....

محسن یک رپرتوار نویسنده:  نسیم احمد پور، کارگردان:  علی اصغر دشتی، بازیگران : ( به ترتیب حروف الفبا ) شهاب انوشا ، آرش بزرگ زاده ، نگار جواهریان ، عباس حبیبی ، مینا درودیان ، رامین سیار دشتی ، ناز شادمان ، حسن عقیقی ،احسان کرمی ، فریبا کامران ، بنفشه نجاتی و هدایت هاشمی، کارگردان گروه ویدئو و انیمیشن : سیاوش بهنام نژاد، آهنگساز:فرشاد فزونی، طراح لباس :مژگان عیوضی، طراح پوستر و بروشور:فرهاد فزونی، دستیارکارگردان،برنامه ریز و مدیر تولید:نورالدین حیدری ماهر،منشی صحنه:پریسا گودرزی،آنیتا علی مددی، مدیر صحنه:آرش والی نژاد، روابط عمومی:منصوره بسمل، عکاس : رئوفه رستمی در تالار چهارسو مجموعۀ تئاتر شهر.

....

نمایش “پایکوبی اسب‌های پشت پنجره” به کارگردانی هادی کمالی‌مقدم، بر اساس نوشتۀ ماتئی ویسنی یک با بازی هادی کمالی‌مقدم، مینا بزرگمهر، سارا سجادی، امیرحسین پاکردان، مهرداد همراهی، پیام حاجی‌ بابایی، مهدی ترکمان و دریا محب‌علیان در پارکینگ تالار وحدت.

....

نمایش “گفت امروز بینی ، فردا بینی و پس آن فردا” به کارگردانی زهره بهروزی نیا بر اساس نوشتۀ نیما دهقانی با بازی وعروسک گردانی هداناصح در تالار سایۀ مجموعۀ تئاتر شهر.

نمایش عروسکی “با پرهای نرم برماه پیشانی ات تاج نوزادی می بافد” به کارگردانی مریم معینی و نویسندگی نسیم احمد پور با بازی و عروسک گردانی حوریا تفرشی، سوسن دلاوری، مرضیه سرمشقی، سیما شیبانی، سمیه صادق پور، المیرا طالبی، فرزانه عاقلی، پریسا علیمحمدی، حوریه کریمی، الهام کلانتری، سپیده محمدپور، آترپای مرادعلی بیگی و مرضیه نادری  در تالار سایۀ مجموعۀ تئاتر شهر.

....

نمایش “دیوار” به کارگردانی  فرهاد شریفی و نویسندگی شهرام کرمی با بازی رویا افشار، حمید رضا نعیمی و بهمن عباس پور در کارگاه نمایش .

....

تمرین “مشروطه بانو یا مجلس شبیه حصر نامه ی کارگاه بکا” به کارگردانی حسین کیانی و با بهزاد فراهانی، فریده سپاه منصور، رویا نونهالی، محمود جعفری، علی میلانی، شهرام حقیقت دوست، رویا میرعلمی، آذر خوارزمی، هومن سیدی، آزاده صمدی، علیرضا محمدی، بهناز جعفری، محمد مختاری، مسعود میرطاهری، لیلا برخورداری، خسرو شهراز، ایمان دبیری، مجید رحمتی، رضا امامی، علی سلیمانی و سیامک صفری . عکس های دیگری از این نمایش را اینجا ببینید

نمایش زمستان 66 به کارگردانی و نویسندگی محمد یعقوبی با بازی رویا افشار ، علی سرابی ، آیدا کیخایی ، باران کوثری ، نوید محمد زاده ، سعید زارعی در تالار چهار سو مجموعه تئاتر شهر.

....

نمایش «ورود آقایان ممنوع» به کارگردانی کتایون فیض مرندی بر اساس نوشتۀ آرش عباسی و با بازی نگار عابدی، ناهید مسلمی، رویا میرعلمی، آذر خوارزمی ،معصومه قاسمی پور ،سارا الهیاری، نوشین حسن زاده ،فرزانه سهیلی و نوید محمدزاده در تالار قشقایی مجموعۀ تئاتر شهر.عکس های دیگر من اینجا

نمایش «خاموشی دریا» به کارگردانی نیما دهقان بر اساس نوشتۀ رضا گوران با بازی شهرام حقیقت دوست، فرزین صابونی و الهام کردا در تالار سایۀ مجموعۀ تئاتر شهر. عکس های دیگر من را این جا ببینید.

نمایش «سفید برفی و هفت کوتوله» به کارگردانی و نویسندگی نصیر ملکی جو و با بازی مهدی طاهری، پیام برومند، پگاه کاظمی، نصیر ملکی جو، نفیسه ملکی جو در تالار قشقایی مجموعۀ تئاتر شهر. عکس های دیگر را در این جا ببینید.

....

اجرای نمایش «گلن گری گلن راس» اثر «دیوید مامت»به کارگردانی پارسا پیروزفر با بازی هومن برق‌نورد، رضا بهبودی، سیاوش چراغی‌پور، مسعود میرطاهری، پوریا میاندهی و پارسا پیروزفر در تماشاخانۀ ایرانشهر. عکس های دیگر در اینجا

....

تو رو هم نگه می داره، آره ؟ نگاهش کردم، گفتم زیباست. سر تکون داد. رفت. چند قدمی که دورشد، انگار پشیمون شده باشه برگشت منو نگاه کرد. نزدیکتر شد، آرامتر از دفعۀ قبل و با صدایی لرزان صحبت می کرد. عصا زیر دست هاش می لرزید. با خودم گفتم هر آنِ که بشکنه. گفتم حالا چرا اینقدر آروم صحبت می کنید؟ گفت از دیوار باید ترسید، این درختم همینجوری آروم آروم رشد کرد من شاهدش بودم. بازهم در تصدیق خودش سر تکون داد و رفت. آروم با خودم حرفی رو که زد زمزمه کردم” اگه ریشه داشته باشی، هیچ دیواری نمی تونه جلوت رو بگیره”.

خواهرم گفت می خواهند از هم جدا شوند، کمد را هم برای همین نبرده . خیلی قدیمی نبود، رو یکی از کشوها با چند رنگ ماژیک یه سری عدد کشیده شده بود، کلی شکل های عجیب و غریب هم بود که معلوم بود خواسته بودن پاکش کنن. درهاش آبی بود، آسمان کم رنگ یک پسر.
می گفت زن نمی خواسته جدا شه، ولی نتونسته تحمل کنه کبودی صورت پسرش اندازۀ انگشت های  پدرش باشه. می خواسته بمونه ولی نمی خواسته شرمندۀ پسرش باشه و رفته.
حالا این جا یک کمد بود که رو درش با یه خط کودکانه نوشته بودن؛ بابا. این یک کمد بود که ما منتظر بودیم امانت فروشی بیاد ببردش.حتما رنگش می کردن. شاید خاکستری. یعنی روی اون عددهای 5-12-87-7-10 رو یه رنگ خاکستری یکدست می کشن و می فروشنش.

نشسته بود روی کف پیاده رو. هوا آنقدر گرم بود که از آسفالت پیاده رو هرم گرما به صورتت می کوبید. از جلوش که رد شدم دیدم صورتش از گریه سیاه شده. کفش هاش رو گذاشته بود کنارش. از این آل استارهای کتان. چند قدمی که رد شدم، گفتم برگردم و بپرسم، کمکی از دست من برمیاد یا نه ؟ بعد گفتم بابا بنده خدا یه پیاده رو خلوت دیده، دلش گرفته، نشسته واسه خودش گریه می کنه. ولی گفتم بزار از دور حواسم بهش باشه. به بهانه عکاسی از گنجشک ها دوربینم رو در آوردم. این گنجشک ها واقعا دنیای عجیبی دارند. هی دارن با هم بازی می کنن. همیشه شادن انگار. وقتی به حرکات شون دقیق می شی، کلی رفتار را می تونی بینشون کشف کنی. عکاسی و عکاسی. یعنی به چی فکر می کنن؟ وقتی تنها نشستن به یکی دیگشون نگاه می کنن.
یه هو یادش افتادم؛ برگشتم دیدم کفش هاش تک و تنها تو پیاده رو موندن. گنجشک ها هم با صدای یک موتور از جاشون پریدن.

از این که به یک پیکان قراضه گفتم “توحید” و اون هم زد رو ترمز پشیمون شدم، کاش صبر می کردم تا یه ماشین بهتر گیرم میومد. ولی رفتم و سوار شدم. تا نشستم هنوز نگفته بودم سلام که راننده گفت : چطوری؟ نگاش کردم رضا بود. همکلاسی دوارن دبیرستانم. قبل تر هم سوار ماشینش شده بودم ولی یک سالی بود که خبری ازش نبود. گفتم فکر کردم ماشین و عوض کردی که خبری ازت نیست، خندید، گفت : یادگار باباست. یادم اومد پارسال دیده بودم که عکس بچه اش رو زده بود پشت فرمون روی عقربه سرعت که معلوم نبود چند وقته کار نمی کنه. عکسه دیگه نبود. گفتم از کوچولوت چه خبر؟ الان دیگه باید یک سالش شده باشه نه ؟ گفت : … مُرد .
دیگه هیچی نگفتم فقط از پشت یه صدایی اومد. نمی دونم یکی گفت آخی یا حیوونی  یه همچین چیزی. تو توحید صبر کردم تا همه پیاده شن. می خواستم یه چیزی بگم، شاید می گفتم عمرش به دنیا نبود، یا الان خانومت چطوره؛ ولی اجازه نداد.
نگام کرد و گفت : خیلی قشنگ می خندید. دلم برا خنده هاش تنگ شده.
سرش و گذاشت رو فرمون و … .
رفتم. طاقت نیاوردم. از خیلی اونور تر نگاش کردم هنوز سرش رو فرمون بود. نباید سوار یه پیکان قراضه می شدم، من طاقت اش رو ندارم.

نمایش “تیکی تاکا” به نویسندگی و کارگردانی آتیلا پسیانی با بازی آتیلا و خسرو پسیانی در سالن استاد سمندریان در تماشاخانۀ ایرانشهر. “تیکی تاکا” شیوه ای برای بازی فوتبال است که در برپایۀ شناخت و فهم متقابل بازیکنان استوار است، شیوه ای که اگرچه آرسنال با مربیگری آرسن ونگر برآن اصرار دارد اما بارسلونا است که ابزار کافی برای اجرای این تاکتیک را در اختیار دارد و شاید تنها تیمی است مه در بیشتر جریان بازی به این شیوه کنترل بازی را دراختیار دارد. اما نکته ای که پسیانی را برای انتخاب این نام ترغیب کرده شاید این یاشد که این شیوه درست در مقابل شیوۀ فیزیکی قرار می گیرد و این شاید آن تاکتیک مؤثر برای ارتباط یک پدر و پسر است بعد از سالیان دور از هم.

هنگامۀ قاضیانی، متولد سی ام اردیبهشت سال 1349 در مشهد، او فارغ التحصیل کارشناسی جغرافیای انسانی اقتصادی از دانشگاه آزاد اسلامی ( شروع : دانشکده فنی دانشگاه آزاد مشهد – اتمام دانشگاه آزاد اسلامی واحد شهر ری ) و فارغ التحصیل کارشناسی ارشد فلسفه غرب از دانشگاه سانفرانسیسکو ( آمریکا ) می باشد . شروع فعالیت هنری از سال 1379 با فیلم سینمائی ” سایه روشن ” به کارگردانی ” حسن هدایت ” بود که پس از آن به تئاتر روی آورد و با نمایش ” مثل خون برای استیک ” کاری از گروه تئاتر لیو برای اولین بار به روی صحنه تئاتر رفت . او در کنار فعالیت هنری خود ترجمه کتاب ” سرزمین مرد سرخپوست  قانون مرد سفید پوست ” نوشته ” ویلکومب واشبرن ” را نیز در کارنامه خود دارد .(به نقل از وب سایت رسمی هنگامه قاضیانی)

اصغر فرهادی (زادهٔ ۱۳۵۱ در خمینی شهر-اصفهان) کارگردان و فیلم‌نامه‌نویس ایرانی است. او تاکنون سه بار در سال‌های ۱۳۸۴، ۱۳۸۷ و ۱۳۸۹ برنده جایزه سیمرغ بلورین بهترین کارگردانی شده‌است.همچنین او خرس نقره‌ای جشنواره فیلم برلین را به عنوان بهترین کارگردان را بزای فیلم “دربارهٔ الی” از آن خود کرده است.فرهادی با آخرین ساخته خود “جدایی نادر از سیمین” موفق شده است تا خرس طلایی جشنواره برلین را ازآن خود کند. او اولین فیلمساز ایرانی است که توانسته است این جایزه را به خود اختصاص دهد.(منبع ویکی پدیا، لیست جوایز و زندگی نامۀ اصغر فرهادی)

چهره های برجستۀ سبنمایی در اختتامیه بیست و نهمین جشنوارۀ فیلم فجر، مسعود کیمیایی، مهدی هاشمی، مهتاب کرامتی، شهاب حسینی، حامد بهداد، مهناز افشار، محسن تنابنده، ویشکا آسایش، پژمان بازغی.

)عکس بالا به علت بزرگ بودن حجمی نزدیک به 2 مگابایت دارد، اگر کلیک کردید، کمی صبر کنید)

ساره بیات بازیگر فیلم ”جدایی نادر از سیمین” به کارگردانی، نویسندگی و تهیه کنندگی اصغر فرهادی برنده دیپلم افتخار بازیگر مکمل زن بيست و نهمين جشنواره فيلم فجر .

فیلم “جدایی نادر از سیمین” در چهارمین دوره جشنواره فیلم آسیا پاسیفیک (۱۳۸۹) در بخش فیلم‌نامه موفق به کسب جایزه گسترش مسابقات شود.

این فیلم در شصت و یکمین جشنواره بین المللی فیلم برلین موفق شد جایزه خرس طلایی بهترین فیلم، خرس نقره ای بهترین بازیگر زن (برای تیم بازیگران زن فیلم) و خرس نقره ای بهترین بازیگر مرد(برای تیم بازیگران مرد فیلم) را از آن خود کند.

همچنين اين فيلم در بيست و نهمين جشنواره فيلم فجر در ۱۲ رشته نامزد شد و موفق به دريافت ۵ سيمرغ به شرح زير شد:

• بهترین کارگردانی (اصغر فرهادی)
• بهترین فیلمنامه (اصغر فرهادی)
• بهترین فیلم از نگاه مردم (اصغر فرهادی)
• بهترین فیلمبرداری (محمود کلاری)
• بهترین صدابرداری (محمود سماک‌باشی)

همچنین شهاب حسینی موفق به دریافت دیپلم افتخار بازیگر مکمل مرد و ساره بیات نیز موفق به دریافت دیپلم افتخار بازیگر مکمل زن شدند. منبع ویکی پدیا

نورا هاشمی بازیگر سینما؛ فرزند  مهدی هاشمی و گلاب آدینه است. بازی در فیلمهای پری دریایی (۱۳۸۸)، حوالی اتوبان (۱۳۸۷)، آرامش در میان مردگان (۱۳۸۴)، عروس افغان (۱۳۸۲)، دوشیزه (۱۳۸۱) در کارنامۀ بازیگری او دیده می شود.

