرت می سوزند.”شهر شطرنجی” نوشته فرهاد نقدعلی به كارگردانی ‌رضا حامدی‌خواه‌ در تالار قشقایی مجموعه تئاترشهر، با بازی آشا محرابی ،مهرداد ضیایی ،مهرخ افضلی، سهیلا صالحی ،نورالدین جوادیان ،محسن نقیبیان ،علی هاشمی و جواد پورزرند.عکس های دیگر من در سایت لوح

اجرای نمایش “پیچ تند” به کارگردانی کتایون فیض مرندی بر اساس نوشته آرش عباسی در تالار سایه ، تئاتر شهر، با بازی الهام کردا، ناهید مسلمی، رویا بختیاری و علی سرابی .

کتاب «مکتب دیکتاتورها» (La scuola die dittatori) نوشته اینیاتسیوسیلونه (Ignazio Silone) با ترجمه ارزشمند مهدی سحابی طنز با شکوهی را در قالب دانش عجیب سیاسی سیلونه به بازی می گیرد که خواننده را به چالشی متفاوت در شناخت روابط سیاسی می کشاند.سیلونه که کتابهای ارزشمند؛ فونتامارا(1930)، نان و شراب (1937)،مکتب دیکتاتورها(1938) و دانه ی زیر برف(1940) را در فاصله ی میان دو دوره فعالیت سیاسی خود نوشته است با اشراف کامل نسبت به ادبیات سیاسی اروپا با به بازی گرفتن دو آمریکایی خود را به عنوان یک تبعیدی ایتالیایی ،رک و آزاد اندیش در مقابل تفکرات فاشیستی آن دو می نشاند .در پشت جلد زیبای این کتاب که تصویری از چارلی چاپلین را در فیلم “دیکتاتور بزرگ” نشان میدهد ناشر کتاب “نشر ماهی” در توضیح کتاب می نویسد : در آستانه ی جنگ جهانی دوم، یک جوجه دیکتاتور امریکایی به اروپا آمده تا از تجارب طولانی اروپایی ها در زمینه ی دیکتاتوری درس بگیرد، به آمریکا برگردد و درآن جا هم یک نظام استبدادی برقرار کند.برای فراگیری شگردها و رموز دیکتاتوری به سراغ کسی می رود که عمری را در مبارزه استبداد گذرانده است، چرا که منطق حکم می کند که «خقیقت از زبان دشمن شنیده شود».”مکتب دیکتاتورها” به زبانی شیرین و موشکافانه شرح این جلسات درس دیکتاتور آمریکایی است.بیان طنز آلود و در عین حال بسیار عالمانه ی آن از والاترین سنت استعاری سیاسی اروپا پیروی می کند و از این نظر می توان آن را با برجسته ترین آثار جدلی ولتر و برنارد شاو ، و نیز با شهریار ماکیاولی مقایسه کرد.در اغاز کتاب نوشته زیبای “چه اندک خرد بر جهان فرمان می راند “(Quam parva sapientia regit mundum ) به تحریر در آمده است. در زیر نمونه ای از سطور این کتاب در صفحات 30 و 31 که گفتگویی است فی مابین سه شخصیت اصلی آن می خوانید.

…آقای دبلیو : هر دورانی اقتضایی دارد.