ابراهیم حاتَمی‌کیا (متولد ۱۳۴۰ در تهران) از کارگردانان ایرانی است. او دانش‌آموختهٔ رشته فیلمنامه‌نویسی از دانشکده سینما و تئاتر دانشگاه هنر است.[۱] وی فعالیت‌های سینمایی خود را با ساخت فیلمهای کوتاه و مستند در رابطه با سینمای جنگ آغاز کرد. وی به غیر از کارگرانی به فیلمنامه‌نویسی و تدوین فیلم‌های سینمایی نیز پرداخته‌است. با ساخت فیلمهای کوتاه و مستند در رابطه با سینمای جنگ آغاز کرد. او برای ساخت فیلم آژانس شیشه ای جایزه بهترین فیلمنامه و کارگردانی را از شانزدهمین جشنواره فیلم فجر دریافت کرد.
او تا کنون موفق شده برای فیلم‌های «دیده‌بان»، «مهاجر»، «آژانس شیشه‌ای»، «به نام پدر» و به رنگ ارغوان برندهٔ جایزه از جشنواره فیلم فجر گردد.
فیلم های او : هویت (۱۳۶۵)،دیده بان (۱۳۶۷)،مهاجر (۱۳۶۸)،وصل نیکان (۱۳۷۰)،از کرخه تا راین (۱۳۷۱)،خاکستر سبز (۱۳۷۲)،بوی پیراهن یوسف (۷۴/۱۳۷۳)،برج مینو (۱۳۷۴)،آژانس شیشه‌ای (۱۳۷۶)،روبان قرمز (۱۳۷۷)،موج مرده (۱۳۷۹)،ارتفاع پست (۱۳۸۰)،به رنگ ارغوان (۱۳۸۳)،به‌نام پدر (۱۳۸۴)،دعوت (۱۳۸۷)،گزارش یک جشن (١٣٨٩). منبع ویکی پدیا فارسی

متولد ۱۵ بهمن ماه سال ۱۳۵۵ در شهر مشهد[نیازمند منبع]. بازیگری را از سال ۱۳۷۶ با حضور در «غریبانه» ساخته احمد امینی آغاز کرد. حجار تجربه حضور در تلویزیون را نیز دارد که قابل اشاره‌ترین آن بازی در مجموعه «پلیس جوان» است. از دیگر کارهای او حضور در نمایش‌هایی چون «هملت» و «دایی وانیا» است که دومی در فرانسه روی صحنه رفت.او نیز برای مدتی به آمریکا سفر کرد.
یازی در فیلمهای خاك و آتش (۱۳۸۹) ، آناهيتا (۱۳۸۷) ، اين ترانه عاشقانه نيست (۱۳۸۴) ، زمستان است (۱۳۸۴) ،  بازنده (۱۳۸۳) ،  رازها (۱۳۸۳) ،  جنايت (۱۳۸۲) ،  ملاقات با طوطي (۱۳۸۲) ،  صورتي (۱۳۸۱) ،  فراري (۱۳۸۱) ،  رخساره (۱۳۸۰) ،  قارچ سمي (۱۳۸۰) ،  مزاحم (۱۳۸۰) ،  سگ كشي (۱۳۷۹) ،  شب هاي تهران (۱۳۷۹) ،  اعتراض (۱۳۷۸) ،  متولد ماه مهر (۱۳۷۸) ،  فرياد (۱۳۷۷) ،  غريبانه (۱۳۷۶) در کارنامۀ بازیگری او ثبت شده است.(منبع ویکی پدیا فارسی)

مهدی هاشمی با نام اصلی میرمهدی هاشمی قرمزی بازیگر، کارگردان و فیلمنامه‌نویس تلویزیون، سینما و تئاتر ایران است. او همسر گلاب آدینه بازیگر و برادر ناصر هاشمی کارگردان سینما است. او بارها به خاطر بازی‌هایش در سینما و تلویزیون تحسین شده و در آثار کارگردانان بزرگ سینمای ایران چون بهرام بیضایی، رخشان بنی اعتماد و محسن مخملباف نقش آفرینی کرده‌است.مهدی هاشمی متولد ۱۳۲۵ در لنگرود است. وی در سال ۱۳۵۲ در رشته هنرهای نمایشی از دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران فارغ التحصیل شد. فعالیت در تئاتر به عنوان بازیگر را به همراه داریوش فرهنگ در سال ۱۳۴۸ آغاز کرد.
مهدی هاشمی بازیگر موفق دهه شصت و نیمه اول دهه هفتاد سینمای ایران، اولین بازی سینمایی اش را در فیلم زنده باد ساخته خسرو سینایی تجربه کرد. اما بازی او در مجموعه تلویزیونی سلطان و شبان بود که نامش را سر زبانها انداخت و او را به شهرت رساند. بازی او در فیلم دو فیلم با یک بلیط سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش اول جشنواره نهم فیلم فجر را برای او به ارمغان آورد. مهدی هاشمی در دهه هفتاد باز هم در فیلم‌های همسر و معجزه خنده درخشید. بسیاری از منتقدان سیمرغ بلورین جشنواره دوازدهم فیلم فجر را از آن مهدی هاشمی برای بازی بسیار خوبش در فیلم همسر می‌دانستند. (برگرفته ار ویکی پدیا فارسی)

رعنا آزادی‌ور (زاده ۱۷ فروردین ۱۳۶۲) بازیگر ایرانی است. او با بازی در فیلم مارمولک (کمال تبریزی، ۱۳۸۲) فعالیت در سینما را آغاز کرد و با یک سال دوری از سینما با بازی در سه فیلم در سال ۱۳۸۴ موقیعت خود را در سینما تثبیت کرد. او با بازی در فیلم پارک وی (فریدون جیرانی ، ۱۳۸۵) برای بار نخست بازی در نقش اول را همراه با نیما شاهرخ شاهی تجربه کرد. فیلمهای دیگر وی، خاک آشنا ( بهمن فرمان آرا ، ١٣٨٦ )، درباره الی ( اصغر فرهادی ، ١٣٨٧ )، طهران تهران ( داریوش مهرجویی ومهدی کرم پور ، ١٣٨٨ )(به نقل از ویکی پدیا فارسی) عکس های دیگر من از رعنا آزادی ور را اینجا ببینید.

Like any other professional painter, I started painting in my youth. Those were years of hardship and perseverance, years of ambitious hopes, which seemed far out of reach but which, having enriched my understanding, had already fulfilled their prom­ise Anything more than that would have been beyond my just desserts.

I learned to paint on my own, but when I detected a trace of skill and expertise somewhere or in someone, I would humbly take leave to learn more: I studied oil painting with Tigran Basil, and watercolor and gouache with Biuk Ahmary – to whom, in recognition of this debt, I dedicated my exhibition years later.

Gradually, over the years, I learned the tricks and the fundamentals of gilding calligraphy, miniature and painting flowers-and-birds. Through mending old, damaged calligraphies that I would buy inexpensively, restoring them through hours of precise work to their days of intact glory, I became a gilder and a miniaturist.

In those youthful days, I would study the reproductions of European masters’ work in wonder, and try to paint as well as them. The further the quality of my work seemed from theirs, the greater became my desire to rank alongside them. And so I became a skillful copyist, and at the age of fourteen sold my first commissioned work :

- a copy of a Velasquez canvas – for forty Tomans.

I was excited and busy, until one day, while I was working on my next commission – Delacroix’s portrait of Chopin – Darius Shayegan came by. Looking at my work, he declared it a futile exercise and said that a true work of art seeks a goal dictated by the artist’s own actions and experiences, and I came to. I owe my next revelation to Djalal Moghaddam, who was our teacher for only one day at Djamm high school in Gholhak and on that day clarified for me the difference between Degas and Toulouse-Lautrec’s works. on that day a door was opened for me, and I realized that grasping the meaning of painting required a key which I did not have in my hand, that I was nothing more than a draughtsman. So I began to look for the meaning of painting- which was probably hidden somewhere in the landscape, as in one of those puzzles in magazines. Gradually I became acquainted with the works of the great masters, and realizing that would not be enough, I began to read and read, to read any loose page that came my way; and, still not satisfied, I learned English to read more. But knowledge was a vast sea, obscured by the thick dark of the night, and I was an anxious enthusiast, abandoned in a corner, lost.

Aimlessness, however, was not a trait peculiar to me; fate had sentenced my generation to this. From the beginning, we learned the importance of learning and then, finally, that liberating moment was upon us: a magical gesture was made, to a locked door here, a key elsewhere. But the unlocking was not easy.

We were all more or less like Amiroo in Amir Naderi’s film and the kindness of a world which would take our hands in charity and mercy and help us to our feet was not bestowed upon us. But through perseverance, we learned to remain upright and, like Diogenes, request that others pass by and not stand there blocking the sun. A request that is still being made. Still, having recounted the tale of this generation elsewhere, I Will refrain from repeating it here.

I was nineteen years old when I enrolled in the College of fine Arts . The years in that college were wasted years in my life, and I am indebted to none of the instructors there. The only image left now is one of a herd fighting loudly and furiously for the better seats on a train which has stood still for years and rusted, the engine having departed with a loud roar long ago, leaving everyone behind. Realizing this, I threw myself off the train. I quit the college in 1964.

I spent the next ten years peeking into the corners of every style and genre. I acquired skills drawn from different sources: from surrealist paintings to Renaissance sketches, from head studies a La de Chirico, to phantasmal hands which emerged from darkness, expectant and impatient, from high fruitful trees whose mercurial shadows were trapped by crosshatched geometrical squares, to portraits of people, to the landscape of tiny rooftops that doffed my surroundings.

I had to tread this winding and often dead-ended road in order to arrive some­where, in order that the pleasant paintings of the past masters – who I once loved so -could, at a critical juncturd, replace the real portraits and landscapes. And so it was that Botticelli’s Venus was bomout of the sea shell and stood upon our neighbor Mr. Noon’s rooftop in Noubahar street , Gholhak. With all of its glory and beauty and charm.

It was at this point that I chose European paintings of the fifteenth and sixteenth centuries as models for my work, arid rather than being content with witnessing the annihilation of the values of my age, I painted the Memoirs of Annihilation, which recounted the story of the displacement of fundamental values, values which were deprived of the opportunity for fruition in our time and could not sustain themselves and last; and I pointed to an epoch that knew no limits of ruthlessness and destruction, and in whose putrid air any angel would wither in a blink aid turn to ash. Like the scene in Fellini’s Roma of the discovery of ancient frescoes, in which, upon exposure to the 1970s’ polluted air -which has penetrated through steel – drill holes into a sacred temple that had Lain in secret for centuries – the paintings discolor and dissolve.

The period of Memoirs of Annihilation began in 1974 and continued on. injuring and disfiguring Renaissance paintings, culminating in The Years of Fire and Snow in 1977, with a gesture toward the final days of carelessness and merriment for some boastful, pompous creatures, unaware of the cold winter behind their backs. Or perhaps their wish to preserve the passing merriment of that moment made them desire to remain unaware.

The paintings of this period were done no relatively large, seventy-by-one-hundred centimeter canvases in gouache, and as a result of making these tens of very precise paintings I could now use gouache with skill, and it became my favorite medium. And so has it remained.

In the mid-seventies I learned that using the masters’ works as models and destroying and refiguring them was also a customary technique in the West, when in 1978 Lipman and Marshall ’s “Art About Art” was published and legitimated this practice as a school.

The following years were taken up with hard work, searching for and finding newer and more intimate models: in the burnished, marble profile of the noble and glorious Persian, shattered under the invading Greek’s pickaxe or the tribal leader’s ann; in the eight-hundred-year-old illustrated turquoise bowl / broken into pieces in the aft as a dust storm joined and intertwined the horizon with the sky; in the bejeweled kings and entertainers of the Qajar dynasty, covered from head to toe by stamps of cancellation.

And when the war began, I paid my humble due, with a half-burnt miniature by Reza Abbasi suspended in the air as pillars of the conflagration’s black smoke extended the darkness in the background. and the world itself told the tale of my memoirs of annihilation.

One had to be blind, or would have had to shut one’s door to the world and crawl into a hole, not to notice death’s incursion, and the young men who took it for nothing, who welcomed it without fear. Just like that miniature, flying in thick smoke, which is not dead even if it is crumpled. And I discovered many killed ones around me who were not dead, who do not die, who, for me, do not die.

And from this point on, all that was left was the tale of the disfigurement of youth and freshness, and there it was, the victorious Death, roaming; and I, unable to paint the faces of all the dead, was forced to fall back on metaphor, replacing the dead with miniatures and calligraphies and gildings, so that in acts of lamentation, seeking justice. I could become the narrator of the injuries conquering the land.

It was here that the crumpled miniatures, of which I made many, found their source, and ill were to point to a period of my work in which all my technical skills and my fundamental sensations came together to fruition, this would be it. In these works the technique and treatment of the seventeenth-century Isfahan School style were to be applied to the complex structure of a wrinkled and crumpled piece of paper, a process which called for a dual craftsmanship: on the one hand the pen would have to move strongly and freely, as if moving upon smooth paper; and on the other hand, the shades, curves, texture and color of the crumpled paper had to communicate a tangible and concrete reality. The harmony and coordination of these two distinct styles was, in fact, the meeting point of Eastern and Western arts and world views, the meeting point of two structures seeking and portraying the world, one on the plane of imagination and the other in an objective dimension.

The crumpled miniatures also spoke of my crumpling and that of my generation, and formalized a deep bitterness, a bitterness which was the outcome of a misunder­standing between my generation and a newly arrived, younger generation which, rather than learning and choosing with patience, had become used to quickly crumpling and throwing away.

Later, when I realized that ferocity had replaced bitterness and that true annihilation had replaced memoirs of annihilation in my miniatures – which by now I was cutting up with knives and burning to the half – I abandoned the project.

The watercolors of the next few years also became excuses for regret, whether in the Malek Garden Memos or in the Insignificant Landscapes series, which still represent for me the abandonment of vulnerable values in theft exposure to the passage of time. They are also a gesture to old age and death, a gesture close to home, to my mother, Ms. Nahid Nakhjavan, who refused to accept and acknowledge death and who based the peacefulness of her remaining days on supposed and imagined fancies to come, fancies which we knew were not to come, and sickness was to come, and frailness and death.

In the Malek Garden Memos, too, there were buildings and empty rooms and pools and stairways and tiles and fences, decaying and dying away, and I was so helpless in blocking the onset of death and history, having been forced merely to record and inscribe the final moments. Being faithful in this act of recording and inscription, I expected of myself a precise and skillful execution, so that not a single detail would be left out or forgotten. And so it was that I made much use of the dry-brush technique, with a subtle nod to Andrew’ Wyeth. But here I used the dry brush only in order to neutralize the watery charm and sweetness of common watercolor techniques, and to let a dry and serious weave emerge from the paper’s coarseness.

I used the Insignificant Landscape series to exhibit the affection and pity I felt for remote places and forgotten objects: for the brown sea and littered shores and rocks and water-hoses and for any ready-at-hand, insignificant object which, if observed closely, seems to carry a humbly obscured and deep meaning within itself. Without complaint or presumption.

And then came the Self-Portraits of the painter, which were images of decayed doors, long remained shut, a sign of my self-willed absence in those years. When I speak of a sign, I realize that all of my work signifies a particular meaning, and that I am constantly balancing myself on a tightrope between literary meaning and pure painting. And that if I err or fall, I will either crash down into the precipice of a soiled symbolism – which is often the tool and strategy of any marginalizde or excluded claimant – or into the infinite abyss of an escapist formalism which blinds the open heart and vision of one, like me, who always tried to be the visual conscience of his age and to become the to one hundred paintings done before 1974, I have managed to find only three. Of the works done after 1978, also, there are not very many which remain, since they are scattered mostly around the U.S.A. , Germany and England ; most of these were made between 1979 and 1981, when I was working in absolute despair and poverty. As I added beside the signature on one of these, it “was painted in a state of sheer sorrow.”

Of my miniatures I own almost none. An enthusiast used to buy these by tens and sell them again in far-away places, and so be it. I consider the Hamd Sura, which I wrote and gilded based on Mir-Emad’s calligraphy, to be one of my highest achievements in this field – an achievement which, with my eyes having become weaker, my patience more fragile and my hands more trembling, I could not even hope to repeat.

The assemblage of these reproductions here in this book would not have been possible were it not for the encouragement, enthusiasm and patience of my wife, and the cooperation of the collectors, as well as of my students, to whom I extend my thanks, as I do to Ms. Manijeh Miremadi, who merits a separate expression of gratitude.

Rereading this foreword, I notice how, along the lines of my other writings these years, sorrow still dominates its joy. And as I remember the Fellini’s “Intervista”, I once saw, I become embarrassed of my worthless sorrows and my cheap regrets, and humbly bow my head in front of him who, with such shimmering joy, sums up his fruitful life and accepts, with such glorious calm, that which has been his fate.

But my infinite remorse must be due to not reaching the vast and unbounded landscape I searched for, perhaps my futile goals and hopes, which aspired to a place too far away, carried my view away from the small, pleasant sights, so close to hand and delightful – away to a distance I still look for and cannot find.

Whether I have found anything or not, there was such a tremendous joy at the heart of this thirty-year-long search. And since I have lived with joy, I have no regrets.

Aydin Aghdashloo

November 1993

برگرفته از سایت رسمی آیدین آغداشلو

دانه دانه می بارد

رنگ به رخساره ندارد

از سرما،

بر گرده اش می کوبد باد

سبک می دواندش به اجبار، ناشاد

گویی پیرمردی را به بازی گرفته اند در کوچه،

در پیش چشمان ما

چشم های آلوده

باد می گوید:

سکوت کن، سکوت.

تو می ترسی،

تو را هم به بازی می گیرد این باد عربده کش

تو می ترسی

به سخره می گیردت این سرما

از این ها می ترسی

از این ها می لرزی

از این ها

نگاهی به مجموعه عکس های نیوشا توکلیان،«گوش کن» در گالری آران

بسته به این که به کدام سمت بپیچی با دو مجموعۀ متفاوت ولی مرتبط وارد نمایشگاه خواهی شد. مجموعۀ سمت راست شامل پرتره هایی است که عکاس را در ژست های اغراق شده ای در فضاهای خالی شهری نمایش می دهد. با دستکش های قرمز بوکس در وسط خیابان در حالتی که گویا چهار راه از مرکز سر سوژه می گذرد. در ایستگاهِ شیشه ایِ اتوبوس با تاجی بر سر. در دریا. در خیابان با آکواریوم شیشه ای بر روی سر. در سراشیبی یک خیابان با مرغ های پرکنده ای در دست. همه عکس ها از خصوصیات مشترکی بهره می برند که عکاس روی معنای آن ها تمرکز داشته است و اتصال معنایی عکس ها را به این وسیله محکم کرده است. به عناصر وابسته با زن توجه نشان داده و سعی در باز نمایی اغراق شدۀ لحظاتی از زندگی اجتماعی یک زن در تهران داشته است. نگاه زاویه سوژه به کنکاشی در تصدیق و رد صحنۀ پیش رو در مخاطب می انجامد…ادامه در سایت لوح

نمایش آنفلونزای خوکی، به کارگردانی نیما دهقان نوشته مهرداد رایانی ‌مخصوص با بازی نیما رئیسی، فرزین صابونی، افسانه ماهیان، الهام کردا و جواد فولادی در تالار سایه مجموعه تئاتر شهر.

نمایش «کافه مک آدم» با کارگردانی محمود استاد محمد بر اساس نوشتۀ خود او با بازی هدا ناصح، خسرو شهراز، ظهیر یاری، رضا مولایی، شیرین اسماعیلی، شهروز دل افکار، فرزین صابونی ، یعقوب صباحی، احسان فلاحت‌پیشه، رویا دعوتی، ژاله شعاری و مهدی صباغی در تالار چهارسوی مجموعۀ تئاتر شهر.

هر روز بیدار می شوند، تنها

از کنار هم رد می شوند، تنها

به هم می رسند، تنها

تنها می مانند تنها

این مردم همیشه تنها بوده اند تنها

دومین نمایشگاه عکس انفرادی رضا کیانیان، سومین قار کلاغ است، عکس هایِ کیانیان بی شباهت به یادداشت های پراکنده یک شاعر نیست، یادداشت هایی که گاه اگرچه صلابت شعری شاعر را نیز به همراه دارد اما مهمل می نماید و گاه فراتر از توان تصویر می تواند بیان کننده لحظه ای ناب باشد. کیانیانِ عکاس با تیزهوشی توانسته است لحظه هایی ناب را به کمک تمرکز روی یک سوژه بیافریند. هر لظه می تواند ارزش یک عکس را داشته باشد اگر عکاس بخواهد، اگر بداند که چه می خواهد و روش تکنیکی اعمال سلیقه در عکس را بیابد. بی تعارف عکس های این نمایشگاه فاصله ای چند صد پله ای با آثار به نمایش درآمده در نمایشگاه «عکس های تنهایی» در سال 87 دارد؛ هرچند ممکن است برای خود عکاس این گونه نباشد. در واقع روش همان روش است؛ تمرکز بر روی یک سوژه و ایجاد فضاهایی متنوع با محوریت آن سوژه، برجسته کردن توان تصویری آن در ارائۀ فریم های زیاد اما تفاوت در چیست؟ در ارائه آثار قبلی کیانیان صرف نظر از سوژه ای تکراری که به علت یدک کشیدن نام نمایشگاه اول نمی توان خیلی به آن خرده گرفت، عکس ها در لحظۀ عکاسی تمام شده اند، اما در نمایشگاه «قار سوم» آثار کیانیان بیشتر از آن که در لحظۀ عکاسی اتفاق افتاده باشند در مرحلۀ آماده سازی آن و به مدد سواد بصری کیانیان بوجود آمده اند. در حقیقت درک این نکته از سوی کیانیان باعث شده تا او بتواند با استفاده از یک دوربین ساده این جسارت را داشته باشد تا آثاری جدی خلق کند. آثار دیگر از فضای فنی عکاسی فاصله گرفته اند و دارای کاراکتر زیبایی شناسانه یک اثر هنری شده اند. دیگر تنها دیدن یک ترکیب زیبا در طبیعت نیستند که عنوانی شاعرانه را به آن چسبانده اند، دیگر می توانند آغازی بر یک شعر باشند و دارای نامی در ذهن.
عکس هایِ کیانیان بر پایه موضوع شکل گرفته اند، هویت این گونه آثار یعنی آثار موضوعی، اصولا بر پایه روایت و یا ارتباط معنایی شکل می گیرد ولی در عکس های «قار سوم» فرم در اولویت قرار می گیرد و ترکیب و چیدمان آثار در سطح بالاتری از معنا قرار دارد، در این دسته از عکس ها می توان به توانایی های عکاس در خلق آثاری با ترکیب هایی ویژه نگاه کرد ولی در معدود فریم هایی که عکاس توانسته است به این ترکیب های زیبای فرمی یک حرکت و یا پیرنگ حرکتی نیز اضافه کند می توان آثار درخشانتری را دید. عکاس در این عکس ها توانسته است به فضای اختصاصی تری دست یابد و ویژه گی های موضوع خود را به زبانی شخصی بیان کند، شاید تنها مطلبی که می توانست موجب مطلوب تر برگزار شدن این نمایشگاه شود همین نکته بود، یعنی اگر تعدادی از آثار با انتخابی دقیق تر به روی دیوار می رفت، بی شک تاثیری ماندگارتر بر ذهن بیننده می گذاشت تا 20 فریم با نوسان بالا(بعضی آثار بسیار درخشان و بعضی معمولی). (ادامه مطلب را در سایت لوح بخوانید)

نمایش “حضرت والا” به کارگردانی حسین پاکدل، با بازی مهدی سلطانی، عاطفه رضوی، داریوش موفق، مهدی پاکدل، حمید ابراهیمی، صادق ملکی، حمیدرضا نعیمی، مهران امام بخش، مرتضی آقاحسینی، معصومه قاسمی‌پور، ایمان افشاریان، روح‌الله کمانی، یاشار مؤمن‌زاده، محسن خویینی‌ها، ابراهیم عزیزی، امین میری، پرهام دلدار، علیرضا عیسوی، ریحانه خاتمی و هومن خدادوست  در تماشاخانه ایرانشهر.

……

اجرای نمایش «نوشتن در تاریکی» به کارگردانی محمد یعقوبی بر اسای نوشته ی خود او با بازی مهدی پاکدل، علی سرابی، آیدا کیخایی، مسعود میرطاهری، مژگان خالقی، معصومه رحمانی، محمد عسگری و اشکان خلیل نژاد در تالار چهارسو مجموعه تئاترشهر. عکس های من در لوح. شعر زیر از متن نمایش است و چون بسیار دوستش داشتم اینجا آوردمش.

اعتراض نکردم / برتولت برشت

اول به سراغ یهودی‌ها رفتند
من یهودی نبودم، اعتراضی نكردم .
پس از آن به لهستانی‌ها حمله بردند
من لهستانی نبودم و اعتراضی نكردم .
آن‌گاه به لیبرال‌ها فشار آوردند
من لیبرال نبودم، اعتراض نكردم
سپس نوبت به كمونیست‌ها رسید
كمونیست نبودم، بنابراین اعتراضی نكردم .
سرانجام به سراغ من آمدند
هر چه فریاد زدم كسی نمانده بود كه اعتراضی كند.

مجموعه «داغ» داستان انسان هایی است که آینده ای را نمی توان در پیشانیشان دید یا شور و شعفی را در چشمهایشان، دیگر در یک لحظه ثابت شده اند، انسان هایی که گویی نوعی دیگر از بشرند، نوعی دیگر شده به تصمیم یا انتقام جویی دیگری، داغ بر آن ها نهاده شده داغی از کینه و عداوت نه از سر گناه و جرم. داستان زیبایی از دست رفته، روزهای خوش گذشته روزهای تلخ پیش رو، داستان آن که در آئینه لذت نخواهد برد. یک تنهایی محتوم، و در سوی دیگر این تنهائی کسی که در تصویر نیست مجری این سرنوشت، آن که به هر دلیل، جامعه، باور محلی، کینه و نفرت، حکمی را صادر کرده تا خود مجری آن باشد، کسی که اکنون خود مورد نفرت خواهد بود با آن که در تصویر نیست، شاید صورت زیبایی داشته باشد اما بر سیرتش نمی توان قضاوت کرد.
در برخورد اول مجموعه «داغ» از اعماق با احساسات انسان کلنجار می رود در گالری خیلی نمی توان ماند و به صاحب اثر نمی توان تبریک گفت زیرا خوب ما را آزرده است، خوب به آن عکس العملی که شایسته این تصاویر است دست یافته است و با زیرکی از داستان چند خطی این افراد ما را آگاه ساخته است بی آنکه نیاز به نوشته های چند خطی زیر آثار باشد.
عکس های بهروز مهری همچون سیلی به صورت ما کوبیده می شود، درد آن را در وجود خود احساس می کنیم و شاید خاطره آن را از یاد نخواهیم برد. کادر افقی عکس ها با عدم وجود خط افق در آثار و در اغلب موارد سایه ای نزدیک به سوژه اشاره ای مستقیم می تواند باشد به عدم وجود آینده ای درخشان برای سوژه های آثار.
در برخورد تکنیکی عکاس با مدل هایش، وجود فضای سفید می تواند نشانه ای از معصومیت و یا حتی بی گناهی و پاکی این افراد باشد، گاه به ما نگاه می کنند و با نیشخندی روزگار ما را به سخره می انگارند که گویی به نوع دیگری در حال تجربه زندگی انسانی اند و گاه با بی اعتنایی یاد آور فضای متفاوت نگاه این اشخاص است. آثار مهری به خوبی از ایجاد ترحم برای این افراد فاصله می گیرد و با تزئین زیبای آثار خود با لباس های زیبا و گاه با ژست های عادی به ما یاد آوری می کند که آن طرز تفکری که به این اثر منتهی شده است بسیار ترحم برانگیز تر است تا قربانیان آن. عکاس با تک قرار دادن سوژه های خود در کادر تنهایی آن ها را به  تصویر کشیده است و تمام تلاش خود را در صحیح ارائه دادن این تنهایی به خرج داده است. با این که سوژه ها برای عکاس ژست گرفته اند اما به طرزی شگفت لحظات خصوصی شان به تصویر کشیده شده است، لبخندهایی که نمی توان باور کرد که همیشه به لب داشته باشند، لباس هایی که همیشه بر تن ندارند، شاید برخورد محترمانه عکاس یاد آور لحظه ای، یا خاطره ای در گذشته ایشان بوده است یا نوید بخش توجه ای در آینده، اما به حتم و یقین عکاس به سوژه هایش این اعتماد را داده است که در حضور او، خود بوده اند. رنگ در این عکس ها کارکردی چند وجهی دارد، علاوه بر تکیه بر نوع زخم ها که گویی همیشه تازه اند و یا بر نوع قرمزی پوست مصدومان که می تواند بر عکس العمل احساسی مخاطب بیافزاید، کارکردی تزئینی نیز می یابد، بر روی لباس ها می ایستد و همچون سطوحی درخشان بر تنوع رنگی و زیبائی تزئینی آن ها تکیه می کند. رنگ در واقع حدفاصل این سوژه ها با محیط اطرافشان نیز می شود، در واقع وجود رنگ است که اهمیت سفیدی در پس زمینه را برای ما مشخص می کند و این سفیدی خود خواست عکاس برای جدا کردن سوژه ها از محیط اطرافشان را یاد آور می شود.
آثار به طور مدام در ذهنمان چون فریم هایی متوالی تکرار می شود، نام زیبا را از آن ها مِنها می کنم، عکس های درد آور بهروز مهری روایتِ موفقی است از خاطره هایی تلخ بر صورت انسان هایی در همسایه گی ما.