تومازوی کلبی : اگر منظورتان این است که در هر عصری سیاست رموز خاص ان عصر را دارد، کاملا با شما موافقم.آثار مورد اشاره جناب پروفسور، که در آن هنر سیاست به صورت یکی از علوم خفیه قلمداد می شود، در عصر حکومت های مطلقه رواج یافت، یعنی در دوره ای که به دلیل مناقشات پی در پی میان قدرت کلیسا و قدرت غیر مذهبی، و همچنین به دلیل انحطاط علوم الهی،پافشاری درباره ی این که حاکمیت منبعث از خداوند است دیگر فایده ای نداشت وعملی هم نبود.حکومت ها که نمی توانستند خود را برگزیده ی خداوند قلمداد کنند و برگزیده مردم هم نبودند، ناگزیر خود را در پس حجابی از راز و رمز پنهان می کردند.یک نویسنده آلمانی اواخر قرن گذشته، به نام گوستاو فریتاگ ،طنز غریبی درباره ی آثار مورد اشاره ی پرفسور پیکاپ نوشته است.این نویسنده، یکی از کتاب های معروف آن دوره به نام “منطق حکومت” را، که سال 1666 نوشته شده و رموز هنر فرمانروایی را می آموزد، به صورت طنز بازنویسی کرده است. در این کتاب، جوانی که برای مقام مشاورت شهریار مناسب تشخیص داده شده، به محلی برده می شود که درآن «رموز حکومت»، که او به خاطر مقام مهم تازه اش باید آن ها را بشناسد، به دقت نگهداری می شود.و این «رموز» عبارت اند از: یونیفورم های حکومت، نقاب های حکومت، عینک های حکومت، غباری که در چشم ریخته می شود و غیره و غیره … از جمله، رداهایی وجود دارد که هرکس آن را به تن کند دارای اقتدار و احترام حاکمانه می شود؛ هریک از این رداها نامی از قبیل «مصالح عمومی»، «امنیت اجتماعی» و «حفظ کیان کلیسا» دارد که هر کدام در موقعیت مناسب با نام ردا پوشیده می شود، مثل زمانی که حاکم می خواهد مالیات های تازه ای از رعایای خود بگیرد یا مخالفان خود را به تبعید بفرستد و اموالشان را مصادره کند، مخالفانی که همیشه به ترویج عقاید کفرآمیز متهم می شوند. ردایی که به علت استفاده هر روزه کاملا نخ نما شده«حسن نیت» نام دارد و برای توجیه هر کاری از آن استفاده می شود. کسی که «عینک حکومت» را به چشم می زند وارد دنیای خیالی می شود: این عینک مسایل بی اهمیت را بزرگ و رویدادهای بسیار مهم را کوچک می کند و آدم با استفاده از آن چیزهایی را می بیند که وجود ندارد و چیزهایی که وجود دارد نمی بیند. همین نتایج را امروزه می توان از راه های ساده تری به دست آورد. افسانه ی متداول «حاکمیت مردم» کار را آسان کرده است.

پرفسور پیکاپ : بی مزه ترین رشته ی ادبی همان طنز نویسی است. از این گذشته، فکر نمی کنم نه شاه و ملکه ی انگلیس، نه رییس جمهور ما و نه صدر هیئت رییسه ی شوروی عادت داشته باشند که درآیین های رسمی کشورشان با مایو ظاهر بشوند.

تومازوی کلبی : بچگانه است که آدم حقیقت را با برهنگی مرادف بداند.

……

نمایش”اهل قبور” نوشته و کارگردانی حسین کیانی با بازی رویا میرعلمی، الهام پاوه‌نژاد، سیامک صفری، حمیدرضا آذرنگ، شهرام حقیقت‌دوست، امیر دلاوری و مهدی پاکدل در تالار چهارسو مجموعه تئاتر شهر.

....

نمایش عروسکی “اوسنه گم شده” به کارگردانی مریم معینی بر اساس نوشته طلا معتضدی از 21 تیر ماه اجرایش را در کارگاه نمایش مجموعه تئاترشهر آغاز کرده و تا 29 مرداد به اجرای خود ادامه خواهد داد.عکس های دیگر من در سایت لوح

در جهان ِ پيرامن‌ام
	هرگز

خون
	عُرياني‌ جان نيست

و کبک را
	هراس‌ناکي‌ سُرب

باز
	نمي‌دارد.

که الله‌اکبر
	وصفي‌ست ناگزير
		که از من مي‌کني.

ابلهامردا
عدوی تو نيستم من
انکار ِ تواَم.

کتاب “تو مشغول مردن ات بودی” مجموعه ای از شعر به انتخاب و ترجمه محمدرضا فرزاد و عکس به انتخاب شهریار توکلی است. همیشه در این گونه کتاب ها چون مسئله انتخاب و گزینش پیش می آید سلیقه دست اندرکاران بسیار شرط است که در این کتاب به وفور به چشم می آید،”تو مشغول مردن ات بودی” با شعر “در هر صورت” از ویسوا وا شیمبورسکا (Wisvawa Szymborska)شاعر لهستانی در کنار عکس معروف ژوزف کودلکا (Josef Kodelka) در 1968 عکاس لهستانی آغاز می شود .همنشینی شعر ها و عکسها در بعضی لحظات کتاب تا ساعتها ذهن را مشفول به خود نگه می دارد. لحظات ناب عکاسانه با شعور پیمبرانه شاعران چنان در می آمیزد که ترکیبی غریب را در ذهن پی می ریزد. فکر نمی کنم نمونه ای را در گذشته کتاب ایران بتوان برای این کتاب یافت ولی این کتاب به عنوان اولین یا حد اقل اولین های این ترکیب بسیار موفق عمل می کند.لی آت مناسب کتاب و قطع مناسب آن که زیرکی ناشر را در درک نوع تعامل مخاطب با کتاب نشان می دهد؛همه از عواملی است که من این کتاب را کتابی موفق برای عکاسی و تغییر در نگرش ناشران نسبت به جایگاه “عکاسی برای یک کتاب” بدانم.حرفه هنرمند به عنوان ناشری که چند سالی است خدمت شایانی را به هنر ایران کرده است بار دیگر نیز با تیزبینی مسئولانش کتابی را منتشر کرده است که داشتن آن را به هر کتاب خانه ای پیشنهاد می کنم.کتاب “تو مشغول مردن ات بودی” همدم مناسبی است برای اندیشیدن به عکاسی و مرتبه هنری آن.