دربارۀ نگاه به عکس ها/گفت و گوی بیل جی و دیوید هورن/ترجمۀ محسن بایرام نژاد/حرفه هنرمند
کتاب آغازی بر تفکر درباب سنت تصویری عکس است، تیزهوشی حرفه هنرمند به عنوان ناشر در طراحی جلد، قطع و لی آت نوشتار همه و همه به جذابیت خواندن کتاب می افزاید و همین طور نوع گفت و گو و رعایت تکرار تمامی کلام منعقد شده از نقاط قوت کتاب است، گفتگو کنندگان که هردو از عکاسان حرفه ای و با سابقه در شاخه های مختلف این حرفه اند با زیرکی مباحث را به یکدیگر مرتبط می کنند و سعی می کنند تا به نوعی فقط روحیه پرسشگریو کنجکاوی پاسخ را تا پایان کتاب زنده نگه دارند. کتاب تقریبا در تمامی مباحث نیمه کاره می ماند درست همانگونه که از جلساتی به این سبک وسیاق انتظار مس رود، مناظره کنندگان اجباری در پاسخ دادن به تمامی پرسش های مطرح شده در طول گفتگو را بر خود واجب نمی دانند، بعضی نقل قول ها تکرار می شود تا خواننده را مجاب می کند که این گفته در مسیر تاریخ عکاسی نقشی بسزا ایفا کرده است و یا در بعضی از مکاتب عکاسی با حساسیتی بیشتر به کنکاش می نشینند تا از علایق خود بیشتر بگویند.
کتاب به نحو خیره کننده ای صادقانه روایت شده است، در بعضی صفحات خود را در میان جی و هورن می یابی که غرق در چهره ندیده شان مشغول شنیدنی، گویی گوش خود را به در چسبانیده ای تا ببینی فلان نظریه چگونه تحلیل می شود بی آن که بتوانی اظهار نظری کنی. بعد از خواندن کتاب خواستم تا در مورد بیل جی و هورن بیشتر بدانم و تمام سعی خود را کردم تا عکسی از آن ها نبینم تا چهره ای که برای خود ساخته ام از این دو در حقیقت شان از بین نرود هرچند در صفحۀ آخر چهره هایشان این تصویر را تغییر داد. ولی باز هم صرف نظر کردم، در حقیقت تفاوتی نمی کند نام این دو گفت و گو کننده چه باشد بی شک می توان برای ساعاتی خود را در میان حرف های آن ها رها کرد و به بعضی خصوصیات عکاسی فراتر از روزمرگی های این رشته اندیشید.
«درباۀ نگاه به عکس ها» در شش فصل به طرح پرسش هایی برای به چالش کشیدن عکاسی پرداخته است.
…چهار اصل مهم در باب عکاسی …
این بخش با این نوشته آغاز می شود : « تأمل دربارۀ چیزها همان گونه که هستند، بدون خطا یا آشفتگی، بدون تغییر و تعویض به خودیِ خود بسیار با شکوهتر از تفکر درباره نتیجۀ پس از کشف شدنشان است» (فرانسیس بیکن، فیلسوف) (دروتیا لانگ این عبارت را 40 سال بر در تاریکخانه خود نصب کرده بود)
در این فصل دیوید هورن تاکید می کند که علیرغم تئوری های نظری در عکاسیِ عکاسان بزرگ می توان به اصولی رسید که غالبا توسط خود این عکاسان مراعات شده است و این اصول را چنین می شمارد:
1-    یک سوژه به خاطر واکنش های عقلانی و احساسی عکاس انتخاب شده است.
2-    تصویر با حداکثر وضوح، برای نمایش بیشترین حالات موضوع اصلی، ارائه شده است.(در این جمله احساس می کنم لغت حداکثر وضوح حامل معنایی دقیق نباشد، پر واضح است که عکس هایی با وضوح کم و گاهی به عمد بدون وضوح بیشتر روای حالات موضوع اند)
3-    چارچوب منظره یاب دوربین، از فاصله و زاویه ای مناسب و برای ارائه راضی کننده ترین ترکیب و آرایش شکل ها، با دقت فراوان بررسی شده است.
4-    نوردهی انجام شده و تصویر در لحظۀ معینی از زمان ثبت شده است.
نتیجه یک عکس خوب است …(صفحۀ 16)
…معنا و دلیل بی ثبات بودن آن…
«همۀ ما بسیار می نویسیم، زیاد سخن می گوییم وبسیار پند می دهیم. بهتر است که در عکاسی فقط حرفی را که باید، بزنیم. در کل ما عکاس هستیم؛ اگر اثر ما “آنچه را که باید” داشته باشد، دیگر نیازی برای استفاده از کلمات برای جاودانه ساختن آن نیست…معتقدم که نیازی به ارائه دلیل یا توضیح برای تجربیات عکاسی مان نداریم. شاید از چیزی می ترسیم. شاید ترس من از این باشد که برخی از بیننده ها آثارم را نفهمند؛ بنابراین، با نوشتن جمله ای در دفاع از عکس ها، واقعاً آن را غیر قابل فهم تر می کنم.» (انسل آدامز)
در این بخش علاوه بر نمونه های فراوان در صحت حرف آدامز هر دو طرف می کوشند تا اثبات کنند «عکس ها داستان نیستند، بلکه تصویری از واقعیتند» در یکی از زیباترین پاراگراف های این بخش این گونه امده است : “عکاس با کنجاندن دو شیء در قاب تصویر، رابطه ای را بین آن دو ایجاد می کند که ممکن است غیر واقعی باشد. به عنوان مثال، دو نقر که یکدیگر را نمی شناسند، هنگامی که در یک مهمانی در کنار یکدیگر قرار می گیرند، به وسیلۀ تصویر به عنوان دو دوست صمیمی معرفی می شوند.
بیان خارج از متن ممکن است صرفاٌ به وسیله مجزا کردن، یا متمرکز کردن توجه و برجسته سازی یک موضوع صورت بگیرد. همچنین ممکن است که این کار خطرات احتمالی به همراه داشته باشد.
زمانی که ادیتور عکس یک مجله بزرگ بودم، قرار بود عکسی از یک تظاهرات در مجله چاپ شود که در آن عکس، افراد در سراسر تصویر پخش بودند. این عکس چنین گواهی می داد که صدها هزار نفر در حال تظاهرات خیابانی بودند، ولی در واقع، تعداد تظاهر کننده ها بیش از صد نقر نبود.عکاس با استفاده از عدسی تله فوتو و با قرار دادن مردم در تمام نقاط کادر عکس، تصویری کاملاً متفاوت از واقعیت را به وجود آورده بود. البته در یک تظاهرات بسیار پرجمعیت نیز می توان به نتیجۀ معکوس رسید. اگر عکاس چنین بخواهد، می تواند با نشان دادن تنها بخش پراکنده ای از مردم، این افراد را به عنوان تعدادی یاغی و شورشی نشان دهد.” (صفحات 46 و 47)
…شایستگی و دلیل کمیاب بودن آن…
اصلا مهم نیست که عکاسی، «هنر» تولید می کند یا نه. صرفاً قوانین اصلیِ خود این رسانه است که ارزش آتی آن را مقرر خواهد کرد، نه نظریات منتقدین هنر. همین که چیزی چون عکاسی که نیازمند « ابزار مکانیکی» است، رسانه ای که در عالم هنر و خلاقیت به شکلی تحقیر آمیز دیده میشد، چنین قدرتی را کسب کرده و به یکی از فرم های مهم بصری تبدل شده است، به قدر کافی بی نظیر است.(لازلو موهولی ناگی)
عکاسی، رسانه ای سورئالیستی است چون تحولات همسان بین واقعیت و خیال، خیلی سریع توسط این رسانه به وقوع می پیوندد. این موضوع بسیار مهمی است ولی توضیح دقیق آن، بسیار مشکل است. باید خوشحال بود که چنین نیروی پنهانی در دوربین (وسیله ای که بقیه آن را ابزاری ساده برای ثبت واقعیت می دانند) وجود دارد. تعجبی ندارد که هنرمندان سورئال شیفتۀ عکاسی هستند؛ آنها این ویژگی عکاسی را عمیق تر از عکاسان معمولی درک کرده اند. همانطور که آندره برتون، نویسندۀ اولین مانیفست سورئالیسم در سال 1924، می گوید: «فرا واقعیت، از خود واقعیت سرچشمه می گیرد.»
این موضوع بسیار عجیب و قابل تأمل است؛ این نوع «بیگانگی» با واقعیت، نیازمند زمینه سازی قبلی نیست. این ایجاز به طور طبیعی و همان طور که دوربین دنیا را می بیند، به وجود می آید.
یکی لز محبوب ترین عکاسان از دید من، بیل برانت است که غالباً در مورد این موضوع می نوشت. او مشاهدۀ دنیا را «بسیار خودمانی، ولی ناشناس» تعبیر می کند؛ از «پی بردن به مسائلی که پیش پا افتاده به نظر می آمدند» شگفت زده بود؛ از این واقعیت که «دوربین، چیزی بیش از یک دستگاه ساده برای ثبت اطراف است؛ رسانه ایست که از طریق آن، پیامی از یک دنیای دیگر به ما مخابره می شود» لذت می برد. تصادفی نیست که برانت، با بسیاری از هنرمندان سورئال آشنایی شخصی داشت.(صفحات 84و87)
… هنر، و دلیل متفاوت بودن آن …
اگر که عکس به وسیلۀ شخص با سلیقه ای به وجود آمده باشد، نمودی هنری خواهد داشت؛ اما عکاس باید در حد امکان، خیلی کم در ظاهر تصویر دخالت داشته باشد تا جذابیت عینی عکس که به طور طبیعی همراه آن است، از بین نرود.(هنری ماتیس)
در عکاسی، برای آثاری که صرفاً با کمک این رسانه به وجود آمده اند ارزش بیشتری قائلم تا آنهایی که برای تهیه تصاویری که تنها به وسیلۀ رسانه های دیگر به وجود می آیند، عکاسی را بی اعتبار کرده اند.(چارلز شیلر)
برای خواننده هایی که خواستار درک زبان شاخص هنر و مسادل زیبایی شناسی عکاسی هنری اند، پیشنهاد می کنیم که کتاب هایی در رابطه با گرایشات هنر همچون ساختارگرایی، فرم گرایی، پست مدرنیسم و گرایشات بیشمار دیگر هنر را مطالعه کنند. اصول بنیادی عکاسی شامل این مباحث نمی شود؛ به بیان دقیقتر، این مباحث کارایی مفیدی را در بحث ما نخواهند داشت.
اما با این حال، اختلاف بزرگی میان کلیت عالم عکاس با حوزۀ کوچک «عکاسی هنری» وجود دارد که اشاره به آن برای راهنمایی خواننده ها مفید خواهد بود. با استفاده از اصطلاحات جان سارکوفسکی، می توان این گونه گفت که: اکثریت عکس ها همان طور که دیده ایم، با گشودن پنجره تصویر، بر روی سوژۀ اصلی تأکید دارند؛ در حالی که بیشتر عکس های هنری، با بازتاب آینه مانند تصویر، بر روی ایدۀ عکس و عکاسی تأکید می کنند.
… اخلاقیات، و دلیل با اهمیت بودن آن…
عکاسی رسانۀ قدرتمندی برای بیان حالات است. استفادۀ شایسته از آن، قدرت بزرگی برای بهبود جامعه و فهم بیشتر لست و استفادۀ بد از آن مشکلات بی شماری را به وجود می آورد. عکاسی خبری به خاطر استفاده نشریات از تصاویر، بیننده های بیشتری نسبت به شاخه های دیگر عکاسی داشته و تأثیر بسیاری بر افکار و نظرات عمومی دارد. به همین دلیل، بسیار مهم است که عکاس خبری (علاوه بر مسلط بودن بر ابزار) دارای حس امانت داری و فهمی بالا در شناخت و ارائۀ صحیح سوژه هایش باشد.(یوجین اسمیت)
بیل جی : فکر نمی کنم که سوژه ای برای عکاسان، ممنوع یا غیر قابل عکاسی کردن باشد، اما معتقدم که این آزادی باید توأم با احساس مسئولیت باشد. هر تعهدی همراه با یک «درستی» است. منظور من این جا حس درستی / نادرستی اخلاقی و معنوی عکاس است.متأسفانه این موضوع، نمودی از رسانۀ عکاسی است که کمتر مورد بررسی قرار گرفته است، اما به خاطر تأثیر زیاد (و گاهی پنهان) آن در درک و ستایش بیننده ها از یک تصویر، بر روی این موضوع در بخشی جداگانه تأکید می کنیم.

…دیدن عکس ها…
هنرمند سه هدف عمده دارد. ساده ترین مقصود، توصیف جهان پیرامون است، هدف بعدی او ابراز احساسات نسبت به افراد جهان پیرامونش است، هدف نهایی هنرمند ابراز احساسات نسبت به خودش است.(جان فاولز، از کتاب آریستوس)
اکنون که دربارۀ ویژگی های اصلی عکاسی، دربارۀ اینکه چگونه معنا می تواند بسته به زمینۀ دیده شدن تصویر و همچنین گرایشات ذهنی بیننده تغییر کرده و به مفهوم دیگری تعبیر شود، و همچنین دربارۀ برخی از عواملی که در ارزیابی تصاویر مؤثر هستند صحبت کردیم، باید با ذکر نمونه هایی معین ببینیم که این قواعد چگونه می توانند در عمل به کار گرفته شوند. فصل نهایی و نتیجه گیری کتاب به طور مشترک نوشته شده و از این رو همچون بخش های پیشین در قالب گفتگو نیست.
درک این موضوع که تصاویر چه چیزی را انجام می دهند و شناخت عواملی که در معنا تصاویر مؤثرند، به ما کمک بسیاری خواهد کرد که همان طور مه مدرسین ارتباطات همواره می گویند، «آگاهی» یک قدرت است… با درک فعل و انفعالات پیچیده، بغرنج و شگفت انگیز تصاویر عکاسی بر ذهن انسان، لذت سرزنده بودن، غمخوار بودن، قابلیت تحمل و حس بردباری را فرا می گیریم.
کتاب «دربارۀ نگاه به عکس ها» کتاب خوبی است برای آن گروه از هنرمندانی که درباره عمل عکاسی توأم با خلق این اثر می اندیشند و اندیشیدن در مورد آثارشان را تنها به دیگران محول نمی کنند. کتاب به کا رلحظاتی می آید که عکاس د رذهن خویش به کار می پردازد و فراتر از عمل عکاسانه در حال انتخاب سوژه و درگیری با نحوه گزینش و نام گذاری عکس های خویش و یا تیپ یابی عکس های خود می باشد. یک عکاس هنری به طور حتم و عکاسان دیگر به شرط علاقخ مندی به مطالعات تخصصی از این کتاب لذت خواهند برد. (مطلب در سایت لوح)

……

دکتر علی رفیعی، کارگردان بزرگ تئاتر متولد 1317 اصفهان، دارای مدرك كارشناسی و كارشناسی ارشد جامعه شناسی از دانشگاه سوربن، كارشناسی، كارشناسی ارشد و دكترای تئاتر از دانشگاه سوربن، دیپلم عالی كارگردانی از دانشگاه بین المللی تئاتر فرانسه، دیپلم بازیگری از مدرسه شارل دولن فرانسه است. از دیگر فعالیت های جنبی وی میتوان به بازی در فیلم های سینمایی و تلویزیونی فرانسه و انگلیس، تدریس در دانشگاه تهران، ریاست تئاتر شهر و رئیس دانشكده هنرهای دراماتیك اشاره كرد.

محمدعلی سپانلو شاعر، منتقدادبی، مترجم، متولدِ ۱۳۱۹ است و تا به حال بیش از پنجاه جلد کتاب در زمینه‌های شعر و داستان و تحقیق، به صورتِ تالیف و یا ترجمه، منتشر کرده است. در بیست سالِ گذشته، او به عنوانِ یکی از چند نمایندهٔ معدودِ ادبیاتِ معاصرِ فارسی در بسیاری از گردهمایی‌های بین‌المللی در اروپا و آمریکا شرکت کرده است و گفته می‌شود که سهمِ بزرگی در معرفیِ ادبیاتِ ایران به جهانیان دارد. بسیاری از آثارِ او تا به حال به زبان‌های انگلیسی، آلمانی، فرانسه، هلندی، عربی، و سوئدی ترجمه شده است. نویسندگانِ پیشروِ ایران که گلچینی از آثارِ داستانیِ نویسندگانِ قرنِ بیستمِ ایران، به همراهِ بررسیِ آنهاست، جزوِ منابعِ درسی در بسیاری از دانشگاه‌های ایران است و تابه‌حال فروشِ بسیار بالایی داشته است. ضمناً سپانلو از معدود شاعران و نویسندگانِ ایرانی است که در دنیایِ ادبیاتِ غرب نیز شناخته شده است، و توانسته است نشان شوالیهٔ نخلِ آکادمیِ فرانسه (بزرگ‌ترین نشانِ فرهنگی کشورِ فرانسه)، و جایزهٔ ماکس ژاکوب (بزرگ‌ترین جایزهٔ شعرِ فرانسه) را دریافت کند.(برگرفته از ویکی پدیا)

……

نمایش «دهانی پر از پرنده» به  کارگردانی فارس باقری با بازی آیدا کیخایی، مسعود میرطاهری، علی عطایی، مهدی کوشکی، نوید محمدزاده و الهه شه پرست در کارگاه نمایش مجموعه تئاتر شهر.ادامه عکس ها در سایت لوح

دیوارها ی زیبا

تنها تو را به یاد می آورند

تنها رنگ تو را می خواهند

رنگ های پوسته پوسته شده را نگاه کن،

دیوارهای زیبا را نگاه کن

……

نمایش «تور عروس» به کارگردانی امیر امجد براساس نوشته ای از خود او و با با بازی آناهیتا اقبال نژاد، مهسا مهجور، مانیا هاشمی، امیرکاوه آهنجان و سام کبودوند در تالار قشقائی مجموعه تئاتر شهر.ادامه عکس ها در سایت لوح

در شهرِ خاکستری
هر رنگ یادِ اوست
بی نام ترین رنگ دنیا، نشان او
آی سبز، آبی، سیاه، زرد، قرمز؛ در رنگدانه های تان نشان اوست که می درخشد؟
در هرم نفستان دم او باز می تراود آیا ؟
شهر را رنگ کنید، شهر را رنگ کنید، از این خاکستریه بی آزار بی زارم

……

خسرو خسروی متولد سال 1343در تهران ودانش آموخته دانشکده هنرهای زیباست او کارشناسی ارشد را در دانشگاه هنر گذراند وپایان نامه اش را به چاپ سپرده است اما هنوز….خسروی را دیر زمانی است که می شناسم از کلاسهای پرویز حبیب پور وک لاسهای فلسفه ومنطق یکی از شاگردان استاد فردید. خسروی همواره ذهنی پرسش گر دارد واین لازمه هنر است و به حق می توان او را جزو نقاشان موثر در دو دهه اخیر نامید. آموزگاری که لحظه لحظه اش را صرف جستجو و آموزش کرده است خسروی انسانی است بی ملاحظه و رو راست ومنطقی همیشه غافلگیر می کند با کسی رو در بایستی ندارد همین خصیصه در آثارش آشکار است .خسروی سالهای متمادی را صرف طراحی عینی کرد و آب مرکبهایش بسیار زیبا بود ودر دوره ای بنا به شرایط فکری روی نقاشی ایران متمرکز شد که انصافا از عهده اش بر آمد وتجربه اندوخت ودر طول این سالها دائم در تغییر است اما من وجودش آشکار است در نمایشگاه اخیر او با آثاری نمایان می شود که گویا درگیری تازه اوست اگر چه در کار ویدئوی او(پل) رد پایش پیداست خسروی انسان جبری مسلکی است که دنیا را صحنه تئاتر می بیند حتا فرشته ها را عروسک خیمه شب بازی می نگارد همانند انسانها که گویی به نخی بندند ومی گردندخسروی برای انسان تقدس قائل نیست وچنان وانمود می کند که مرگ در همین نزدیکی است وبی تفاوتی سر لوحه عمل اوست(عرفان عملی) وانصافا در آثار جدید نیک از عهده کار برآمده است و از لحاظ تکنیکی باید اذعان کرد که او سوار است .خسروی جمعیت را نشان میدهد بی آنکه به ملیت بیندیشد ولی ناخوداگاه ایرانی است وجالب اینکه تمامت تاریخ ایران را در بر می گیرداو در بازنمایی فضای امروز بسیار توانمند عمل کرده است وآوردن کلمه در بطن اثر به گونه ای هماهنگ عمل میکند که قابل انکار نیست بی رنگی .سیاهی .عروسک مابی. و تبختر اینها واگویه های خسروی است به زبان تصویر.گویا خسروی با این بی رنگی در پی نمایش احوال عمومی است ونمایش انجماد در بطن ومتن. (متن برگرفته از وبلاگ استادم رضا هدایت به تاریخ هفدهم آذر 1385 )

……

مسعود کیمیایی (۷ مرداد ۱۳۲۰) کارگردان و فیلم‌نامه‌نویس سرشناس ایرانی است. کیمیایی از چهره‌های بحث‌انگیز و جنجالی سینمایی ایران است. او با ساخت فیلم قیصر در سال ۱۳۴۸، برای نخستین بار دو قطب هنری و تجاری سینما را به هم پیوند داد و از آغازگران موج نو در سینمای ایران بود. اغلب آثار کیمیایی در ژانر اجتماعی-سیاسی است. او علاوه بر فعالیت‌های سینمایی، نوشتن رمان و شعر را نیز تجربه کرده است. کیمیایی بعد از انقلاب کارگاه آزاد فیلم را بنیان گذاشت.(برگرفته از ویکی پدیا ؛عنوان نیز برگرفته از مصاحبه کیمیایی با روزنامه کیهان در چهارم مرداد 1354)

نمایش «آدم آدم است» به کارگردانی مهرداد رایانی مخصوص، محصول مشترک مرکز هنرهای نمایشی، گروه تئاتر تجربه (ایران)، کُلِک تیو (انگلستان) و دانشگاه منچستر، با بازی سپیده نظری پور، کریستینا میشل، وین جکسون و روبین سیدوِل و به زبان انگلیسی و زیرنویس فارسی در تالار قشقایی مجموعه تئاتر شهر اجرا می​شود. ادامه عکس ها در سایت لوح

از تو مدد نمی‌خواهیم – تو را می‌خواهیم
در بر عاشقانت بستی
که در زدن بیاموزند؟

(شعری از علیرضا روشن)

گنجشک ها
صبح ها زود بیدار می شوند
آنقدر زود بیدار می شوند
انگار شب را نخوابیده اند
گنجشک ها برای هم آواز می خوانند
آنقدر بلند بلند می خوانند
که صدایشان در هم گم می شود
آنقدر بلند
که دیگر مهم نیست، کدامشان برای کدام می خواند
گنجشک ها همه شان برای همه شان آواز می خوانند
گنجشک ها نمی میرند،
گنجشک ها آواز می خوانند

....

مراسم بزرگداشت رکن الدین خسروی شنبه شب با حضور هنرمندانی چون حمید سمندریان، جمشید مشایخی، ولی الله شیراندامی، جعفر والی، داریوش اسدزاده، احمدرضا اسعدی، اکبر زنجانپور، فرهاد تجویدی، سهراب سلیمی، ایرج راد، رویا تیموریان، مسعود رایگان، گوهر خیراندیش، کوروش نریمانی، اسماعیل خلج، صدیقه کیانفر، سیروس الوند، هادی مرزبان، نادر سلیمانی، کاظم هژیرآزاد، فرزانه نشاط خواه، جمشید جهان زاده، آزیتا حاجیان، پردیس افکاری، مهتاج نجومی، شقایق فراهانی، حسین پاکدل، مهدی سلطانی، حمید پورآذری، محمدرضا خاکی، مسعود دلخواه، احمد علامه دهر، در سالن اصلی تئاتر شهر با حضور هنرمندان تئاتر برگزار شد.

در این مراسم جمشید مشایخی با حضور بر روی صحنه گفت:من در نمایش اسب سفید نقش یک سردار مغول خائن را بازی می کردم. من در آثار دیگری چون “خاموش دریا”، “گنج یا جایی که صلیب می گذارند”، با خسروی کار کردم.پس از آن رویا تیموریان در نقش “ژوکارت” قسمت هایی از نمایش”ادیپوس” را اجرا کرد.قطعه ای از نمایش  “زیتون”با بازی مصطفی طاری، بهروز بقایی و فرناز رهنما اجرا شد و محمد مطیع و بهزاد فراهانی و اکبر زنجانپور هم از رکن الدین خسروی گفتند.

……………………

فیلم سینمایی «درباره الی» به کارگردانی اصغر فرهادی با دریافت پنج تندیس و کسب عنوان بهترین فیلم، رکورددار چهاردهمین جشن سینمای ایران شد. مراسم اعطای تندیس های چهاردهمین دوره جشن سینمای ایران شب گذشته پنج شنبه 25 شهریور با حضور جمع گسترده ای از سینماگران و اعضای صنوف خانه سینما در سالن همایش های برج میلاد برگزار شد و جوایز 19 بخش این دوره از جشن به دست صاحبان آن ها سپرده شد.
اسامی برگزیدگان چهاردهمین جشن سینمای ایران به این شرح است: بهترین فیلم: «درباره الی» به تهیه کنندگی اصغر فرهادی و سیدمحمود رضوی،بهترین کارگردانی: اصغر فرهادی برای فیلم سینمایی «درباره الی»،بهترین فیلمنامه: جلیل سامان برای فیلم سینمایی «وقت بودن» (زندگی)،بهترین بازیگر نقش اول زن: نگار جواهریان برای فیلم سینمایی «طلا و مس»،بهترین بازیگر نقش اول مرد: شهاب حسینی برای فیلم های «درباره الی» و «پرسه در مه»،بهترین بازیگر نقش مکمل مرد: صابر ابر برای فیلم سینمایی «درباره الی»بهترین بازیگر نقش مکمل زن: مریلا زارعی برای فیلم سینمایی «درباره الی»،بهترین فیلمبرداری: حمید خضوعی ابیانه برای فیلم سینمایی «ملک سلیمان»،بهترین تدوین: هایده صفی یاری برای فیلم سینمایی «درباره الی»،بهترین موسیقی فیلم: محمدرضا علیقلی برای فیلم سینمایی «عصر روز دهم»،بهترین طراح صحنه: عبدالحمید قدیریان برای فیلم سینمایی «ملک سلیمان»،بهترین طراح لباس: عبدالحمید قدیریان برای فیلم سینمایی «ملک سلیمان»،بهترین چهره پردازی: سودابه خسروی برای فیلم سینمایی «شبانه روز»،بهترین جلوه های ویژه بصری: لئو لو برای فیلم سینمایی «ملک سلیمان»،بهترین جلوه های ویژه میدانی: محسن روزبهانی برای فیلم سینمایی «شب واقعه»،بهترین صدابرداری: محمود سماک باشی برای فیلم سینمایی «وقتی همه خوابیم»،بهترین صداگذاری و میکس: محسن روش برای فیلم سینمایی «کودک و فرشته»،بهترین عکاسی فیلم (بخش مواد تبلیغی): مهدی دلخواسته برای فیلم سینمایی «یک گزارش واقعه»،بهترین کارگردانی فیلم اول (دیپلم افتخار): مجید برزگر برای فیلم سینمایی «فصل باران های موسمی»

……

نمایش ” اتللو ” اثر ویلیام شکسپیر با کارگردانی عاطفه تهرانی و بازی مصطفی شب خوان، مینا حسین آبادی، کاوه قائمی، اشکان افشاریان، شیرین فرشباف، علی اکبر مسافر آستانه، لیلا حسینی، امیر امیری و سبا نازی انجیله در تالار قشقایی مجموعه تئاترشهر.

……

“خانه برنارد آلبا” نوشته “فدریکو گارسیا لورکا” و ترجمه “احمد شاملو” به کارگردانی “زهرا صبری”  با بازی رکسانا بهرام ، ندا هنگامی و مهدی شاه پری در تالاز سایه مجموعه تئاتر شهر،رضا مهدی‌زاده طراح صحنه و گلناز گلشن طراح لباس این نمایش هستند.

مهین شهابی بازیگر پیشكسوت تلویزیون و سینما كه بهار امسال به دلیل تومور مغزی در بیمارستان پارس تهران بستری شده بود و پس از آن مدت‌ها به كما رفته بود، دارفانی را وداع گفت.مهین شهابی متولد سال 1315 در شهر تهران است و دوره بازیگری را سال 1339 در هنركده آناهیتا سپری كرده است.او فعالیت خود در رادیو را از سال 1337 آغاز كرد و شروع فعالیتش در تلویزیون نیز در سال 1339است.شروع فعالیت سینمایی او در فیلم «ماجرای جنگل» به عنوان بازیگر در سال 1339 بود و حضور در فیلم «گاو» نیز از جمله فعالیت‌های سینمایی او است.مجموعه تلویزیونی «آینه» یكی از محبوب‌ترین سریال‌های دهه 60 سیما است كه با حضور مهین شهابی ساخته شد.«ترانه مادری» از آخرین كارهای مهین شهابی است.شهابی قبل از بستری شدن در بیمارستان، مشغول بازی در مجموعه تلویزیونی «وضعیت سفید» به تهیه‌كنندگی محمدرضا شفیعی و كارگردانی حمید نعمت‌الله بود اما به دلیل ضایعه مغزی از این نقش كناره‌گیری كرد.

……

نمایش “همه فرزندان خانوماغا” نوشته و کارگردانی “حسین کیانی”با بازی رویا تیموریان، رویا میرعلمی، حمیدرضا آذرنگ، شهرام حقیقت‌دوست، امیر دلاوری، آذر خوارزمی و محمود جعفری در تالار چهارسو مجوعه تئاتر شهر.خانوماغا نامی ترکی است که برای زنان سید به کار گرفته می‌شود.