با آرزوی کارهایی دوباره، از این دست برای ناشر و مخمد رضا فرزاد در زیر نمونه ای از همنشینی فوق العاده شعر و عکس را در این مجموعه تقدیمتان می کنم.در صفحه 138 این کتاب در کنار شعر” خطاب به شاهزاده” اثر لیوبومیر سیموویچ(Ljubomir Simovic) شاعر یوگوسلاو ،عکس زیبای دیوین الیکسون (Davin Ellicson) رومانیایی منتشر شده است .

Photo By Davin Ellicson/Romania,2007

خظاب به شاهزاده

لیوبومیر سیموویچ

مال تو تمام آن پرچمها

تمام برج های روی تپه ها

تمام آن سردابه ها ،تمام آن ملازمان

تمام اورنگ های روی ابرها

تمام جوشن ها ، تمام افسرها

تمام جاده های شمشیر نشان

اما مال من کیک گندمی

سبدی سیب ، لیوانی شیر

و زنی که با من شام بخورد

هرشب در آن سوی میز

و سرمایی که در دامنه “سوپرنیستا” می چمد و می چرد

وقتی آفتاب نو

عریان از میان مه شبانگاهی

از فراز آسمان هفتم

چهره می گشاید

]]> http://mosa.ir/Weblog/?feed=rss2&p=485 3 http://mosa.ir/Weblog/?p=481 http://mosa.ir/Weblog/?p=481#comments Wed, 22 Jul 2009 11:57:00 +0000 admin http://moussa.ir/Weblog/?p=481

به دور خود می چرخیم

به دور خویش می خوانیم

به بزرگی او شهادت می دهیم

داستان وال ای (Wall-E) حکایت آشتی دوباره انسان با زمین است ،حکایتی که عشق زیبای دو ربات قوام دهنده آن است.خالقان وال ای عشق را ودیعه ای زمین می دانند به انسان ، گویا انسان با ترک زمین چیزی را در این جا رها کرده که حال بعد از گذشت هفتصد سال به وال ای ربات کوچکی رسیده که خود تنها بازمانده نسل رباتهایی است که از زمان ترک انسان در زمین مانده اند .عشق وال ای به ایوا رباتی که برای تحقیق در مورد حیات به زمین آمده عشق و حیات انسانی را با هم به زمین باز می گرداند.انیمیشن وال ای را جدای از عشقم به انیمیشن بسیار دوست دارم و دیدن آن را به همه دوستان پیشنهاد می کنم.

نمی دونم شما از کی شکیبایی رو شناختید ولی برای من حمید هامون آغاز خسرو شکیبایی بود .هامون شخصیتی دوست داشتنی، دیوانه ،با سواد و متفاوت بود که دوست داشتم مثل او باشم؛راحت ،آزاد و در عاشق. شکیبایی اگر فقط همین یک نقش را هم بازی کرده بود برای همیشه در سینمای ایران جاودانه می ماند. یادش گرامی جایش سبز

دیگر در دستم آیینه ای نیست

به تمامی در برابرم ایستاده است ؛ برای آنچه نخواهد گفت

به پژواک زمین دل خوش است نه اندیشه آسمان

که روی برگردانده است به تلخی از آن

دیگر یقینی به ابرها نیست

که لرزه بر اندام چرخ است

در مجادله ای سیاه با خیابان

در این چاه شنگرف

هرکه هستی ؛ خدا را بمان

....

نمایش “ترمینال” به کارگردانی سیامک احصایی و بازی فاطمه معتمدآریا، شبنم مقدمی و پانته‌آ پناهی‌ها این روزها آخرین روزهای اجرای خود را در تالار اصلی سالن مولوی پشت

سر می گزارد.

....

تئاتر “سگ سکوت” نوشته طلا معتضدی به کارگردانی آروند دشت‌آرای با بازی زیبای پانته آ بهرام ، حامد بهداد ،باران کوثری ،سارا ریحانی ،حمیدرضا فلاحی، داریوش فائزی و جواد نمکی در سالن دو ؛تماشاخانه ایرانشهر .ادامه عکسها در سایت لوح ؛ عکسهای دیگری از تئاتر سگ سکوت با اجرای بابک حمیدیان به جای حامد بهداد