……

نمایش “گل” نوشته و کار یاسر خاسب با بازی یاسر خاسب و علی اصغر قاجاری در مجموعه تئاتر شهر

کار تمام شد

باطری دوربین چشمک می زد

سخنرانان گرد هم آمده می خندیدند

خسته بودم

فحش می دادم

در  دلم

وای به این کار

وای

…

به دستانم نگاه کردم، آرزوهایم نبود

من ناراحتم؟!!

مرتضی الان چه می کند، امیر کجاست و سعید به چه راضی شده

حسین وای حسین…

من ناراحت نیستم

خود خواسته مرده ام

بعضی  خودکشی ها غرور آفرین نیست

حتی ثبتش هم نمی کنند

اثر دست هایی بر دیوار

قرمز،

به دوستان بگویید بیایند

بوی خون ،

نه ،

تو هیچ چیز نیستی

مردم بر مسند غم دور هم می آیند،

تا به پاسداشت مرگ خود

جشن  بگیرند

ما نمی مانیم ،

بر دیوار نیز هیچ نخواهد ماند

……

نمایش “کالیگولا” نوشته و کار “همایون غنی‌زاده”  نمایشی اقتباسی از نمایشنامه کالیگولا اثر “آلبرکامو” است و در آن بازیگرانی چون رامبد جوان، هنگامه قاضیانی، صابر ابر، رضا بهبودی، جواد نمکی، سعید چنگیزیان، علی سرابی و حمیدرضا نعیمی به ایفای نقش می‌پردازند.

....

نمایش ” منهای دو ” نوشته “ساموئل بنشتریت ” با ترجمه “شهلا حائری” و کارگردانی “داوود رشیدی” با بازی سیامک صفری، محمدحسن معجونی، علی سرابی، پگاه آهنگرانی، باران کوثری، لیلی رشیدی، هوشنگ قوانلو و عزیز نقدی ایفای نقش دارند. بیژن میرباقری مشاور کارگردان، شهنام شهباززاده مدیر تولید، امیر اثباتی طراح صحنه و لباس، پگاه ترکی دستیار صحنه و لباس، عبداله اسکندری طراح چهره پردازی، رضا معطریان عکاس، ماهور احمدی آهنگساز، علیرضا عدالت دستیار آهنگساز، محمدرضا اصلی دستیار یک و برنامه ریز سینا یوسفی دستیار کارگردان نمایش اند.

....

نمایش ” نورا ” با کارگردانی علیرضا کوشک جلالی با بازی پانته آ بهرام، پیام دهکردی، احمد ساعتچیان، رضا مولایی، افسون دلخواه و بهناز جعفری در تالار قشقایی مجموعه تئاترشهر .

مرثیه ای است قفس

پرنده را،

شاید.

پرواز را

به میله میتوان محصور کرد،

چشم را به دیوار،

انسان را به مرگ،

تو اما نخواهی مرد

آزادی.

……

نمایش “خداحافظی نکردی با نجمه، سورچی” نوشته و کارگردانی حمیدرضا آذرنگ  با بازی شهرام حقیقت‌دوست،  رویا میرعلمی، آذر خوارزمی و حمیدرضا آذرنگ در سالن چهارسوی مجموعه تئاتر شهر.

……

نمایش «كا» به كارگردانی رحمت امینی با بازی رضا صمدپور، شبنم قلی خانی و وحید نفر در كارگاه نمایش مجموعه تئاتر شهر.

....

نمایش «شبی که راشل از خانه رفت»به کارگردانی پریسا مقتدی با بازی آشا محرابی، حمیدرضا نعیمی، ایوب آقاخانی، مهرخ افضلی، بهمن عباس‌پور، بهرام سروری‌نژاد، روح‌الله كمانی و خیام وقاركاشانی در سالن اصلی تالار مولوی.

……

نمایش «پری خوانی عشق و سنگ» با كارگردانی چیستا یثربی و بازی سیما تیرانداز در تالار قشقایی مجموعه تئاترشهر.ادامه عکس های من در سایت لوح

……

اجرای نمایش “پرفسور بوبوس” نوشته  آلکس فایکو به کارگردانی  آتیلا پسیانی با بازی رضا کیانیان، آتیلا پسیانی، هانیه توسلی، فاطمه نقوی، بابک حمیدیان، ستاره پسیانی، خسرو پسیانی، مهدی صدر، ناز شادمان، مهدی بجستانی و لیلی رشیدی در سالن اصلی مجموعه تئاتر شهر.عکس های دیگر من در لوح

……

اجرای نمایش “11:11″ با كارگردانی مشترك ركسانا بهرام وحسن برزگر و بازی عباس آبست، تورج ثمینی‌پور، پانته‌آمرزبانیان، فرخ رزمگاه، سهیل ساعی و بهار كاتوزی در كارگاه نمایش مجموعه تئاتر شهر.

به بهانه مسابقه عکاسی تئاتر “مکاشفه در باب یک مهمانی خاموش”

.

عکاسی تئاتر، با تمام جذابیتی که برای عکاسان به لحاظ ثبت نورپردازی ها و حالات خاص بازیگران آن دارد، گاه موجب فراموشی دغدغه های اصلی عکاسان در این حوزه می شود، مانند عکاسانی که در حوزه اجتماعی کار می کنند ولی به تصویرسازی هایی اقدام می کنند که اگرچه زیبا دیگر در این حیطه نمی گنجد و آن را باید در ژانر دیگری بررسی کرد.(مرادم از حوزه اجتماعی ،عکاسی مستند اجتماعی است) عکاسی تئاتر نوعی عکاسی ملزم به سوژه است که هرچند می تواند با خلاقیت عکاس به صحنه هایی بدیع برسد ولی در فراق از موضوع اصلی تئاتر ارزش خود را در این ژانر از دست خواهد داد، یعنی می توان از تکنیکی استفاده کرد تا به طنز در انتظار گودو افزود که نوعی مبالغه در محتوای اجرا است، ولی شاید تکنیک عکاسی با سرعت پائین ارتباطی با این نمایش تداشته باشد حال آنکه همین تکنیک عکاسی با سرعت پائین می تواند به مفهوم یک اجرای پرفورمنس بسیار نزدیک باشد. یا جائیکه رنگ در اجرا دارای مفهوم است، عکاسی سیاه و سفید هرچند حاصل کار فرمی زیبا داشته باشد نمی تواند حامل معنای آن اجرا باشد. تمام این ها را گفتم تا بگویم عکاسی تئاتر هرچند ساده می نماید در سطح عالی آن و خارج از مباحث گیشه ای تئاتر نه تنها بسیار عکاسی مشکلی است، بلکه به تنهایی و بدون شناخت کافی از درام راه به هیچ جا نمی برد. به طور خاص عکاسی می تواند در این شاخه از موفقیت شایانی برخوردار شود که علاوه بر تکنیک های عکاسی و نورسنجی به مباحث مردم شناسی، جامعه شناسی، هنرهای وابسته تئاتر و به خصوص درام و نمایشنامه نویسی آشنا باشد. نکته ای که باید به آن توجه کرد این است که ؛ تئاتر را می توان فرمی دید و عکاسی کرد ولی هر عکس حاصل از تئاتر لزوما عکس تئاتر نیست.

دوستان ما در اقدامی ستودنی فارغ از نتایج آن هرچه باشد، مسابقه عکاسی تئاتری را فراهم کردند که درآن بیش از صد و پنجاه عکاس حضور یافتند. جدا از تمام حواشی برنامه حرکت ارزشمندی بود به چند دلیل، اول آنکه جماعت زیادی از دوربین به دستان، علاقه مند به عکاسی در حوزه تئاترند، و خوب می دانیم که در اجرای عموم حضور یک عکاس برای کسب تجربه چقدر می تواند به اجرا ضربه وارد کند، پس تکرار چند باره چنین مسابقاتی می تواند محملی برای تجربه آموزی این دست از عکاسان باشد. دوم اینکه سالیانی چند این شاخه از عکاسی حیاط خلوت معدود نفراتی بود که فارغ از رقابت صنفی به یکه تازی می پرداختند کما اینکه هنوز هستند که این گونه می اندیشند، پر بیراه نیست اگر بگوییم چنین جماعتی می تواند نوید رقابتی جدی تر را در این حوزه بدهد، اتفاقی که در عکاسی سینما هم باید بیافتد. کار گروهی کار موفق است، اصولا می توان در تاریخ ریشه یابی کرد و دید تا وقتی نحله های خصوصی که حاصل چنین گده هایی است شکل نگیرد هنر به مرز تعالی خود در زمانه نزدیک نمی شود، اساسا پاتوق در هنر لزه است به شهادت تاریخی. این مسابقه را می توان تکامل یافته مسابقه ای دانست که سال گذشته به همت ابراهیم حسینی در حوزه هنری برگزار شد، باید تشکر کرد و قدر دانست زحمات ابراهیم حسینی، مسعود پاکدل و رضا موسوی را که هر سه بی منت به خدمت عکاسی تئاتر ایستاده اند.

……

اجرای نمایش “مکاشفه در باب یک مهمانی خاموش” به کارگردانی رضا حداد بر اساس نوشته آتیلا پسیانی با بازی ستاره پسیانی، پانتا پناهی، لیلی رشیدی، شبنم فرهادجو، روناک یونسی، سیامک انصاری، برزو ارجمند، خسرو پسیانی در تماشاخانه شماره دو ایرانشهر.

مک کوری متولد 1950 در فیلادلقیا است و تحصیلات خود را در رشته فیلمبرداری و تاریخ در دانشگاه پنسیلوانیا به پایان برده است. او پس از دو سال کار در روزنامه  به هند رفته و در آن جا به عنوان عکاس مستقل مشغول به کار شد.این توضیحی است که در ابتدای بیوگرافی مک کوری در سایت مگنوم آماده است و در ادامه آن از تلاش او برای عکاسی در افغانستان و گذشتن از مرز با لباس محلی و دوختن نگاتیو ها در پیراهنش تا گرفتن جایزه رابرت کاپا و دیگر جایزه های او سخن گفته شده است. اطلاعاتی که در جاهای متفاوت با جزئیات متفاوت می توان خواند و شنید. برای من اما جذابیت مک کوری نه از شجاعت او نشات می گیرد نه به شهرت او باز می گردد، به آن  تک چهره زیبای شربت گل در سال 1984 پیشاور پاکستان. مک کوری نموه بارزی از انتخاب صحیح زندگی عکاسانه است، محلی را که به آن علاقه دارد انتخاب کرده و نزدیک به سی سال است که تارخ آن را ثبت می کند، در مهمترین رویدادهایان شرکت کرده و به آداب و سنن آن ها تا آن جا نزدیک شده است که می تواند به راحتی بر جنبه های احساسی عکاسی خود رنگ و بوی فرم دهد و ساختار منسجمی را بر روی فضا های اغلب مملو از رنگ به وجود آورد. مک کوری به طرز شگفتی بر انسان منفرد تکیه دارد، پرتره های بیشمار او گواه این مدعا است هرچند در تمامی عکس های شاخص او حتی اگر اجتماعی انسانی شکل گرفته است چنان که در عکس های 14 و 18 پائین نشان داده شده است علیرغم آن که گرد هم اند گویی بهانه چیز دیگری است و تاکید بر استقلال فرمی فیگورها در آغاز این ساختار معنایی خود نمایی می کند، این نوع نگاه مک کوری را می توان در عکس های متعدد او از ایستگاه های قطار و یا عکس های او از ژاپن هم دید.مک کوری به رنگ همانقدر اهمیت می دهد که به سوژه عکس در واقع اهمیت ارائه عکس برای او چیزی کمتر از موضوع ندارد، هرچند می توان موارد نقض آن را در عکس های قدیمی تر یافت، از جمله در عکسی از لبنان که کودکان مشغول بازی با یک لوله توپ جنگی هستند نوع متفاوتی از آن شاخصه های کلی عکاسی مک کوری دیده می شود و یا عکس هایی که از مجاهدین افغانی در ابتدای دهه 80 گرفته است.کتابی که از او به دستم رسید بسیار به احترامی که نسبت به استیو مک کوری داشتم افزود، چاپ زیبای کتاب و توضیحات مختصر ولی به غایت مفید نویسنده آن برآن داشتم تا به بهانه این کتاب درباره مک کوری بنویسم.در پائین هشت عکس را که می توان ویژگی های  کلی عکس های مک کوری را در آن دید به انتخاب خود اوردم.

....

Steve McCurry by Anthony Bannon, Phaidon Press, USA 2005

For Steve McCurry, photograpghs are not so much about art as about creating a record, or telling a story, or holding on to a memory about the way things used to be. For him, creating photographs is a straightforward matter.Yes, a good bit of patience is involved, and keen looking, and careful planning. “But it is simple,”McCurry insists.”Really.”

هشت عکس انتخاب شده از پنجاه و پنج عکس این کتاب  Eight selected photos from fifty five photos of the book

.... .... ..

سایت شخصی Steve McCurry و بیوگرافی Steve McCurry در magnumphotos و لینک کتاب در سایت Phaidon

“پرسه در حوالی زندگی”؛ روایت : مصطفی مستور، انتخاب عکس: کیارنگ علایی، برگردان به انگلیسی: محمد فیض الله، نشر چشمه و نشر رسش”پرسه در حوالی زندگی ” مجوعه متن وعکسی است که هرکدام راوی مستقلی است از ما وقعی که گاه در تخیل راه خود را طی میکند و گاه شاهد از عکس می آورد. در این تعامل هنرمندانه عکس و ادبیات است که در می یابیم چرا هنرهای بصری ارزش و اعتبارشان روز افزون است؛ در کنار این مجانست است که هرگاه گوشه ای از نوشته های مصطفی مستور به یادمان بیاید بی درنگ صحنه های درخشانی که به انتخاب کیارنگ علایی در کنارشان چاپ شده، در ذهنمان خواهد درخشید. انتخاب سلیقه است اما پس از آن می توان تاثیرش را سنجید و ارزیابی کرد.

در ابتدای کتاب کیارنگ علایی در نوشته ای که عنوان “چراغانی یم باغ متروک” به آن داده است؛ می کوشد توضیح دهد چگونه این مجوعه گردآوری شده است. در بخشی از این متن آمده است ” عکس با یک لحظه قطعی مواجه است اما ادبیات می تواند این لحظه را ادامه دهد، می تواند به چیزهایی بیندیشد که در قاب غایب است” با تمام احترامی که برای آقای علایی قائلم باید بگویم البته این ارزش عکاسی است، لحظه قطعی در واقع لحظه ایست که باید در ذهن جریان پیدا کند و اگر حتمیت متن را به ان اضافه کنیم تنها یک گونه آن را گسترش داده ایم، در واقع لحظه قطعی در عکاسی چیزی متفاوت از انجماد است، Decisive Moment آن لحظه ثبت شده در جریان واقعه پایان نیافته است، لحظه ای که می تواند به قبل و بعد آن گواه باشد و ارزشش به ان است که روایت ساخته شده در ذهن هیچ دو بیننده ای یک سان نخواهد بود.

در ادامه متن  آمده است ” روایت ها و عکس ها اگرچه در این اثر با هم درآمیخته اند اما هر دو هویتی مستقل دارند”  که به نظر این حقیر این گونه نیست یا لا اقل در بیستر صفحات این گونه نیست. عکس ها می توانند بر هویت مستقل خود تاکید کنند، اما متن های آقای مستور بی اندازه محتاج به توضیح این عکس ها هستند، و به قدری از لذت شان کاسته خواهد شد در یک ارائه مستقل که می توان آن را درک کرد، حال در مورد عکس ها درست بلعکس است، یعنی ارزش ارائه منفرد عکس ها به مراتب بیشتر خواهد بود. با این همه از این مجموعه  دفاع می کنم به علت کمی نشر عکس و نه به علت کیفیت بالای آن، صفحات درخشانی نیز در کتاب هست از جمله صفحه 34-35 و همچنین 42-43 که از ارائه شان معذور شدم  به علت تذکر ناشر در اول کتاب ” هرگونه استفاده از عکس ها بدون اجازه عکاسان به کلی ممنوع است”. ولی عکس کیارنگ علایی را که بر روی جلد هم کار شده به اضافه متن حاشیه آن یعنی صفحات 82-83 را بدون کسب اجازه می آورم.

در پیچ های تند کوچه ها

و صعود های مکرر و ناهموار

و لبه های تیز سنگ های وحشی

و از نفس افتادن های مداوم بعدازظهر

و فرسایش و خستگی

و پلکان

و پلکان

و پلکان های بی حاسل و ...

و رازهای بزرگ خانه های کوچک آدم های معمولی پناه گرفته است زندگی.

اگر...

اگر هنوز زنده مانده باشد


.
.
.
عکس از کیارنگ علایی photo by Kiarang Alaei

متن : مصطفی مستور

]]> http://mosa.ir/Weblog/?feed=rss2&p=1563 0 http://mosa.ir/Weblog/?p=1577 http://mosa.ir/Weblog/?p=1577#comments Tue, 20 Apr 2010 05:41:39 +0000 admin http://mosa.ir/Weblog/?p=1577

خدا بیامرزدش، همیشه از دیدن حمیده خیرآبادی(نادره) یاد دوتا فیلم می افتادم یکی “اجاره نشین ها” ساخته ی داریوش مهرجویی و دیگری ” رضا موتوری” اثر مسعود کیمیایی

……

اجرای نمایش”شهر بدون آسمان” (The Skyless City) به کارگردانی کیومرث مرادی بر اساس نوشته پوریا آذر بایجانی با بازی فاطمه نقوی و ستاره پسیانی ( مهمان از گروه تئاتر بازی)، پانته آ پناهی ها (مهمان از گروه سایه) و نازگل نادریان ( مهمان از گروه آنو) در سالن چهارسو مجموعه تئاتر شهر

کلاغ ها همیشه تنهایند، حتی وقتی در کنار هم غذا می خورند و جست خیز؛ آنقدر راحت از هم جدا می شوند که انگار اصلا با هم نبوده اند، دیشب وقتی مرجان صدایم کرد تا در ساعت 3 صبح کلاغی را ببینم که زیر بارش باران آرام بر سر آنتن نشسته، تنها به یاد تنهایی افتادم، لحظه زیبایی بود و عجیب. از ثبت آن لذت بردم، صدای شر شر باران، صدای خش خش جارو زدن رفتگر و پاسبانی که در تاریکی ذهن من سوت می کشید برای همیشه برایم ماند.

به جرات می توان گفت انتشار مجموعه عکس در ایران بسیار کم رخ میدهد، در قیاس با تعداد شاغلان در این رشته و مدعیان آن، افرادی که خود را به اصطلاح قدیمی این شاخه هنری می دانند تا بحث از مجموعه کار و گردآوری این تجربیات به میان می آید در پشت ژست تواضع و فروتنی خود را کنار می کشند، حال آنکه اگر چیزی باشد صد البته که بی ارائه به هیچ می ماند، انتشار چند مجموعه با ارزش درچند سال اخیر بسیار می توان امید وار بود به ادامه این جریان از سوی ناشران ایرانی. علاوه بر مجموعه 100 پیمان هوشمند زاده که باب بحث حاضر است توسط نشر ماه ریز، انتشار کتاب عکس های اکبر ناظمی به نام “انقلاب” که در نمایشگاهی با عنوان “زنان در انقلاب” نیز برخی از این آثار را ارائه داد توسط سوره مهر،انتشار دو کتاب “اگر تو مرا نبینی” مجموعه عکس های شهریار توکلی و ” کتاب فراموشی” مجموعه عکس های فرشید آذرنگ، از سوی موسسه فرهنگی پژوهشی چاپ و نشر نظر،انتشار چند مجموعه انتخاب عکس خارجی از انتشارات حرفه هنرمند از کتاب های شاخصی است که می توان نام برد. و امیدوارم بتوانم در چند پست آینده تمامی این کتاب ها را دقیق تر معرفی کنم.

کتاب 100 -عکس های پیمان هوشمند زاده، شامل135 عکس در چهار بخش است، بخش نخست “تیپ های قهوه خانه ای” (Teahouse Regulars) عکس های مابین آذر سال هفتاد و چهار تا مهرماه سال هفتاد و پنج را شامل می شود که در اراف میدان راه آهن به شعاعی تا میدان شاپور عکاسی شده است. عکس ها همانطور که از نامشان بر می آید نوعی تیپ نگاری جمعیتی است بر اساس مکان عکاسی، سادگی ترکیب بندی که آن را از مکان به عاریت می گیرد از مشخصه بارز این گروه از عکس های هوشمند زاده است، حال آنکه این نوع عکاسی کلا سلیقه هوشمند زاده است اما در این گروه از عکس هایش به زیبایی با مکان چفت می شود و بی پیرایگی محیط را یه خوبی به تصویر می کشاند.
بخش دوم ” اهالی کافه شوکا”(Shouka Regulars) مجموعه عکاسی هایی است که از تابستان هفتاد و شش تا سال هفتاد و هشت به نقل از عکاس به صورت جسته و گریخته صورت گرفته است، در واقع این مجموعه مجموعه ای هویت محور است که در تقابل با آنچه در قهوه خانه رخ می داد قشر متفاوتی از جامعه را هدف قرار می دهد، آنچه در قهوه خانه  سادگی و صمیمیت بود، اینجا تعمق است و بحث، دیگر چهره ها غریبه نیستند و قشر کافه رو آشنا ترند برای خواننده کتاب از کارگر و شیشه پاک کن و اوستامعمار، در عکس ها نیز به نوعی احساس می شود که گویی عکاس فاصله صمیمی تری با این قشر دارد داخل بحث های آن هاست و شاید در میان یک اظهار نظر است که این عکس را گرفته یا در میابحث شما بی هیچ ابای دوربین را به این سمت چرخانده است. در تمام عکس های مجموعه عکس شاد آفرین قدیریان بسیار برایم جذاب بود، احساس کردم یاد آور روزگاری است که در کافه ها هم حتی روزنامه فقط کیهان بود و اطلاعات ( هرچند آگاهم که در زمان عکس برداری این عکی اینچنین نبوده است) .

مجموعه سوم “بچه های گمرک” (Gomrok Boys) عکس هایی است که به توضیح عکاس شروع آن در اسفند ماه هفتاد و چهار بوده و با یک تاخیر یک ساله درفروردین هفتاد و شش ادامه پیدا کرده اس، عکس ها علی رغم آنکه بسیار از لحاظ هویت تاریخی تهران ماندگار خواهند شد به زعم من ضعیف ترین عکس های مجموعه اند و فکر می کنم بیشتر سرگرمی عکاس برای ولگردی هایش بوده است، هرچند عکاس با ذکر جمله و کلام مورد علاقه هر فرد در زیر عکس با تیزهوشی خواسته تا ما را به فضای حاکم بر عکس های این مجموعه نزدیک کند اما بدون شک تفاوت نوع عکاسی خارجی با داخلی، فاصله بیشتری با بیننده را ایجاد می کند که صد البته خصوصیت محیطی است.

مجموعه چهارم “زورخانه” (Zurkhaneh “House of  Strength”) که در دی ماه هفتاد و هفت مصادف با ماه رمضان آغاز شده است روایت گونه است از سفر به جایی که شاید به توان گفت که دیگر نیست، هوشمند زاده با ثبت آخرین سال هاب حیات بومی زورخانه های تهران فضای حاشیه ای این مکان ها را که تفاوت چندانی با پنجاه سال پیش شان ندارد به حافظه تارخ عکاسی می سپارد. اینجا دیگر عکس ها فراتر از تیپ نگاری در جستجوی دلیلی است گویی بر این گرد همایی به بهانه ورزش.
مجموعه عکس صد پیمان هوشمند زاده بسیار ارزشمند است برای آن دسته از عکاسانی که تک فریم های ارزشمندی دارند ولی در گردآوری مجموعه هیچ گاه به توفیقی نرسیده اند، بیشک ارزشهای عکاسی مستند اجتماعی را بیشتر می توان در یک مجموعه دریافت، با احترام به هویت انفرادی عکس.

پیمان هوشمندزاده Peyman Hooshmanzadehبه توضیح کتاب متولد1348 است و دانش آموخته دانشگاه آزاد اسلامی در رشته عکاسی ، او ر بیش از چهل نمایشگاه گروهی و انفرادی شرکت داشته است، عکاسی خبری در چندین روزنامه ،چندین کتاب داستان کوتاه و مقالات عکاسی در مجلات نیز در کارنامه او دیده می شود.

……

در ابتدای این ویژه نامه آمده است ” فصلنامه حرفه:هنرمند قصد دارد تا در چهارچوب سنت “انتخاب ده اثر برتر هنری” ( که به طور معمول در حوزهُ سینما، موسیقی و ادبیات نمونه های آشنا دارد) برای نخستین بار با همکاری نویسندگان و هنرمندان حوزهُ تجسمی، چنین نظر خواهی ای را ( این نوبت در زمینه عکاسی) اجرا کند. … مجموعهُ منتخب بیشک سوایِ ارزش های شخصیِ قابل جستجو، سند قابل رجوعی خواهد بود که در آینده، به طور تقریبی، سلیقهُ تصویری این سال های ما را بازتاب می دهد.(که اگر در دهه های گذشته نیز چنین نظر سنجیِ بازیگوشانه ای صورت گرفته بود، چه تصویر گویا تری در ذهنمان می داشتیم.) …شهریار توکلی – دبیر بخش عکاسی حرفه : هنرمند ” و در ادامه توضیح داده شده است ” قرار بود این نظر سنجی متنوع تر از اینی که هست باشد. شمار عکاسانی که برای شرکت در این نظر سنجی دعوت شده بودند سه تا چهار برابر تعدادی است که اکنون لطف کرده و پاسخ داده اند. امیدوار بودیم تا با گرفتن پاسخ ها ( از عکاسان رشته های مختلف و در سنین مختلف) و بررسی آمار به دست آمده گزینش ها، به جمع بندی مشخص تری برسیم. ولی نشد. به دلایلی نه چندان روشن. ( آقای حمیدیان با حدس و گمان به برخی دلایل در ابتدای مقاله شان اشاره کرده اند.)با این که تعداد پاسخ های رسیده به نشریه به تعداد و تنوع مورد انتظار نبود ولی در همین شکل فعلی نیز نکات قابل توجه بسیاری قابل ردیابی است. مثلا این که در انتخاب ده عکاس ایرانی مشترکات بسیاری دیده می شود : ] زنان در آینه ( ناصرالدین شاه)، تصاویری از سوریوگین، ستون آدم ها ( احمد عالی )، بچهُ کرد (کاوه گلستان) و روزنامه ها ( مهران مهاجر) [ . یا اینکه  در حوزه عکاسان جهان، عکاسی فتوژورنالیسم در تلخ ترین تجربیاتش (اعدام ویت کنگ، مادر مهاجر، کارگران معدن برزیل و کودکان ویتنام) از یک سو، و تصویر عاشقانهُ عکاس از همسرش (امت گاوین)، پرتره های استدیویی ( واکر اونز) و فلفل (ادوارد وستون) از سوی دیگر بیشترین انتخاب ها را به خود اختصاص داده اند. در نهایت، نتیجه گیری مفروض این نظرسنجی، همانی است که در ذهن خوانندگان مشتاق نشریه شکل خواهد گرفت.”
فارغ از روی جلد ویژه نامه 32 فصلنامه حرفه هنرمند که خود کنجکاوی را برای ورق زدن آن بسیار تحریک می کند، مقدمه کوتاه آن نیز در ایجاد شور در خواندن ان بی تاثیر نیست، ویژه نامه  حاوی اولین نظر سنجی رسمی از عده ای است تا بتوان به یک رتبه بندی ذهنی در آثار برتر عکاسی دست یافت که همین نکته بسیار ارزشمند است، یعنی سوای از آن که این انتخاب ها تا چه میزان می تواند با سلیقه ذهنی ما مطابقت داشته باشد یا آن را ارتقا دهد به صرف آشنایی با سلیقه حاکم بر گروهی منتخب  که می توانند همان اعضای هیات انتخاب یک جشنواره و یا یک جمع دوستانه بی رودربایستی باشند و یا مهمتر از آن سوق دهنده ذهن شاگردانی برای تولید محتوای هنری ( در این جا عکس)؛ برای مخاطب حرفه ای ویژه نامه جذاب است. و اشاره زیبای شهریار توکلی به این نکته که اگر در دهه های گذشته نیز چنین نظرسنجی ای صورت گرفته بود…، سوالات زیادی را به ذهن متبادر می کند، سوالاتی که تا به ذهن خطور می کند بی جواب و مبهم خاموش می شود. اگر می دانستیم بهمن جلالی ده سال پیش کدام عکس ها برایش برترین ها بود؟ بیست و سی سال پیش کدام ها؟ جه قدر بیشتر می شناختیمش، اگر می دانستیم سلیقه تصویری کیارستمی در بیست سال گذشته چه تغییری کرده، کاوه ِ گلستان کدام ها را عکس می دانست؟ انتخاب های عباس عطار که آن طرف آب هاست چه قدر متفوت است؟ آیا می توان سلیقه هاکنی و نچوی را هم دانست؟ و  بیشمار پرسش بی پاسخ از گذشته و امیدوار به آینده. درست در همین پرسش ها ارزش این حرکت ارزشمند نشریه حرفه: هنرمند مشخص می شود و درست در این انتخاب گروهی است که تفاوت های یک چنین مجموعه ای با کتابی مثل “تصویر سال” که حاصل یک شو سالانه است نمایان می شود. مجموعه در کمال وقار و ارزشی که دارد به نظر از نبود بعضی از اسمها به شدت رنج می برد و آن چنان که تورج حمیدیان اشاره می کند نشریه حرفه هنرمند ” گمان دارد که عکاسانِ ایرانی به سادگی نظر خود را راجع به همکاران بیان خواهند کرد و انتظار دارد که عکاسان خوب، نویسندگان و تحلیلگران خوبی هم باشند.” اما این مفروضات نشریه در ادامه کار در سالهای آینده می تواند به ارتقای سطح هر دو موردی که آقای حمیدیان اشاره می کنند منجر شود و عکاسان را تا حدی علاقه مند به پیگیری مستمر آثار همکارانشان کند. اثر ارزشمند حرفه هنرمند بیشک از بهترین مجموعه عکس های منتشر شده در ایران است.

....

نمایش “به خاطر یك مشت روبل” برگرفته از داستان های کوتاه آنتوان چخوف به نویسندگی نیل سایمون و کارگردانی حسن معجونی و بازی سجاد افشاریان , رضا بهبودی , سعید چنگیزیان , هوتن شكیبا , پدرام شریفی , آوا شریفی , رایانا فتحی , سوگل قلاتیان، مهدی كوشكی، محسن نوری، آرش مالمیر و محمد حسن معجونی در سالن شماره یك تماشاخانه ایرانشهر. این نمایش به علت استقبال تماشاگران تا آخر اردیبهشت 89 تمدید شد. ادامه عکس ها در سایت لوح

....

نمایش “گالیله” به کارگردانی داریوش فرهنگ با نگاهی ساده انگارانه به نمایشنامه “زندگی گالیله” به نویسندگی “برتولت برشت” نمایشنامه نویس و کارگردان بزرگ آلمانی توسط سعید شاهسواری و زیر نظر داریوش فرهنگ بازنویسی شده است. . در این نمایش امین تارخ، داریوش فرهنگ، مسعود کرامتی، رحیم نوروزی ، سهیلا رضوی، نورا هاشمی، نعمت اسداللهی و کاوه خداشناس بازی می کنند.

....

نمایش “شام آخر”  به کارگردانی احمد سلیمانی بر اساس نوشته محمدرضا کوهستانی؛ در این نمایش که جدیدترین اثر گروه تئاتر “ایده” است  مجید امیری، سیدحمید لاجوردی، مهدی نیک روش، ماشاالله کوهستانی و محمدجواد پیروزی نقش آفرینی می کنند.

....

نمایش “دوازده” نوشته روژینال رز، به کارگردانی منیژه محامدی و با با زی محمد اسکندری، مهوش افشارپناه، فرزانه نشاط خواه، جواد نمکی، فروغ قجابگلی، محمد نادری، نازگل نادریان، سام کبودوند، فرناز رهنما، کاظم سیاحی، هانیه بساطینی، امین طباطبایی، محمود لاچینی، افشین رهنمون در تالار سایه مجموعه تئاترشهر.

....

در اختتامییه نهمین جایزه کتاب سال شهید غنی پور، محمد رضا بایرامی جایزه گرقت ، رضا امیرخانی خندید، محمد رضا بایرامی تقدیر شد، رضا امیر خانی جایزه گرفت.

بخوانید در وبلاگ رضا امیرخانی :

“بیوتن جایزه‌ی اول رمان جشنواره‌ی حبیب را گرفت، مسوولان به جشنواره نیامدند و روزنامه‌های دولتی پوشش ندادند“

....

هیچوقت از نوع موسیقی گروه آریان خوشم نیامده و امشب باز هم فهمیدم با وجود این که ده سال است این گروه هیچ تغییری از لحاظ تکنیک و سبک و چیزی به اسم پیشرفت به خود ندیده است، ولی سلیقه من به شدت تغییر کرده و دیگر حتی از شنیدن این نوع موسیقی سر درد هم می گیرم دیگر نمی دانم اسمش پیشرفت است و یا … . ولی امشب باز هم به این نکته رسیدم که عکاسی صحیح، می تواند حتی در مواقعی شکل بگیرد که دیالوگ  میان عکاس و سوژه نه تنها دیالوگی دوستانه نباشد  بل حتی بر عکس آن حاکم بین این رابطه باشد در واقع نوع رابطه در این میان مهم نیست بل صداقت در آن است که می تواند مهم باشد.(استنباط کاملا شخصی با عدله تجربی)عکس های بالا را به شدت دوست دارم و خاطره خوبی شدند برایم از لذت که از عکاسی بردم و نه موسیقی.

....

....

برای اولین بار بعد از چند سال از خریدن “نشریه عکس ” پشیمان نشدم، حد اقل دو مطلب قابل توجه داشت تا به ساعاتی دقت بیارزد. اول مطلبی به نام “پیکاسو به روایت دیوید داگلاس دانکن” (Pablo Picasso In David Douglas Duncan photo’s)و دوم “فیلم های ساکن: عکس و متن از سیندی شرمن” اولی را به علت دلبستگی خاصی که پیکاسو دارم به شدت دوست داشتم و برایم درس های زیادی داشت، کسانی که عکس های رابرت کاپا از پیکاسو و همسرش فرانسوا ژیلو را دیده باشند به خوبی تفاوت عکس های دانکن و نگاه متفاوت این دو عکاس برجسته را با هم درک خواهند کرد.خرید شماره جدید نشریه عکس شماره274 و همچنین مقایسه عکس های کاپا و دانکن از پیکاسو را به شدت پیشنهاد می کنم.

“دیوید در کنار عکاسی از پیکاسو، ژاکلین و دو فرزند آنها در خانه شان در جنوب فرانسه، از نقاشی های او هم عکس گرفت.پیکاسو که با کسی شوخی نداشت و اجازه نمی داد هر کسی هنگام نقاشی به استودیو اش وارد شود به دیوید اجازه داده بود آزادانه از او عکاسی کند.در سال 1958 مجله “پاری مچ” مجموعه عکسی به نام” پیکاسو در خانه” منتشر کرد که تبدیل به مدل و الگوی تهیه این نوع مقالات تصویری از زندگی هنرمندان شد.دیوید تا پیش از درگذشت پیکاسو 10 هزار نگاتیو، از او و نقاشی هایش تهیه کرد و دوست قابل اعتماد او باقي ماند. “  به نقل از وبلاگ منصور نصیری

....

عکس های “رضا موسوی”  از نمایش شکار روباه را در گالری “بومرنگ” با این هدف دیدم که بتوانم عکاسی یک اجرای کامل را از دیدگاه عکاس کار، نه در چند فریم محدود که بیشتر به وسیله گروه در زمان اجرا انتخاب و ارائه می شود بلکه با آزادی کامل عکاس و پس از گذشت یک سال از اجرا ببینم. متاسفم که بگویم با آنکه تک فریم های رضا موسوی را دوست داشتم و همیشه ستایشگر تلاش بی وقفه او در عکاسی تئاتر ،ارائه و معرفی آن بوده ام؛ درنمایشگاهش به غیر از دو فریم زیبا که باید اذعان کنم ارتباطی با شکار روباه نداشتند و می باید به عنوان فریمی در حاشیه آن دیده شوند، یکی پرتره زیبایی از دکتر علی رفیعی در حال صحبت با بازیگر است در حالیکه بازیگر پشت به دوربین دارد و تنها حرکت دست دکتر رفیعی است که گویای این دیالوگ بین آن دوست و دیگر عکسی که شاید شاخص ترین عکس این مجموعه نیز بود، صحنه ای رانشان می داد که سیامک صفری از پس پرده نایلونی بیرون می آید در حالیکه موضع قرار گیری پانته آبهرام با لباسی قرمز در سمت راست و افشین هاشمی در چپ توازنی معنی دار را برای این فریم به ارمغان آورده است. باید بگویم غیر از این دو اتفاق خاصی که بیشتر از اجرا باشد و یا حتی تک شاتی را که از نظر من وظیفه عکاس است تا بتواند با ارائه آنها غالب مضمون درام را در فریم خود ارائه دهد مانند فریمی که در بالا عرض کردم نیافتم. تک شات های عکاس تئاتر که گاه باید تا عمق چهره بازیگر نفوذ کنند و آن حالت دراماتیکی را که علی الخصوص در این کار دیده می شد را به صورت مخاطب عکس بکوبند، با نماهایی مدیوم در حالت بهت و یخ زدگی می ایستادند و نمایی که می بایست از تصادم نگاه دو بازیگر می گفت در زاویه ای صحیح به خط قرمز روی لباس پانته آ بهرام اکتفا می کرد تا فرمی جذاب را برای مخاطب عام ایجاد کرده باشد و نه دغدغه های بازیگر را در کشمکش اش با متن، برای نزدیکترها. باید تذکر بدهم که گاه عکاس فقط برای یک بار و تنها به قصد ارئه گزارش و یا بازدید توام با ثبت خاطره ای به سر صحنه یک اجرا می رود که از نظر من این نیز بدون جستجوی قبلی حداقل در متن و مضمون اشتباه است و گاه به عنوان عکاس یک نمایش می تواند بارها در حال اجرای آن نمایش و یا تمرین های آن حضور پیدا کند،  بیشک می باید سطح توقع متفاوتی میان این دو برخورد عکاسی صرفنظر از جنبه مسئولیتی آن لحاظ شود. عکاسی یک تئاتر تنها آن نیست که زیباترین لحظات و اکت های آن تئاتر ثبت شود هرچند دقت در اجرای این نکات شرط لازم و ناکافی کار است. درگیری با گوشه های اجرایی متن و نحوه بیان بدنی و شکل نورپردازی اگر وظیفه عکاس شمرده نشود، بیشک پایه ی کار او هست.

از اوایل دهه 1970 که جنبش های فیمینستی شروع به طرح پرسش هایی در باب هویت تاریخی هنرمندان زن و منزلت آثار زنان هنرمند به صورت جدی نمودند، رویکردهای متفاوتی نسبت به آثار زنان شکل گرفت، گاهی زنان را به گونه ای متفاوت از مردان در بررسی آثار مورد نقد و ارزش یابی قرار می دادند و در آثار آنان به شیوه ای خاص به دنبال تفوتی بودند تا آن را زنانگی حاکم بر اثر بنامند، و در غالب موارد این موید منفی تلقی می شد؛ گاه نیز با برجسته نشان دادن تاریخ هنر مردانه که آن را در اساس بر پایه ای متفاوت از تارخ هنر می سنجیدند رد پایی از اثر را می یافتند تا به ناخالصی موجود در اثر اصرار بورزند. اتفاق ناشی از این برخورد مقابله گرانه با جنبش های هنری فیمینیستی در اواخر دهه 1970 به رویکردهای شاخصی همچون چیدمان “مهمانی شام” (The DinnerParty) اثر “جودی شیکاگو” (Judy Chicago)و یا سلف پرتره های “سیندی شرمن” (Cindy Sherman)منجر شد. در واقع هرچند آثار شاخص هنرفیمینیستی در این دوران به نحوی قاطع از پیش داوری هایی که در مورد هنر زنان صورت می گرفت کاست و توانست در جریان چند دهه بعد با مطرح نمودن هنرمندان شاخص خود در سطح بین المللی آزادی بیشتری را برای زنان کسب کند ولی اندیشه کهنی که در اذهان نسبت به هنر زنان وجود دارد، نوعی هنر درجه دو را اللخصوص در کشورهای جهان سوم به زنان منتسب می کند که گاه موجب سرخوردگی و یا به نیمه پر لیوان موجب اپوزیسیون قرار گرفتن هنر آنان در جامعه می شود. در ابتدای امر خواستم خلوص نیت خود را نسبت به جامعه هنری زنان و در میان آنان هنرمندان بزرگی چون سیندی شرمن و جنی ساویل و در کشور خودمان هنرمندانی چون پروانه اعتمادی، معصومه مظفری، نیما ورامینی و جوانترهایی مثل راشین خیریه و نازلی تحولی دارم را بیان کنم و در میان این بزرگ ترها رد پای کوچکترهایی را متذکر شوم که اگر به آنها بها داده نشود در این زمستان نه در چند زمستان آینده تضمینی به بقایشان نیست. در دانشگاه های هنری کشور جمعیت غالب دختران نه تنها پس از دانشگاه به مسیری متفاوت کشیده میشود بل تبدیل به جمعیت بسیار اندکی در مقابل خیل مردان شاغل در سطح حرفه ای هنر کشور می شود، اگر در دو مدرسه هنری کشور درس نخوانده بودم به همان فکر کهنی رجوع می دادم که در بالا به ان اشاره کردم ولی به چشم خود دخترانی را دیده ام که با قدرت احساسشان و گاه به مدد همت، ذوقی سرشار در طراحی و شناختی عجیب در رنگ پیدا می کنند و به طرفه العینی پس از اتمام دانشگاه یا به کاری مرتبط در اداره ای بسنده می کنند که در بهترین حالت ان معلمی هنر است ( و چه بسیارند معلمان هنری که سالهاست بوی رنگ در اتاقشان نپیچیده) و یا فراموششان می شود که گویا رشته ای هنری خوانده اند کلا بوم و رنگ را بوسیده به کنجی می نهند برای سالهایی در آینده تا به زمره خاطره ای شیرین بدل شود یا به فراموشی ذهن سپرده. همه این ها را گفتم تا بگویم نمایشگاه گروهی نقاشیهای پونه اوشیدری، مونا خسروشاهی، گلرخ محتاج الفضل و وانا نبی پور درگالری آریا نوید دخترانی را می دهد مشتاق به نقاشی با استعدادی سرشار که می توانند در بسیاری از سطوح از رقبای مردانه اشان پیشی گیرند، از میان شان آثار دوتن را بیشتر نزدیک به خلوص نقاشانه شخصی یافتم.

اول پونه اوشیدری که با الگو قرار دادن تکنیک و دیدگاه نسبی حاکم بر آثار اگون شیله(Egon Schiele) نقاش اتریشی به بیانی شخصی درآثارش دست یافته، قرابت ظاهری تکنیک آثار اوشیدری در لایه ای متفاوت از دیدگاه شیله به بوم نشسته و در دو اثر شاخص تر این مجموعه اش به استقلالی در خور دست یافته بود. توانایی ستودنی او در طراحی ارزش اجرایی کار را به مراتب افزوده، حال آنکه آثار فارغ از تکنیک به مضامین بیانی خاصی نیز اشاره دارد که خود در این زمانه سترون از معنا، ارجمند است.دوم وانا نبی پور که از نظر من به حکم اجرا کارهایی در خور ارائه داده است در گوشه هایی از کار تکنیک را به کار چربانده که خود از بیان کار کاسته است. دو دیگر هنرمند حاضر در این مایشگاه به رغم توانایی های خاص تکنیکی و اجرایی که به نمایش گذاشته اند درگیر چیزی بیشر نیستند و این می تواند یاد آور هنرمندان بسی بزگتر از ایشان را تنها زنده کند هرچند بیان شخصی یا بیان اندیشه در اثر اتفاقی نیست که به سادگی یافتنی باشد.

شصت و هشتمین دیدار تیم های فوتبال پرسپولیس و استقلال در يك تصوير

ابراهیم حاتمي كيا، شیرین یزدان‌بخش، محسن طنابنده، هدايت هاشمي، نگار جواهريان و مریلا زارعي  در مراسم اختتامیه بیست و هشتمین جشنواره بین‌المللی فیلم فجر

....

رعنا آزادی ور” در بیست و هشتمین جشنواره بین المللی فیلم فجر در نشست مطبوعاتی فیلم سینمایی «طهران تهران»ساخته داريوش مهرجويي و مهدي كرم پور”

....

الناز شاكردوست در نشست مطبوعاتی  فیلم سینمایی «چراغ قرمز»ساخته علی غفاری